Page 35 - ดาร์วิน ผู้เปลี่ยนโลก DARWIN THE MAN
P. 35
ื
ื
ั
และฝันถึงการเดินทางไปยังหมู่เกาะคานารีเพ่อ มากมาย ท้งสองกลายเป็นเพ่อนสนิทกัน กระท่ง ั
ี
ท่องเท่ยวเชิงวิทยาศาสตร์ด้วยตัวเอง งานอีก เด็กหนุ่มในวิทยาลัยท่ไม่รู้จักดาร์วินยังเรียกเขาว่า
ี
ิ
ึ
ี
ี
ช้นหน่งท่มีอิทธิพลต่อดาร์วินมากคือ “ชายคนท่เดินกับเฮนสโลว์” ไม่ว่าในเวลา
ผลงานของนักดาราศาสตร์ จอห์น ต่อมาชีวิตเขาจะเป็นอย่างไร ก็เห็นชัด
เฮอร์สเชล (John Herschel) แล้วว่าดาร์วินยังคงให้ความสนใจ
เร่อง ปาฐกถาเบ้องต้น นน อย่างสูงยงและมส่วนร่วมในงาน
ื
ื
ี
่
ิ
(Preliminary Discourse) วิจัยทางวิทยาศาสตร์อย่าง
(ค.ศ. 1831) ของเขากลาย แข็งขันเสมอมา
เป็นต้นแบบของกระบวนการ ดาร์วินยังศึกษาวิทยาศาสตร์
่
ื
ตรวจสอบทางวิทยาศาสตร์ ธรรมชาติสาขาอ่นๆ ในเวลาวาง
ี
ท่ถูกต้อง ดาร์วินกลายเป็น ส่วนตัว เพราะมหาวิทยาลัยในเวลา
นักเรียนผู้เอาใจใส่ของจอห์น น้นให้ความช่วยเหลือแนะนาเกยว
�
ี
่
ั
สตีเฟนส์ เฮนสโลว์ (John Stevens กับวิทยาศาสตร์ได้เพียงน้อยนิด จนใน
ื
่
้
Henslow) ศาสตราจารย์ด้านพฤกษศาสตร์ ทสดเขาได้เรยนร้เร่องพนฐานในสาขาวชา
ิ
ี
ู
ี
ื
ุ
ี
ซ่งเขาได้เรียนรู้เก่ยวกับกระบวนการทางวิทยาศาสตร์ ต่างๆ ที่หลากหลายมาก
ึ
ิ
ั
ั
ภาพบน: นกธรรมชาติวิทยาและนักเดนทางชาวเยอรมน ภาพในหน้าตรงข้าม, ซ้ายล่าง: นักดาราศาสตร์ จอห์น
อเล็กซานเดอร์ ฟอน ฮุมโบลดท์ หนังสือเกี่ยวกับอเมริกาใต้ เฟรเดอริค วิลเลียม เฮอร์สเชล
ี
ของเขาสร้างความเบิกบานแก่ดาร์วินขณะท่ยังเป็นนักศึกษา ภาพในหน้าตรงข้าม, ขวาล่าง: จอห์น สตีเฟน เฮนสโลว์
�
�
ท่เคมบริดจ์ และทาให้เขาปรารถนาอยากทาตามฮุมโบลด์บ้าง
ี
นักธรณีวิทยา, นักพฤกษศาสตร์ และบาทหลวง เขาเป็นท ี ่
ี
ปรึกษาทางวิทยาศาสตร์แก่ดาร์วินท่เคมบริดจ์ และยังแนะนา �
ให้ดาร์วินร่วมเดินทางไปกับเรือบีเกิล
การฝึกฝนตามเป้าหมาย
ี
“เม่ออยู่ท่เคมบริดจ์ ผมมักฝึกโยนปืน
ื
ู
ั
้
ขนบ่าทหน้ากระจกเพอดว่าโยนมนตรงหรอยง
ั
ื
ื
่
ี
ึ
่
ื
อีกแผนหน่งท่ดีกว่าคือหาเพ่อนมาโบกเทียนไขท ี ่
ึ
ี
จุดไฟอยู่ จากนั้นลั่นไกให้เข็มแทงชนวนกระแทก
แกป ถ้าเล็งเป้าได้แม่นแรงลมอัดจะเป่าให้เทียน
�
ดับได้ การระเบิดของแกปทาให้เกิดเสียงดัง
มีคนบอกผมว่า ครูผู้ปกครองของวิทยาลัยให้
ข้อสงเกตว่า ‘ช่างวเศษเสยนกระไร คณดาร์วิน
ุ
ั
่
ี
ิ
ี
ดูเหมือนจะใช้เวลาหลายช่วโมงสะบัดแส้ม้า
ั
ห้องของดาร์วินที่ไครสต์คอลเลจ ภาพถ่ายเมื่อค.ศ. 1909 อยู่ในห้อง ผมได้ยินเสียงเพียะบ่อยๆ เวลาเดิน
ผ่านใต้หน้าต่างห้องของเขา’” ชาร์ลส์ ดาร์วิน,
อัตชีวประวัติ, ค.ศ. 1958, หน้า 44
34
