Page 15 - มหาจักรวรรดิมองโกล Great Mongol Empire
P. 15
Great Mongol Empire
ั
หน้ากับการรุกรานของพวกไซเธียนท่มีฐานท่ม่นอยู่ในแถบทุ่งหญ้าสเตปป์
ี
ี
ตามแนวชายฝั่งทะเลดา บรรดาชนเผ่าไซเธียนและกลุ่มชนเผ่าเร่ร่อนท ี ่
�
พูดภาษาตระกูลอิหร่าน (Iranic Language) ก็ได้อพยพเข้าสู่ดินแดนทาง
ตะวันออกอีกด้วย โดยพวกไซเธียนสายตะวันออกได้สถาปนาอาณาจักรของ
ตนเองในนาม “อาณาจักรศากกะ” (Kingdom of Saka) เข้าครอบครอง
ี
ดินแดนในเอเชียกลาง นอกจากน้นก็ยังมีกลุ่มชาติพันธุ์อิหร่านอีกกลุ่มท่ชาว
ั
3
ื
หัวเซ่ย (Huaxia - 華夏) หรือชาวจีนในยุคแรก เรียกว่า “เยว่จ่อ” (Yuezhi)
ี
ก็ได้สถาปนานครรัฐอิสระของตนครอบครองแหล่งโอเอซิสต่างๆ ในเขตแอ่ง
ทาริม (Tarim Basin) ด้วย แต่ในขณะที่ชนเผ่าเชื้อสายอินโด - ยูโรเปี้ยน
ู
ั
ื
�
และพวกอิหร่านกลุ่มต่างๆ กาลงเรองอานาจอย่ในดินแดนทางตะวันตกน้น
ั
�
ั
ี
กลบปรากฏมชนเผ่าเร่ร่อนลกลับกลุ่มหน่งได้สถาปนาอานาจการปกครอง
�
ึ
ึ
ของตนเองข้นมาในเขตทุ่งหญ้าสเตปป์ในมองโกเลีย (Mongolia) และได้หัน
ึ
มาเปิดฉากเข้าปล้นโจมตีเหล่านครรัฐต่างๆ ในเขตที่ราบลุ่มแม่น�้าหวงเหอ
หรือแม่น�้าฮวงโหที่ถูกเรียกว่า “แผ่นดินจงหยวน” (Zhōngyuán - 中原) 4
อีกด้วย จนทาให้ชนเผ่าเร่ร่อนกลุ่มน้กลายเป็นภัยคุกคามท่น่าสะพรึงกลัว
ี
�
ี
ิ
ี
ท่สุดในช่วงยุคแรกเร่มของประวัติศาสตร์อารยธรรมจีน โดยชาวหัวเซ่ย
ี
ี
หรือชาวจีนในยุคน้นต่างเรียกขานผู้รุกรานบนหลังม้าเหล่าน้รวมๆ กันว่า
ั
พวก “หู” (胡) ที่แผลงมาจากค�าว่าหู (鬍) ที่แปลว่า ‘หนวดเครา’ เพื่อ
บ่งบอกถึงลักษณะการไว้หนวดเคราอันรกรุงรังของชนเผ่าเร่ร่อนเหล่าน ้ ี
�
ี
น่นเอง และเม่อถึงช่วงยุคศตวรรษท่ 3 ก่อนคริสตกาล กองกาลังชนเผ่า
ั
ื
้
3 นามว่าหัวเซียนันเป็นชือเรียกตนเองของชาวจีนมาตังแต่ยุคราชวงศ์โจวจนถึงราชวงศ์ฮันตอนต้น ส่วนสาเหตุทีชาวจีน
่
่
่
้
่
่
เรียกตนเองว่าชาวฮันในภายหลังนัน เพราะราชวงศ์ฮันนับว่าเป็นราชวงศ์ทีสร้างความเป็นเอกภาพและความยิงใหญ่ให้
่
้
่
่
่
่
กับแผ่นดินจีนยิงกว่าสมัยราชวงศ์ฉิน และด้วยอายุการปกครองแผ่นดินทียาวนานกว่า 400 ปี จึงท�าให้ชาวจีนเรียก
่
่
้
ตนเองว่าเป็นชาวฮันตามนามราชวงศ์ฮันมานับตังแต่นัน ้
4 แผ่นดินจงหยวนหรือตงง้วน มีความหมายว่า “บรมมัชฌิมะ” หรือ “แผ่นดินกลางอันยิงใหญ่” (the great middle
่
่
้
่
่
่
้
land) ซึงแต่เดิมเป็นการระบุถึงดินแดนในแถบทีราบลุ่มแม่น�าหวงเหอ/ฮวงโหทีครอบคลุมพืนทีในเขตมณฑลส่านซี,
เหอหนาน, หูเป่ย, อันฮุย และชานตงทีล้วนแต่เป็นจุดศูนย์กลางของอารยธรรมจีนมาตั้งแต่ยุคบรรพกาลแล้ว
่
14
