Page 8 - นาวิกศาสตร์ เดือน กันยายน ๒๕๖๕
P. 8
วันทีระลึกเรือดํานํา
้
่
“ดํายังไมทันมิด ดันโผล”
พลเรือตรี กรีฑา พรรธนะแพทย
ํ
ื
ผมเคยเขียนเร่อง “ดาแลวไมโผล” ลงในนาวิกศาสตรเดือนกันยายน ๒๕๕๘ ตุลาคม ๒๕๕๘ พฤศจิกายน
ั
ั
ุ
ั
๒๕๕๘ ธนวาคม ๒๕๕๘ และ มกราคม ๒๕๕๙ รวม ๕ ตอนจบ ขอคยโมโออวดหนอยวา ยงไดรบโลรางวล
ั
“พลเรือเอก กวี สิงหะ” บทความดีเดน ประจําป ๒๕๕๙ อีกดวย
้
ํ
คราวนขอเขยนเรอง “ดายงไมทนมด ดนโผล” ลงนาวกศาสตรฉบบเดอนกนยายน ๒๕๖๕ “วนทีระลึกเรือดานา”
ั
ั
ิ
ั
ี
ํ
้
ั
ํ
่
ิ
ั
่
ั
ื
ี
ื
บาง
ํ
พอทานผูอานเห็นช่อเร่อง ทานคงเกิดสงสัยข้นมาแลวซิวา “เรือดําน้าอะไรของมัน (วะ) ดํายังไมทันมิด ดันโผล”
ึ
ื
ื
ื
ิ
ื
ื
ั
ํ
้
ี
ํ
้
ั
่
ไมใชครับ เร่องตอไปนไมเกยวกบเรอดานา อยางใดท้งส้น แตเปนเร่องของการดํานํ้าของคน เปนเร่องจริง
ื
ี
ึ
้
ผม (ผเขยน) ไมองนยาย ทเกดขนกบผม (ผเขยน) ซงไมเอาไหนเลยในเรองการกฬา ทง ๆ ทผมชอ “กรฑา” และ พอชอ “กฬา”
่
ื
ึ
่
ั
ี
ู
ี
ี
่
ิ
ั
ื
ี
ี
ิ
่
้
ิ
่
ื
ู
่
ี
ี
ี
ั
ี
้
ตลอดชวตของการเปนนกเรยนเตรยมนายเรอ ๒ ป และเปนนกเรยนนายเรอ ๕ ป (ไมเคยสอบตก ซาชน)
ั
ี
ั
ื
ํ
ิ
ี
้
ื
ี
ี
ี
ี
ผมชอบการกฬามาก แตไมถกโรคกบการเลนกฬา โดยเฉพาะกฬาทนกเรยนนายเรออยางผมเรยกวากฬาประเภท
ั
ั
ู
ี
ื
ี
่
ี
่
่
ตีนพนพื้น กีฬาทางนําเปนกีฬาประเภทตีนพนพืนอยางหนึง ทีคนอยางผมไมเอาไหน ไมจําเปน ไมเลน จะเลนจริง ๆ
้
้
ก็ตอนถูกบังคับ คือ ตอนสอบเอาคะแนนวิชาพลศึกษา
ขอเขาเรื่อง “ดํายังไมทันมิด ดันโผล” ดังนี้
ึ
้
ั
ในกาลคร้งหน่ง นานมาแลวสัก ๗๐ ปลวงมาแลวเห็นจะได ในการสอบวิชาพลศกษา กีฬาทางนําไดแก
ึ
“การดํานํ้า” มีอยู ๒ อยาง คือ “ดําทน” และ “ดําลึก”
้
้
ดําทน ตอนเปนนักเรียนเตรียมนายเรือ รุน ๑๓ พ.ศ. ๒๔๙๑ โรงเรียนเตรียมนายเรือ เปนอาคารไม ตอนนีรือทิง
้
่
้
ไปนานแลว สรางเปนอาคารสวนบัญชาการ ๒ ในพระราชวังเดิมชันนอก เราก็ไปสอบดําทน กันที “ตีนกะได” (บันได)
้
ี
้
ื
ี
ิ
ํ
ทานาโรงเรยนนายเรอ (ตอนนเปนพระบรมราชานสาวรย สมเดจพระเจาตากสนมหาราช ไปแลว) ครกถอนากา
ี
็
ุ
ิ
็
ู
ื
กดจับเวลาอยูบนบก เพื่อจดเอาไววา เราดําอึดไดกี่นาที เราก็เกาะกะไดดํานํ้า ควํ่าหนาลงนํ้า
ํ
ํ
ครูรองโวย “เฮย! ไมได ดําลงไปใหมิดหัว” เพราะปรากฏวาเราดําลงไปแคใบหนาจมน้า หูท้ง ๒ ขางยังโผลเหนือน้า
ั
ตานี้เอาใหม ดําลงไปจริง ๆ พอหัวมิดนํ้าก็ทะลึ่งโผลพรวดขึ้นมา ครูยังไมทันกดนาฬกาจับเวลาเลย
ํ
ุ
ดําลึก ตอนเปนนกเรยนนายเรอชน ๓ พรรคกลน โรงเรยนนายเรอ อยทปากนาสมทรปราการ พ.ศ. ๒๔๙๕
้
ี
้
ื
ี
ั
ู
ื
่
ี
ิ
ั
ี
ี
ํ
สมัยท่ยังเปน “โรงเรียนนายเรือเลาไก” (นักศึกษามหาวิทยาลัยเขาเรียกวาอยางน้) สระวายน้ายังไมมี มีแตบอน้า
ํ
ตองสอบดําลึกกันในแมนํ้าที่ “ทาเสือซอนเล็บ” ตอนนั้นยังเปนทาไมโทรม ๆ เอาเรือโบตไปลอยลําใกล ๆ ตลิ่ง เอาดิ่ง
ี
ิ
หย่งวัดความลึกของน้าดูวา ไดความลึกตามกติกาหรือยัง พอไดท่ก็เร่มสอบดําลึก ครูท่คุมสอบทานเปนนายทหารผูใหญ
ั
ี
ํ
คนหนึง นักเรียนชอบกระเซา เยาแหย หาเรืองใหทานดุดา วากลาว อยเสมอ แตย่งดาพวกเรายงสนุก ชอบอกชอบใจ
ู
่
ิ
่
่
ิ
่
ทานเองก็ไมถือโกรธ เปนแต “บงเบง” ไปตามเรืองตามราวของทาน ชุดดําลึกของเรา คือ “เชิตหนัง” (ไมสวมเสือ)
้
้
ุ
้
ั
ิ
ั
ตวเปลา ๆ นงกางเกงกฬาตวเดยว และตองเปนกางเกงขาสนชนดมกระเปากางเกงดวย ทาไมถงตองเปนกางเกง
ึ
ํ
ั
ี
ี
ี
๋
มีกระเปา เดียวรูครับ!
นาวิกศาสตร 6
ปที่ ๑๐๕ เลมที่ ๙ กันยายน ๒๕๖๕
