Page 23 - E-book
P. 23
มัดหมี่เส้นยืนซึ่งจะแตกตางจากผ้ามัดหมี่ของภาคอีสานซึ่งเป็นมัดหมี่เส้นพุ่ง) หรืออาจมีการผสมผสานกัน
ระหว่างมัดหมี่ และจกขิด ในผืนเดียวกัน ส่วนงานผ้าซิ่นเป็นการประยุกต์ ผืนผ้าทอแต่ละพื้นถิ่นนำเย็บ
ประกอบ และปักลวดลายผสมผสานให้เกิดเป็นงานศิลปะ ที่มีความโดดเด่น และงดงาม ลวดลายผ้าซิ่นเป็น
งานศิลปะภูมิปัญญาและวัฒนธรรมการแต่งกายประจำของชาวกระเหรี่ยงในพื้นที่จังหวัดแพร่
ที่ตั้ง
ู่
185 7 ต.ห้วยอ้อ อ.ลอง จ.แพร่ 54150
4) วัดสะแล่ง
็
วัดสะแล่ง ตั้งอยู่ที่ อำเภอลอง จังหวัดแพร่ อยู่ห่างจากตัวจงหวัดแพร่ประมาณ 45 กิโลเมตร เปนวัดที่
ั
มีโบราณสถาน และโบราณวัตถุ ที่มีรวบรวมไว้จากหลายยุคในอดีต คำว่า "สะแล่ง" เป็นชื่อของดอกไม้ปา
่
ชนิดหนึ่ง เป็นไม้ยืนต้น ดอกสีขาวนวล ลักษณะของดอกคล้ายดอกปีป หรือ กาสะลอง คือมีลักษณะปลาย
แหลมเหมือนหอกโบราณ โดยสาเหตุที่วัดสะแล่งใช้ชื่อดอกไม้เป็นชื่อวัดนั้นมี ตำนานเล่าว่า ในสมัยพุทธกาล
เมื่อสมเด็จ พระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้เสด็จมาถึงดอนสะแล่ง หรือ สะแล่งแก้วดอนมูล หรือ ดอน
สะแล่งหลวง เจ้าเมืองและชาวบ้านต่างพากันมาถวายภัตตาหาร ครั้นเมื่อพระพุทธเจ้า เสวยภัตตาหารเสร็จ
แล้ว นางคำฟุ่น และนางคำเฟย มเหสีเจ้าเมืองจึงได้นำเอาดอกสะแล่งถวายพระพุทธเจ้า เพื่อเป็นพุทธ
บูชา การบูรณปฏิสังขรณ์วัด และก่อสร้าง ศาสนวัตถุนั้นหลังจากที่มีการสร้างพระธาตุขะอูบคำแล้วประมาณ
พ.ศ. 1300-2020 ได้มีการสร้างอุโบสถ กุฏิ กำแพง บ่อน้ำ ซุ้มพระ และซุ้มสิงห์จามเทวี ดังที่ปรากฏให้เห็น
ในปัจจุบัน วัดสะแล่งวัดมีความเก่าแก่มากตั้งแต่สมัยทวาราวดีเรื่อยมาและได้กลายเป็นวัดร้างหลายยุคหลาย
ี
สมัย ซึ่งเคยเป็นวัดร้างเกือบ 300 ป ซึ่งภายในวัดได้แบ่งเขตเป็นเขตพุทธาวาสเก่าและเขตพุทธาวาสใหม่
ตัวพระอุโบสถ วิหาร มีลักษณะเป็นศิลปะแบบล้านนาประยุกต์ บริเวณวัดมีโบราณสถาน โบราณวัตถุ
ศิลปวัตถุ อยู่เป็นจำนวนมาก ปัจจุบันจึงได้จัดตั้งเป็น "พิพิธภัณฑ์วัดสะแล่ง" ขึ้นมา พิพิธภัณฑ์แห่งนี้เป็น
สถานที่เก็บโบราณวัตถุตั้งแต่สมัย ทวารวดีจนถึงสมัยอยุธยาตอนปลายเลยทีเดียว นอกจากนี้ยังมีรอยพระ
พุทธบาทคู่สลุงหลวง (ขันน้ำทำด้วยสำริดที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ) และทางด้านหลังของวัดมีบ่อน้ำพุร้อน
สถานที่อาบน้ำแร่ ตลอดจนลานกีฬา ไว้สำหรับบริการประชาชนทั่วไป บรรยากาศภายในวัดร่มรื่นด้วยแมกไม้
นานา เหมาะแก่การไปปฏิบัติธรรมเป็นอย่างยิ่ง
