Page 22 - 5.3 พระบรมราโชวาท
P. 22
คุณค่าด้านวรรณศิลป์
6. การใช้กวีโวหาร
ผู้ทรงพระรำชนิพนธ์ใช้โวหำรที่ท ำให้เกิดจินตภำพด้วยกำร
เปรียบเทียบสิ่งหนึ่งกับอีกสิ่งหนึ่งเพื่อให้ผู้อ่ำนหรือผู้ฟังได้รับ
สำรที่ชัดเจนและลึกซึ้ง เช่น
“...อีกประการหนึ่ง ชีวิตสังขารของมนุษย์ไม่ยั่งยืนยืดยาวเหมือนเหล็กเหมือน
ศิลา ถึงโดยว่าจะไม่มีพ่ออยู่ในขณะหนึ่ง ก็คงจะมีเวลาที่ไม่มีได้ขณะหนึ่งเป็นแน่
แท้ ถ้าประพฤติความชั่วเสียแต่ในเวลามีพ่ออยู่แล้ว โดยจะปิดบังซ่อนเร้นอยู่ได้
ด้วยอย่างหนึ่งอย่างใด เวลาไม่มีพ่อ ความชั่วนั้นคงจะปรากฏเป็นโทษ
ติดตัวเหมือนเงาตามหลังอยู่ไม่ขาด...”
(ผู้ทรงพระรำชนิพนธ์ได้เปรียบเทียบให้เห็นว่ำ สังขำรมนุษย์
ไม่เที่ยงแท้ ไม่มั่นคงยืดยำวเหมือนกับศิลำหรือหิน)
