Page 33 - Son Kitap

ÖN YARGILARIMIZDAN KURTULMALIYIZ

Küçükken babaannemlerle birlikte yaşıyorduk. Dedemle çok güzel oyunlar oynardım.
Dedem çok hastaydı. Sadece yatağında yatıyordu. O yatağında yatarken ben onu çok
güldürüyordum. Böylece günlerimiz geçip gidiyordu.

Günlerden bir gün dedemlerle aynı mahallede giriş kat bir ev satın aldık. Artık evimize
taşınma zamanı gelmişti. Yeni evimiz babaannemlere çok yakındı. Annem her gün on-
lara yemek yapıp götürüyordu.

Annemin babaannemlere yemek götürdüğü bir gün ben abimle birlikte evde kaldım.
Annem hemen döneceğini söylediği için camda onun yolunu gözlüyordum. Öylece
camdan bakarken kafamı demirlere sıkıştırdım. Kafamı çekiyordum bir türlü kurtula-
mıyordum. O sırada annem beni gördü. Panik içinde kafamı parmaklıklardan kurtarmak
için çabaladı. Ama olmuyordu. O sırada yoldan geçerken telaşımızı gören dede, “Kızım
bana bırak, bu kadar panikle çocuğu oradan kurtaramazsın” dedi. Annem dedeye çok
inanmasa da geri çekildi. Ve dede tek bir dokunuşu ile kafamı demir parmaklıklardan
kurtardı. Annem bana sıkıca sarıldı. Dedeye de çok teşekkür etti.

Akşam babam eve geldiğinde olayı ona sırasıyla anlattık. Dedenin bize yardım etmek
istediği kısmı anlatırken annem söze girdi: “Çok zor yürüyor. Bu işi nasıl becerebilir
ki?” diye düşünürken bir kerede oğlumun kafasını demirlerin arasından kurtardı. Sa-
nırım çok fazla önyargılıyım. Yaşlılarımızın tecrübelerini hafife alıyoruz. Ön yargıla-
rımızdan kurtulursak, daha güzel yaşayabiliriz” dedi.