Page 53 - 02 รายงานวิชาการจังหวัดกระบี่2564

- 31 -

ึ
ิ
ในชวงยุคเพอรเมียนตอนตนถงเพอรเมียนตอนกลาง มีการสะสมตัวของหนโคลน หินทราย
แปง หนทรายของหมวดหินเขาพระ และหินทรายชั้นหนาของหมวดหินเขาเจา พบซากดึกดำบรรพของ
ิ
แบรคคิโอพอด และไบรโอซัว จากลักษณะโครงสรางภายในและการลำดับชั้นหิน เชื่อวาตกตะกอนสะสม

ิ
ตัวในทะเลตื้นที่มีอทธิพลของคลื่นและอาจมการระเบิดของภูเขาไฟเขามาเกยวของ ซึ่งทำให
ี่
ี
ั
สภาพแวดลอมของการดำรงชีวิตของสัตวดึกดำบรรพเปลี่ยนไป สัตวที่อยูกบที่ เชน แบรคคิโอพอด จึงตาย
เปนจำนวนมาก
ในชวงยุคเพอรเมียนตอนกลางสภาพพนดินในบริเวณนี้ มีการจมตัวอยางชา ๆ และ
ื้
ิ
มีสภาพอากาศที่อบอุน ไมมีการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิประเทศอยางรุนแรง ทำใหเกดการสะสมตัวของ
หินปูนอยางกวางขวาง สภาพภูมิศาสตรบรรพกาลนาจะเปนทะเลเปด ซึ่งติดตอกับมหาสมุทร น้ำคอนขาง
สะอาด จึงทำใหไดหินปูนที่มีเนื้อสะอาด อยางไรก็ตามจากการสะสมตัวสูงขึ้นของหินปูน ทำใหความลึก
ึ
ของระดับน้ำลดลง จงพบซากดึกดำบรรพ foraminifera ในภายหลังบางสวนของหินปูนที่สะสมตัว

มีความสูงใกลเคียงระดับน้ำหรือโผลพนน้ำในเวลาน้ำลง จึงทำใหไดหินปูนที่มีธาตุแม็กนีเซียมปนอยูดวย

มาก
ในชวงยุคจูแรสซิกมีการสะสมตัวของหินดินดาน หินปูนและหินโคลน ของหนวยหินตอนลาง

ของหมวดหินคลองมีน จากลักษณะของโครงสรางภายในและซากดึกดำบรรพ แสดงถึงสภาวะแวดลอม

ิ
ของการตกตะกอนในทะเลสาบน้ำจืด (lacustrine environment) และอาจไดรับอทธิพล จากการรุกล้ำ
ของน้ำทะเลเปนครั้งคราว ในขณะที่หนวยหินตอนบนพบชั้นหินทรายสีแดงแสดงถงสภาวะการตกตะกอน

ึ
ื้
บนพนทวีป ซึ่งมการตกตะกอนตอเนื่องไปถึงยุคครีเตเชียสของหมวดหินลำทับ ภายใตสภาวะแวดลอม
ี
แบบทางน้ำโคงตวัด โดยหินทรายและหินกรวดมนสะสมตัวในบริเวณรองน้ำ ในขณะที่หินทรายแปง
ุ
หินโคลนและหินดินดานสะสมตัวบริเวณที่ราบน้ำทวมถึง (เลิศสิน รักษาสกลวงศ และธนิศร วงศวานิช,
2536)

การแปรสัณฐานที่สงผลใหมีการเคลื่อนตัวของแผนเปลือกโลกตามแนวรอยเลื่อนคลองมะรุย
ซึ่งอยูในแนวทิศตะวันออกเฉยงเหนือไปทางขวา (dextral fault) เชื่อวามสาเหตุมาจากการมดตัวของ
ี
ุ
ี
แผนเปลือกโลกอินเดีย หรือ อินเดีย-ออสเตรเลีย ลงไปใตแผนเปลือกโลกยูเรเซียใกลแนวรองลึกกนสมุทร
ในทะเลอนดามัน ราว 140 ลานปที่แลว หรือในระหวางชวงปลายยุคจูแรสซิกตอกบตนยุคครีเตเชียส
ั
ั
(กรมทรัพยากรธรณี, 2544) ตะกอนบกจากทางน้ำอายุ 140-66.4 ลานปที่แลว เกดขึ้นเมื่อกระบวน

ิ
การแปรสัณฐานสิ้นสุดลง (สันต อัศวพัชระ และนริศรา นามันซาบีดีน, 2549)
ึ้
ิ
การแทรกดันตัวของหินแกรนิตเขาพนมเบญจาเกดขนจากการแปรสัณฐานรอบใหม
ิ

ในกระบวนการกอเทือกเขาหิมาลัย (Himalayan orogeny) ราว 66.4 ลานป ไดกระตุนใหเกด

ื้
ระบบการเคลื่อนตัวในแนวเหนือ-ใต ซึ่งเปนสาเหตุหลักของการกอรูปรางแองสะสมตะกอนใหมในพนที่
ี
จังหวัดกระบี่ รวมทั้งวิวัฒนาการการขยับตัวอกครั้งของรอยเลื่อนคลองมะรุยไปทางซายเชนเดียวกบ
ั
กลุมรอยเลื่อนระนอง ภายหลัง 66.4 ลานป ในยุคเทอรเชียรีตอนกลาง แองสะสมตะกอนนี้สะสมตะกอน
ไดกลุมหินกระบี่ โดยเริ่มสะสมตัวภายใตอทธิพลของน้ำทะเลแลวคอย ๆ เปลี่ยนสภาพแวดลอม
ิ

ชายฝงทะเล ตอมาผลของการยกตัวของแองทำใหสภาพแวดลอมเปลี่ยนไปเปนแมน้ำโคงตวัดและ
ทะเลสาบ การกำหนดอายุของกลุมหินกระบี่จากซากบรรพชีวิน gastropods และซากสัตวมีกระดูกสัน



หลังทพบในชั้น ถานหิน ใหอายุไมโอซีนตอนกลางหรือประมาณ 45 ลานปมาแลว
ี่