Page 72 - book original_Sep 13
P. 72
เด็กบ้านนอก ผู้ใหญ่นอกบ้าน
“จากการเป็นผู้รับ…สู่การเป็นผู้ให้”
ิ
อยากกินอาหารดี ๆ มีประโยชน์ก็จงตั้งใจ การยกระดับการศึกษาคือการยกระดับชีวต
เรียน ค าสอนของแม่ยังคงก้องอยู่ในโสต การศึกษาสามารถท าให้เรามีชีวิตที่ดีขึ้น
ประสาทแม้ว่าแม่ได้จากโลกนี้ไปแล้วเมื่อ เพราะการศึกษาน ามาซึ่งความรู้ ทักษะ
สิบปีก่อน ผมโตมากับแม่ตั้งแต่อายุ ๔ และทัศนคติที่จ าเป็นต่อการท างาน และ
ขวบเพราะพ่อเสียชีวิตจากอุบัติเหตุในคืน การต่อยอดความรู้ในทักษะที่สูงขึ้น
วันประถมศึกษา ไม่เพียงแต่น าพาซึ่ง ตัวอย่างเช่น ตัวผมเองเคี่ยวเข็ญตัวเองให้
ความเจ็บปวดมาสู่ครอบครัวแต่ยังน ามา ตั้งใจเรียนภายใต้เวลาและเงินทุนที่มีจ ากัด
ซึ่งภาระอันหนักอึ้งที่แม่ต้องเลี้ยงลูกเอง จนสามารถสอบเข้าคณะวิศวกรรมศาสตร์
สามคนให้ท้องอิ่มและเติบใหญ่จน สาขาวิศวกรรมเครื่องกล สถาบันเทคโนโลยี
สามารถบริหารจัดการตัวเองได้ และแม่ พระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง ผม
ท าส าเร็จ ตั้งแต่จ าความได้ ในวัยเด็กผม ไม่มีเงินลงทะเบียนเรียนเทอมแรก แต่ผม
ได้กินแต่ปลาทูเค็มปิ้งกับข้าวเหนียวที่ทั้ง ได้รับความช่วยเหลือจากครูบาอาจารย์และ
ครอบครัวกินได้เป็นอาทิตย์ ผมมีความ ศิษย์เก่าจากโรงเรียนสูงเม่นชนูปถัมภ์
ฝันว่าวันหนึ่งผมจะต้องได้กินอาหารที่ดี จังหวัดแพร่ โรงเรียนมัธยมศึกษาที่ผมเรียน
และมีประโยชน์มากกว่านี้ ผมจึงตั้งใจ และผมได้รับความช่วยเหลือจากครูที่
เรียนมากโดยเฉพาะเวลาอยู่ในห้องเรียน โรงเรียนให้ไปท างาน ผมท าความสะอาด
ผมไม่ได้มีเวลาเสาร์อาทิตย์ หรือวันหยุด โรงเรียนสอนภาษาอังกฤษและยกของที่
ให้มาท าการบ้านเพราะผมเริ่มท างานที่ ร้านขายเครื่องใช้ไฟฟ้าในตัวเมืองแพร่
ร้านอาหารเพื่อส่งเสียตัวเองในเรื่องของ นอกจากนั้นผมก็ได้ยืมเงินจากป้าจ านวน
อุปกรณ์การเรียนและอาหารกลางวัน หนึ่งให้พอกับการลงทะเบียนและดูแล
ตั้งแต่อายุ ๑๑ - ๑๗ ปี ในวันนี้วันที่ผม ตนเองให้ได้ก่อนที่จะได้รับเงินกู้จากรัฐบาล
ก าลังจะก้าวเข้าสู่วัย ๔๑ ปี ในวันที่ผมได้ ในเทอมที่สองของปีการศึกษาปีแรก
กินอาหารดี ๆ และมีประโยชน์ ผมเลย แล้วหลังจากนั้นมาผมก็ได้ทุนจากคุณหมอ
อยากมาเล่าว่าท าไมผมจึงให้ทุนแก่ ชาญชัย ศิลปอวยชัย และ คุณ Douglas
น้อง ๆ นักเรียน นักศึกษา ภายใต้ชื่อ Wittaker จากสโมสรโรตารีกรุงเทพใต้
“กองทุนหวล หงษ์ชัย” ที่ถูกตั้งขึ้นใน ภายใต้การดูแลของ ม.น.ข. เข้ามาสมทบ
วันที่แม่ผมมีอายุครบ ๖๐ ปี ภายใต้ ท าให้ผมมีเวลาเรียนและท ากิจกรรมที่
มูลนิธิช่วยนักเรียนที่ขาดแคลน ในพระ ชมรมชาวเหนือของสถาบันจนได้เป็น
บรมราชินูปถัมภ์ (ม.น.ข.) โดยผมมี ประธานชมรม พวกเราออกไปสร้าง
เหตุผลอยู่สามข้อคือ เพื่อยกระดับชีวิต ห้องสมุดหรือลานเด็กเล่นกับโรงเรียนใน
เศรษฐกิจและสังคมให้กับประเทศไทย ทุรกันดารที่ภาคเหนือทุกๆ การปิดภาค
ภายใต้การยกระดับการศึกษาครับ เรียน
๔๘
