Page 27 - มังกรสยายเกร็ด

ี
เรียกได้ว่าหลิวส้านเป็นฮ่องเต้ในสภาพแวดล้อมท่สบายเอามากๆ
ิ
ื
ทว่า เขาก็ปล่อยให้ทุกอย่างหลุดมือเพราะความไม่เอาไหน เม่อส้นขงเบ้ง
ก็เหมือนสิ้นหนทาง หลงเชื่อแต่ขันทีชั่ว หวงเฮ่า 黄皓 ไม่คิดสู้กับรัฐเว่ย
สุดท้ายก็ยอมศิโรราบ มอบเมืองให้รัฐเว่ยโดยง่ายดาย ต่อมาถูกซือหม่าเจา
ี
่
ี
ุ
ู
ั
ั
司马昭 (สมาเจยว) จับมาอย่ทล่วหยาง โดยต้งให้เป็น อันเล่อกง
安乐公 เลี้ยงดูไว้เยี่ยงตัวประกัน
ึ
ี
ี
ั
มีอยู่คราวหน่ง ซือหม่าเจาจัดงานเล้ยงให้หลิวส้านท่ล่วหยาง ในงาน
น้น ให้มีการร้องราดนตรีของรัฐสู่ฮ่น เล่นเอาขุนนางเก่ารัฐสู่ฮ่นท่ติดตาม
ั
ั
ั
�
ี
หลิวส้านมาเป็นตัวประกันท่น่ ต่างร้องไห้นาตานองหน้าคิดถึงบ้านท่จาก
้
�
ี
ี
ี
มา มีเพียงหลิวส้านผู้เดียวที่ฟังดนตรี แล้วกินดื่มอย่างสบายใจ ซือหม่าเจา
ถึงถามหลิวส้านว่า ไม่คิดถึงรัฐสู่ฮ่นหรืออย่างไร หลิวส้านตอบหน้าตาเฉยว่า
ั
“此间乐，不思蜀也。”
“อยู่นี่ก็มีสุข ไม่คิดถึง(รัฐ)สู่แล้ว”
สมกับเป็น “อาโต่ว” จริงๆ

อันดับที่ 5
ซุนเฮ่า 孙皓 แห่งรัฐอู๋

เขาคือซุนโฮแห่งง่อก๊กในยุคสามก๊ก หน่งในทรราชย์ล่มเมือง และ
ึ
เมื่อง่อก๊กจบสิ้นในน�้ามือของเขา ก็สิ้นสุดยุคสามก๊กที่ยาวนานถึง 60 ปี
ซุนเฮ่า เป็นหลานของซุนเฉวียน 孙权 (ซุนกวน) เป็นฮ่องเต้ลาดับ
�
ที่สี่และล�าดับสุดท้าย แล้วก็เหมือนฮ่องเต้ไม่เอาไหนหลายๆ พระองค์ก่อน

26