Page 67 - 6. thai 21001

58

สาเหตุที่ทําใหเกิดภาษาถิ่น
ภาษาถิ่น เกิดจากสาเหตุการยายถิ่นฐาน เมื่อกลุมชนที่ใชภาษาเดียวกันยายถิ่นฐานไปตั้งแหลงใหม

ั
เนื่องจากเกิดภยธรรมชาติ มีการรุกรานของศัตรู เมื่อแยกยายไปอยูคนละถิ่นนาน ๆ ภาษาที่ใชจะคอย
เปลี่ยนแปลงไปเชน เสียงเปลี่ยนไป คําและความหมายเปลี่ยนไป ทําใหเกิดภาษาถิ่นขึ้น

คุณคาและความสําคัญของภาษาถิ่น

1. ภาษาถิ่นเปนวัฒนธรรมทางภาษาและเปนเอกลักษณของแตละทองถิ่น
2. ภาษาถิ่นเปนสัญลักษณที่ใชสื่อสารทําความเขาใจและแสดงความเปนญาติ เปนพวกเดียวกัน

ของเจาของภาษา

3. ภาษาถิ่นตนกําเนิดและเปนสวนหนึ่งของภาษาไทยและวรรณคดีไทย การศึกษาภาษาถิ่น
จะชวยใหการสื่อสารและการศึกษาวรรณคดีไดเขาใจลึกซึ่งยิ่งขึ้น

4. การศึกษาและการใชภาษาถิ่น จะชวยใหการสื่อสารไดมีประสิทธิภาพและสรางความเปนหนึ่ง

ของคนในชาติ
ลักษณะของภาษาถิ่น

1. มีการออกเสียงตาง ๆ ถิ่น เพราะสภาพทางภูมิศาสตร ความหางไกลขาดการติดตอสื่อสารกัน
เปนเวลานานมาก ๆ ยอมทําใหออกเสียงตางกันไป

2. การผสมกันทางเชื้อชาติ เพราะอยูใกลเคียงกันทําใหมีภาษาอื่นมาปน เชน ภาษาอีสาน

มีภาษากลางและเขมรมาปน เพราะมีเขตแดนใกลกันทําใหภาษาเปลี่ยนไปจากภาษากลาง
3. การถายทอดทางวัฒนธรรมและเทคโนโลยีซึ่งกันและกัน ทําใหภาษาเปลี่ยนจากภาษากลาง

4. หนวยเสียงของภาษาถิ่นมีสวนคลายกันและแตกตางกัน หนวยเสียงของภาษากลางมี 21 เสียง
ภาษาถิ่นมีหนวยเสียงตรงกันเพียง 17 เสียง นอกนั้นแตกตางกัน เชน ภาษาถิ่นเหนือและอีสานไมมี

หนวยเสียง ช และ ร ภาษาถิ่นใตไมมีหนวยเสียง ง และ ร เปนตน

5. หนวยเสียงวรรณยุกตในภาษาถิ่น แตกตางกันไป ภาคใตมีเสียงวรรณยุกต 7 เสียง ภาคเหนือ
และอีสานมีเสียงวรรณยุกต 6 เสียง ตัวอยางการกลายเสียงวรรณยุกต

มา (กลาง) ภาคใตออกเสียงเปน หมา

ขาว (กลาง) ภาคอีสานออกเสียงเปน ขาว
ชาง (กลาง) ภาคเหนือออกเสียงเปน จาง

6. การกลายเสียงพยัญชนะในภาษาถิ่นเหนือ ใต อีสาน นั้นมีสวนแตกตางกันหลายลักษณะ เชน
6.1 ภาษาไทยเหนือ จะมีคาที่กลายเสียงพยัญชนะจากภาษาไทยกลางอยูหลายตัว

ั้
ภาษาไทยกลางเปน ช ไทยเหนือจะเปน จ เชน ชางเปนจาง ฉะนนเปนจะอั้น ใชเปนไจ ภาษาไทยกลาง
ิ
ี
ั
ใช ร ไทยเหนือจะเปน ฮ เปน รัก เปนฮก รองเปนฮอง โรงเรียนเปนโฮงเฮยน ภาษาไทยกลางเปน คดเปน
กึ้ด คิ้วเปนกิ๊ว ภาษากลางใช ท ภาษาไทยเหนือใช ต เชน ทานเปนตาน ทานเปนตาน และภาษาไทยเหนือ
นอกจากจะใชพยัญชนะตางกันแลวยังไมคอยมีตัวควบกล้ําเชน ขี้กลาก เปน ขี้ขาด โกรธ เปน โขด
นอกจากนี้จะมีคําวา โปรด ไทยเหนือ โปด ใคร เปน ไผ เปนตน