Page 21 - นาวิกศาสตร์ เดือน กุมภาพันธ์ ๒๕๕๙
P. 21
ั
ำ
ำ
ำ
ำ
ทาความเคารพคุณแม่แล้ว ก็ได้แนะนาให้คุณแม่ทราบว่า ทีเด็ดน้น ดิฉันก็ต้องยอมจานนด้วยการพยักหน้ารับคา
ี
ี
ท่านท่มาด้วยคือ เสด็จในกรมหลวงชุมพรเขตอุดมศักด ิ์ ขอร้อง และน่เป็นการตัดสินใจท่ทาให้ชีวิตดิฉันกับคุณหลวง
ำ
ี
พอได้ยินช่อเช่นน้น คุณแม่ก็ตกตะลึง เพราะเป็นเร่อง เร่มผูกพันกัน และจากน้นทุกอย่างเป็นหน้าท่ของ
ื
ี
ั
ื
ิ
ั
๓
ิ
้
ู
ู
์
ั
่
ิ
ี
่
่
ทไมเคยคดมาก่อนเลยวาจะมีเจานายสงศกดเสด็จ ผ้ใหญ่จัดการให้เสร็จ พระยาพิพัฒธนากร และหลวง
๔
มาท่บ้าน เพราะเกรงกลัวไปว่าการต้อนรับไม่สม บารุงราชนิยม กรุณารับเป็นธุระเป็นเถ้าแก่นาของมาหม้น
ำ
ี
ั
ำ
ื
ิ
พระเกียรต เพราะคุณแม่แต่งตัวมารับแขกด้วยเส้อผ้า และแล้ววันที่สำาคัญยิ่งวันหนึ่งในชีวิตก็มาถึง นั่นคือ
แบบอยู่กับบ้าน เสด็จในกรมฯ ทรงเห็นอาการตกตะลึง วันท่ ๖ เมษายน พ.ศ.๒๔๖๓ ได้มีการประกอบ
ี
ั
ี
ของคุณแม่ ทรงรีบรับส่งว่า “ไม่มีอะไรหรอกฉันมาท่น ี ่ พิธีมงคลสมรสระหว่าง นายเรือโท พิศาล สุนาวิน
ิ
์
ุ
ื
ั
ก็เพ่อจะมาขอลูกสาวแม่ล้วนให้ลูกศิษย์ฉัน” หลังจากน้น และนางสาว อารีพันธ เลาหเกียรต โดยมี
่
กทรงสนทนาเรองตาง ๆ ต่อไป จนคุณแม่ค่อยสบายใจแล้ว
่
ื
็
คุณแม่จึงกราบทูลว่า “บุตรสาวของหม่อมฉันยังเด็กนัก
ู
ยังเรียนหนังสืออย่ ยังไม่เป็นแม่บ้านแม่เรือน และลูกได้
ต้งใจจะเรียนหนังสือให้จบ หม่อมฉันก็รับปากกับลูกไว้แล้ว”
ั
เสด็จในกรมฯ ทรงรับส่งทันที “ไม่เป็นไร ลูกศิษย์ฉัน
ั
ำ
ื
เรียบร้อย ตานำ้าพริกก็อร่อย” แล้วก็ทรงพระสรวล เม่อเห็น
ั
่
่
คุณแมไมกราบทูลอะไรก็รับส่งต่อว่า “ค่อยคิดดูใหม่ จะให ้
มาฟังข่าววันหลัง” คุณแม่เล่าว่า พระองค์ท่านดีเหลือเกิน
รับสั่งด้วยพระสุรเสียงนุ่มนวล ไม่ทรงถือพระองค์เลย”
ี
“จากการท่เสด็จในกรมฯ ได้เสด็จมาขอดิฉันให ้
ั
คุณหลวงด้วยพระองค์เอง คุณแม่จึงได้คาดค้นกับดิฉันว่า
ี
“แม่เกรงพระทัยพระองค์ท่านอย่างท่สุด แม่ไม่บังคับลูกดอก
แต่ลูกจะตามใจแม่สักคร้งได้ไหม” (เออดูเถิดไม่บังคับ
ั
ั
แต่ขอให้ตามใจแม่สักคร้ง) ดิฉันตอบคุณแม่ว่า “คุณแม ่
อย่าพูดอะไรเลย หนูจะเรียนหนังสือให้จบก่อน” พูดจบ
ก็ลาคุณแม่ออกจากห้องโดยไม่สนใจอะไรอีก คุณแม่ได ้
พยายามอ้อนวอนแล้วอ้อนวอนอีก ดิฉันยังไม่ตกลงปลงใจ
ึ
ี
ึ
ั
จนกระท่งวันหน่งคุณแม่ใช้ไม้เด็ดให้แม่นมพ่เล้ยงซ่งดิฉัน
ี
ำ
รักมาก มาแสดงอาการน้าตาคลอ บอกว่า “คราวนี้ ถ้าแม่หนู
่
่
้
ไมตกลง คณแมจะไมใหนมอยดวย แลวนมจะตองจาก
่
ุ
่
ู
้
้
้
แม่หนูไป” ดิฉันได้ฟังดังน้นก็ใจหาย เพราะแม่นมดูแล
ั
ั
ดิฉันต้งแต่เล็ก ๆ จนกระท่งโตเป็นสาว เวลานอนก็เข้ามา
ั
นอนเป็นเพ่อน เล่านิทานต่าง ๆ ให้ฟัง (เด็กสมัยน้นกับเด็ก
ั
ื
ี
ั
สมัยน้ช่างผิดกันมากเหลือเกิน) ฉะน้นพอได้ยินประโยค นายเรือโท พิศาล สุนาวิน
๓ พระยาพิพัฒธนากร คือ มหาอำามาตย์ตรี พระยาพิพัฒธนากร (ฉิม โปษยานนท์)
๔ หลวงบำารุงราชนิยม (สูญ สิงคาวณิช)
นาวิกศาสตร์ ปีที่ ๙๙ เล่มที่ ๒ กุมภาพันธ์ ๒๕๕๙ 19
