Page 149 - Koleksi Ceritera Bitara

“Oooo.. biasalah tu, saya pun rindu dengan keluarga saya
yang tinggal di Sarawak itu.” ujar Ju lagi. Ju adalah gadis berbangsa
Bidayuh yang berasal daripada Kuching, Sarawak. Manakala
keluarga Hana pula berbangsa Dusun berasal daripada Sandakan,
Sabah. Mereka berkenalan semasa sesi suai kenal di Universiti
Kebangsaan Malaysia. Semenjak itu, mereka menjadi sahabat baik.

“Kalau awak ada apa-apa masalah luahkan saja kepada
saya. Saya sedia membantu awak.” ujar Ju sambil tersenyum. Hana
sangat bersyukur kepada Allah kerana dipertemukan sahabat yang
baik seperti Ju.

“Saya pergi jumpa kawan saya sekejap. Nanti saya datang
balik. Janganlah asik mengelamun sahaja.” ujar Ju sambil keluar dari
bilik. Sejurus selepas Ju keluar, Hana kembali mengimbau peristiwa
semasa hampir menyambut Hari raya Aidilfitri.

“Kak, kenapa tahun ni kita tak ada baju raya baharu kak?”
soal Helmi ketika mereka bersama-sama membakar lemang. Hari itu
ialah hari raya kedua akhir Ramadhan sebelum Syawal menjelma.

“Baju raya tahun lepas masih ada lagi kan?” soal Hana
kembali tanpa menjawab soalan adiknya.

“Tapi kak, baju raya tahun lepas sudah pudar warnanya.
Helmi berasa malu apabila pergi ke rumah kawan pada masa raya
nanti.” kata Helmi kepada kakaknya.

Air mata Hana bergenang. Tersentuh hatinya apabila Helmi
menyatakan hasrat hendak memakai baju raya yang baharu. Hana
tahu kehidupan mereka yang ibarat kais pagi makan pagi, kais
petang makan petang menyebabkan mereka tidak mampu
membeli baju raya.

Sebaik sahaja lemang selesai dibakar, Hana mengajak
adiknya berehat di sebuah pondoh di tepi rumahnya.

“Helmi, pendapatan ayah sebagai nelayan tidak menentu.
Kadang-kadang ayah membawa pulang RM30 sahaja. Itu pun untuk
makan minum sahaja dik, belum lagi belanja persekolahan kita
berdua. Helmi sepatutnya bersyukur kerana masih mempunyai baju
untuk dipakai. Cuba Helmi saksikan terhadap saudara kita di Syria
dan Palestin, mereka tidak memakai baju raya semasa Hari Raya.
Hal ini kerana nyawa mereka sentiasa ibarat telur dihujung tanduk.
Pergerakan mereka terbatas disebabkan peperangan yang berlaku.
Kebanyakan pakaian mereka hangus disebabkan tempat mereka
sentiasa diserang. Tetapi mereka masih bersyukur walaupun hidup

117