Page 65 - ขัดแย้ง
P. 65
การอุทธรณ์คําสั่งศาลเกี่ยวกับข้อตกลงระงับข้อพิพาท
เมื่อศาลได้มีคําสั่งบังคับตามข้อตกลงระงับข้อพิพาท เว้นแต่ความ
ปรากฏแก่ศาล หรือคู่กรณีซึ่งถูกบังคับตามข้อตกลงนั้นพิสูจน์ให้เห็นว่า ตามที่
บัญญัติไว้ในมาตรา 33 (1) - (4) แล้ว ห้ามมิให้อุทธรณ์คําสั่งดังกล่าว เว้นแต่
(1) ศาลมีคําสั่งไม่บังคับตามข้อตกลงระงับข้อพิพาท
(2) ศาลมีคําสั่งไม่เป็นไปตามข้อตกลงระงับข้อพิพาท
(3) ศาลมีคําสั่งบังคับตามข้อตกลงระงับข้อพิพาทโดยฝ่าฝืนวรรคหนึ่ง
คําพิพากษาหรือคําสั่งของศาลชั้นอุทธรณ์ให้เป็นที่สุด
พระราชบัญญัติการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ. 2562 มี
บทบัญญัติเรื่องการบังคับตามข้อตกลงระงับข้อพิพาทอยู่ใน
ส่วนที่ 2 มาตรา 32 และมาตรา 33 ซึ่งเป็นบทบัญญัติเฉพาะ
แต่กระบวนการบังคับตามข้อตกลงได้ใช้วิธีการทางศาล แต่
หากข้อเท็จจริงใดหรือวิธีการปฏิบัติใดที่พระราชบัญญัติการ
ไกล่เกลี่ยข้อพิพาทฯ ไม่มีบัญญัติบังคับไว้ ก็ให้นําเอา
บทบัญญัติในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาใช้
บังคับโดยอนุโลม ดังที่มาตรา 34 บัญญัติว่า “ประธานศาล
ฎีกาโดยความเห็นชอบของที่ประชุมใหญ่ศาลฎีกา มีอํานาจ
ออกข้อกําหนดในเรื่องการยื่นคําร้องขอและการบังคับตามข้อ
ตกลงระงับข้อพิพาทตามมาตรา 32 และการมีคําสั่งตาม
มาตรา 33 ทั้งนี้นอกจากที่บัญญัติไว้ในพระราชบัญญัตินี้ ให้
นําบทบัญญัติในประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาใช้
บังคับโดยอนุโลม”
