Page 51 - การวิจัยด้านวนวัฒน์

ื
ุ
ํ
่
ประมาณ 2 เดอน จึงตัดกิงตอนยายชําในถงเพาะชําตอไป สาหรับการใชฮอรโมนเรงรากไมมีผลตอ
อัตราการแตกรากในแตละวิธีขยายพนธเมือเปรียบเทียบกบการไมใชฮอรโมนเรงราก
ั
ุ
ั
่
่
ุ
ั
2. ไผซางหมน (Dendrocalamus sericeus) การใชวิธีขยายพนธโดยการตอนกิงแขนง การชาปลอง


ํ
และการชํากิ่ง มีอัตราความสําเร็จที่ต่ําใกลเคียงกัน (0-7%) ทั้งยังพบวาการใชฮอรโมนเรงรากหรือไมใช

ิ
็
่
กมีผลไมแตกตางกน คืออัตราความสําเร็จก็ยังต่ําอยเชนกน ปญหาหนงทีพบคือแหลงธรรมชาตทีนามา
ั

ํ
่
ู
ั


่
ึ
ิ
ั
ั
ี
ี
ขยายพันธุ(จังหวัดเชยงใหมและลําปาง) กับแปลงที่ดําเนนการขยายพนธุ(จังหวัดกาญจนบุร) อยไกลกน
ู
มากอาจมีผลตอความมีชวิตของตาทีปลองและการกระทบกระเทือนทอนพนธขณะขนสง รวมถึง
ุ

ั
ี
่



ั
ั



่

่
็
่
ู
ิ

่
ํ
ชวงเวลาทีดาเนนการในชวงเดือน ม.ค.52 ซึงเปนชวงฤดหนาวทีตากิงอาจพกตวได แตถึงอยางไรกตาม
่
ํ
่
ํ
ู
การตอนกิงภายหลังที่ปลูกไปแลวในชวงฤดูฝนก็ยังมีอัตราความสาเร็จที่ยังตาอย (7%) ดังนั้นการ
ํ

่
็
ั
แยกเหงา (rhizome cutting) ไผซางหมนขนาดเลกในจานวนทีไมมากนกนาจะเหมาะสมกวา
ื
3. ไผหมาจ หรอไผหวานอางขาง (Dendrocalamus latiflorus) ควรใชวิธีการขยายพันธุโดยการ
ู

่
ํ
ตอนกิงแขนง (branch cutting) ดีกวาการชาปลอง (clum cutting) และการชํากิ่งแขนง สวนการใช 
่
ั
ั
ั
ฮอรโมนเรงรากกบการไมใชฮอรโมนเรงรากในการขยายพนธใหผลทีไมแตกตางกน ปญหาของการตอน
ุ

่
ื
่
่

้
ํ
ุ
กิ่งแขนงไผหมาจูคือถากอไผทีปลกมีอายมาก พนทีอุดมสมบูรณ ขนาดของลาใหญ กิงกานดานลางจะ
ู

ื
้
่
่
ู

ไมคอยมี ทําใหตอนกิ่งพันธุไดจํานวนนอย แตกอไผทีอายุยังไมมาก (3-4 ป) ปลกในพนทีทีมีชวงแลง



่
ิ
ุ
่
ั
3-4 เดือน จะใหปรมาณกิงแขนงดานลางโคนกอสําหรบขยายพนธไดดีกวา
ั
ี
ี
4. ไผเลี้ยงหวาน (Bambusa nana) สามารถใชวิธีแยกเหงา (rhizome cutting) ไดเพยงวิธีเดยว


ํ
่
ทีจะใหอัตราความสาเร็จสูงที่สุด แตปริมาณจะไดไมมากนัก และตองใชตนทุนที่สูงกวาวิธีอื่น (การ
ั

ี
ุ
่
้

ตอนกิง การชําปลอง และการชําแขนง) เหตผลทีสามารถขยายพนธุไดเพยงวิธีเดียวคือ ลําของไผเลียง
่
ํ

ั
ํ
ี

ต้งแตสวนโคนลาถึงบริเวณกลางลา มักพบแตเพยงกิ่งแขนงขนาดเล็กซึ่งไมสามารถแตกรากได ไม
เหมาะตอการตอนหรือชํากิงแขนง สวนการชําปลองไมสามารถทําได เนองจากสวนโคนลําไผเลียงมกจะ
ั
้
ื่




่


ื
้
ี

ตนหรอมีรูในปลองขนาดเล็กไมเหมาะในการชําปลอง ไดมีการทดลองโนมกิ่งไผเลยงมาเพ่อตอนกิ่ง
ั
ื

สวนบนของลํา (กิ่งมีขนาดใหญกวาดานลาง) กไมพบการแตกราก รวมถึงการตดยอดที่ความสงของลาจาก
ั

ํ
็
ู

ิ
ิ่
ู
ํ
่
้
พนดน 3 เมตร (ที่ระดับ 2 เมตร ใหจานวนกงกานที่แตกนอย และสงกวา 3 เมตร จะทําการตอนกิงยาก)
ื

่
่
ิ
่
พบวา มีการแตกกิงแขนงทีเหมาะตอการตอนในปรมาณมากพอสมควร หลงจากตอนกิงพบการแตกราก
ั
ประมาณ 50% แตหลงจากตัดไปชําในถงเพาะชําอัตราการรอดตายยังต่าอยู จึงควรจะตองมีการ

ุ
ํ
ั
ทดลองหาวิธีการบํารุงดูแลภายหลังการขยายพันธุที่เหมาะสมตอไป

5. ไผกิมซง หรอไผตงลืมแลง (Bambusa beecheyana) ควรใชวิธีการขยายพนธโดยการตอนกิง
ื
่
ุ
ั
ุ

ํ

่
ํ


ี
แขนง (branch cutting) ดกวาการชาปลอง (clum cutting) และการชากิงแขนง สวนการใชฮอรโมนเรง


ั
ั
รากกบการไมใชฮอรโมนเรงรากในการขยายพนธใหผลทีไมแตกตางกน
่
ั
ุ
40