Page 21 - มหาจักรวรรดิมองโกล Great Mongol Empire

Great Mongol Empire

ี
ิ
จุดเร่มต้นของยุคการปกครองของเหล่าอนารยชนในแผ่นดินจงหยวนท่เรียก
ว่า “ยุคสิบหกราชอาณาจักร” (Sixteen kingdom period) และตามมา
ด้วยยุคราชวงศ์เหนือใต้ (Northern and Southern dynasties) นั่นเอง
ส�าหรับกลุ่มชนเผ่าเร่ร่อนหรือพวกหูที่ได้ก้าวขึ้นมามีบทบาทในช่วง
ยุคสมัยดังกล่าวนั้น คือกลุ่ม “ตงหู” (Donghu - 东胡) อันแปลว่า “คน

ื
เถ่อนแดนตะวันออก” ซ่งหมายถึงชาวหูหรือชนเผ่าเร่ร่อนในดินแดนทาง
ึ
ั
ี
ั
ี
ตะวันออกท่มีฐานท่ม่นในดินแดนทุ่งหญ้ามองโกลมาแต่เดิมน่นเอง โดย
ึ
�
ิ
บรรดาชนเผ่าตงหูได้เร่มก้าวข้นมามีอานาจแทนพวกซยฺงหนู จนสามารถ
ึ
สถาปนา “แคว้นข่าน” (khanate) ข้นปกครองดินแดนทางตอนเหนือ
ของจีนสืบไปอีกสองร้อยปี อย่างเช่นพวกเซียนเป่ย (Xianbei) ที่เป็นพวก
มองโกลโบราณ (Proto - mongol) ที่ได้สถาปนาอาณาจักรของตนขึ้นใน
ดินแดนทางตอนเหนือของจีน และจากน้นจึงได้สถาปนาราชวงศ์ของตน
ั
ตามแบบราชส�านักจีนในนาม “ราชวงศ์เป่ยเว่ย” หรือ “ราชวงศ์เว่ยเหนือ”
(Northern wei dynasty) ในช่วงศตวรรษที่ 4 แต่ในขณะที่พวกเซียนเป่ย
�
กาลังสร้างฐานอานาจในแผ่นดินจีนน้นเอง ก็ยังมี “ชนเผ่าโหรวหรัน”
�
ั
ึ
(Rouran) ซ่งเป็นชนเผ่ามองโกลโบราณอีกกลุ่มท่อยู่ภายใต้การปกครอง
ี
ของพวกเซียนเป่ย ก็ได้แยกตัวออกไปสร้างแคว้นข่านของตนเองในเขตทุ่ง
ี
หญ้ามองโกลท้งปวงอีกด้วย และด้วยผลจากการท่ชนเผ่าเร่ร่อนได้ปกครอง
ั
ดินแดนทางเหนือมาเป็นเวลายาวนานเช่นน้ จึงทาให้บรรดาตระกูลขุนศึก
�
ี
้
่
ื
่
่
ั
ื
้
่
่
ชาวฮนในดินแดนทางเหนอมเชอสายของชนเผาเรรอนรวมดวย โดยในชวง
่
ี
ท่แผ่นดินจีนถูกรวมกันเป็นหน่งอีกคร้งในสมัยราชวงศ์สุย (Sui dynasty)
ั
ึ
ี
และราชวงศ์ถัง (Tang dynasty) เพราะปรากฏว่าบรรดาราชนิกูลในสมัย
ั
้
ราชวงศ์สุยและถังน้นต่างสืบเชอสายมาจากพวกเซียนเป่ยด้วยเช่นกัน และ
ื
ั
ี
ในขณะท่จักรวรรดิจีนกาลังฟื้นฟูความเป็นเอกภาพกลับคืนมาอีกคร้ง พวก
�
“ก็อกเติร์ก” (Göktürks) หรือที่ชาวจีนเรียกว่า “ทูเจี๋ย” (突厥) ซึ่งเป็น
20