Page 25 - ลูกเสือ กศน.
P. 25
13
“...มีพลเรือน บางคนทเปนข้าราชการแลมิได้เปนข้าราชการ มีความปรารถนาจะได้รับความ
ี่
ี่
ฝึกหัดอย่างทหาร แต่ยังมิได้มีโอกาสฝึกหัด เพราะติดน่าทราชการเสียบ้าง หรือเพราะติดธุระ
อื่นเสียบ้าง การฝึกหัดเปนทหารนั้นย่อมมีคุณ เปนประโยชน์แก่บ้านเมืองอยู่หลายอย่าง
ี่
ทเปนข้อใหญ่ ข้อส าคัญก็คือ กระทาให้บุคคล ซึ่งได้รับความฝึกฝนเช่นนั้นเปนราษฎรดีขึ้น
กล่าวคือ ทาให้ก าลังกายแลความคิดแก่กล้าในทางเปนประโยชน์ ด้วยเปนธรรมดาของคน
ถ้าไม่มีผู้ใดฤๅสิ่งใดบังคับให้ใช้ก าลัง แลความคิดของตนแล้วก็มักจะกลายเปนคนอ่อนแอไป
อีกประการหนึ่ง การฝึกหัดเปนทหารนั้นทาให้คนรู้วินัย คือ ฝึกหัดตนให้อยู่
ี่
ในบังคับบัญชาของผู้ทเปนหัวน่า ฤๅนายเหนือตนซึ่งจะน าประโยชน์มาให้แก่ตนเปนอันมาก
เพราะว่ารู้จักน้ าใจผู้น้อยทงเปนทางสั่งสอนอย่างหนึ่ง ให้คนมีความย าเกรงตั้งอยู่ในพระราช
ั้
ั้
ก าหนดกฎหมายของประเทศบ้านเมือง ทงจะปลุกใจคนให้มีความรู้ รักพระเจ้าแผ่นดิน ชาติ
และศาสนา จนจะยอมสละชีวิตถวายพระเจ้าแผ่นดิน ฤๅเพื่อป้องกันรักษาชาติสาสนาของตนได้
่
การฝึกหัดข้าราชการพลเรือนในทาทหารทกล่าวนี้ ไม่ใช่เปนของททรง
ี่
ี่
พระราชด าริห์เริ่มจะชัดขึ้น ได้ทรงทดลองจัดนับว่าเปนการส าเร็จมาแล้ว แลได้ทรงสังเกตผู้ท ี่
ได้รับความฝึกสอนเช่นนี้ใช้ได้ดีกว่าคนธรรมดา ด้วยเหตุทกล่าวมานี้ จึงทรงพระกรุณาโปรดเกล้า ฯ
ี่
ให้ตั้งกองพลสมัคขึ้นกองหนึ่งให้ชื่อว่า “กองเสือป่า” ซึ่งเปนนามเรียกผู้สอดแนม ในการ
สงครามในประเทศสยามมาแต่โบราณ
ี
ี
ภายหลังท่พระองค์ทรงตั้งกองเสือป่าได้ 2 เดือน จึงมีพระราชปรารภท่จะ
ตั้งกองลูกเสือขึ้น ซึ่งได้ปรากฏอยู่ในค าปรารภของข้อบังคับลักษณะปกครองลูกเสือฉบับแรก
ซึ่งประกาศ ใช้เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2454 ดังนี้
“พระบาทสมเด็จพระปรเมนทรมหาวชิราวุธ พระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว ผู้ทรง
ด ารงพระยศเปนนายกองใหญ่ในกองเสือป่า ทรงพระราชด าริห์ว่า กองเสือป่าได้ตั้งขึ้นเปน
ี่
หลักฐานแล้ว พอจะเปนทหวังได้ว่าจะเปนผลดีตามพระราชประสงค์ แต่ผู้ทจะเปนเสือป่า
ี่
ี่
ต้องเปนผู้ทนับว่าเปนผู้ใหญ่แล้ว ฝ่ายเด็กชายทยังอยู่ในปฐมวัย ก็เปนผู้ทสมควรจะได้รับการ
ี่
ี่
ฝึกฝน ทงในส่วนร่างกายและในส่วนใจให้มีความรู้ในทางเสือป่า เพื่อว่าเมื่อเติบใหญ่ขึ้นแล้วจะได้
ั้
ี่
ุ
ี่
รู้จักน่าท ซึ่งผู้ชายไทยทกคนควรจะประพฤติให้เปนประโยชน์แก่ชาติบ้านเมือง อันเปนทเกิด
เมืองนอนของตน และการฝึกฝนปลุกใจให้คิดถูกเช่นนี้ต้องเริ่มฝึกฝนเสียเมื่อยังเยาว์อยู่
ี่
เปรียบเสมือน ไม้ทยังอ่อนจะดัดไปเปนรูป อย่างไรก็เปนไปได้ง่ายและงดงาม แต่ถ้ารอไว้จนแก่
เสียแล้ว เมื่อจะดัดก็ต้องเข้าไฟ และมักจะหักลิได้ ในขณะที่ดัด ดังนี้ฉันใด สันดานคนก็ฉันนั้น”
