Page 39 - จรัมบุญ
P. 39
ั
ั
ี
พระธรรมท่สวดน้น เป็นธรรมช้นสูง สอนให้ผู้ฟังเกิดความสังเวช
สลดจิต ตรึกถึงสภาวธรรม อันเป็นชีวิตของตน เทียบกับซากศพ อันมีความ
เปลี่ยนแปลงอยู่ทุกระยะ ทุกขณะ
เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องของสังขาร อันสังขารนั้นตกอยู่ใน
ั
็
ี
ั
สามญญลกษณะ คือไม่เท่ยง เปนทุกข์ เป็นอนัตตา เป็นทรวมของกองทกข์
ุ
ี
่
ด้วย สร้างความทุกข์ขึ้นอีกด้วยถ้าบุคคลหลงอยู่ในกามสุข
้
็
ิ
ั
ิ
็
พระพทธเจาทรงสอนให้พจารณาเหนสภาวะอนเปนจรง ถ้าไม่หาทาง
ุ
ั
เพ่อพ้นทุกข์ก็ต้องจมอยู่ในกองทุกข์อย่างน้น เวียนว่ายตายเกิดไม่มีสุดส้น
ิ
ื
จงตรึกดูว่าความทุกข์น้นเป็นอย่างไร มันมีประจําชีวิตร่างกาย หลบไม่ได้
ั
หลีกไม่พ้น
พระพุทธเจ้าตรัสว่า ทุกข์เป็นปริญเญยยธรรม คือเป็นธรรมท่ควร
ี
กําหนดรู้เท่านั้น
ทรงสอนว่าทุกข์เกิดข้นเพราะเหตุ ไม่มีเหตุไม่มีอะไรเกิด ทุกข์จะ
ึ
เกิดเพราะความปรารถนาในกามสุข คือสุขเกิดแต่ความปรารถนาความใคร่
ความไม่ชอบใจ คือปรารถนาอยากได้ ปรารถนาอยากมีอยากเป็น ไม่อยาก
เป็น ไม่อยากมี ทั้ง ๓ ประการนี้นําทุกข์มาสุมไว้ที่บุคคล
ภาพพระโมคคัลลานะ หรือพระมาลัยกําลังสนทนาธรรมกับเทพบุตร
เทพธิดา ณ ดาวดึงส์พิภพ
13
จรัมบุญ
