Page 160 - ebook 10.10.63

ความเป็นอยู่ของครอบครัวเราดีขึ้น แต่สุขภาพกลับยิ่งอ่อนแอลงตามอายุ

ที่มากขึ้นไปด้วย แต่สิ่งหนึ่งที่ผมสังเกตและได้เรียนรู้จากคุณแม่คือ คุณแม่ไม่เคย

บ่น และไม่เคยยอมแพ้ให้กับโรคภัยไข้เจ็บที่เป็นเหมือนเงาตามตัวแต่คุณแม่เรียนรู้ที่

จะอยู่กับมันอย่างมี่ความสุข

คุณแม่ที่หน้าที่ “แม่” ได้สมบูรณ์ที่สุด คุณแม่ให้ชีวิตผม นับเป็นบุญคุณ ที่

ผมไม่สามารถทดแทนได้ คุณแม่เติมเต็มทุกอย่างให้ชีวิตผม ไม่เคยท�าให้ผมรู้สึก

ขาด ไม่ว่าจะเป็นทางด้านความเป็นอยู่ หรือความรู้สึกด้านจิตใจ คุณแม่เลี้ยงดูผม

เหมือนเพื่อน เหมือนพี่และเป็นทุกสิ่งทุกอย่างให้ผม เมื่อผมเจออุปสรรคในชีวิต

คุณแม่จะคอยให้ก�าลังใจด้วยค�าพูดกับผมสั้นๆว่า “แม่รักลูกนะ” และ “แม่เป็นก�าลัง

ใจให้นัทเสมอ” คุณแม่พร�่าสอนผมให้เป็นคนดี และอบรมผมเสมอว่า “ท�าอะไรก็ได้

แต่อย่าให้ใครมาว่าเราได้” “ไปที่ไหน ก็อยู่ให้คนเค้ารัก และจากไปให้คนเค้าคิดถึง”

ในบทบาทผู้ก่อตั้งบริษัท หากไม่มีคุณแม่ผู้ซึ่งปิดทองหลังพระ บริษัทจะไม่มี

วันที่ก้าวมาไกลถึงจุดนี้ได้ คุณพ่อดูแลรับผิดชอบงานหน้าบ้านเป็นหลัก ในขณะที่

คุณแม่คอยเก็บรายละเอียดและตรวจสอบไม่ให้รั้วไหล และในขณะเดียวกัน คุณแม่

ยังเป็นคนจัดการงานบ้านงานเรือนภายในครอบครัวให้เป็นระเบียบเรียบร้อยมา

ตลอด ภาพที่ผมจ�าเกี่ยวกับคุณแม่ได้เสมอคือ ผู้หญิงตัวเล็กที่ทุ่มเท และอุทิศชีวิต

ตัวเองให้กับครอบครัวและงานอย่างสุดก�าลังโดยเสมอ

ื
ี
หลังจากท่ผมเรียนจบมหาวิทยาลัยสุขภาพร่างกายคุณแม่ทรุดลงเร่อยๆ
ผมจึงตัดสินใจบวชเรียนเพื่อทดแทนบุญคุณให้บุพการีและด้วยหวังเป็นอย่างยิ่งว่า

สุขภาพคุณแม่จะดีขึ้นในเร็ววัน ความแน่นอน คือความไม่แน่นอน โรคภัยไข้เจ็บไม่ได้

ทุเลาลงเลย

�
�
จวบจนถึงช่วงสุดท้ายของชีวิตคุณแม่คุณแม่หม่นทานุบารุงพระพุทธ
ั