Page 6 - ebook 10.10.63

บทพุทธวจน

เพื่อให้กำรมำร่วมไว้อำลัยในพิธีประชุมเพลิงคุณแม่อรวรรณ อำศิรวำทวณิชย์

ี
ในวำระน้ เป็นเวลำที่มีคุณค่ำ มีประโยชน์ จึงใคร่ขอน�ำธรรมะจำกพระโอษฐ์ของพระ

สัมมำสัมพุทธเจ้ำมำเผยแผ่เพื่อควำมรุ่งเรืองแห่งพระศำสนำ และควำมเจริญก้ำวหน้ำ

ในธรรมของทุกท่ำน ดังน ้ ี

ภิกษุทั้งหลำยเพรำะไม่รู้ถึง ไม่แทงตลอดซึ่งอริยสัจจ์ ๔ อย่ำง เรำและพวกเธอ

ี
ทั้งหลำยจึงท่องเที่ยวไปแล้วในสังสำรวัฏ ตลอดกำลยืดยำวนำนถึงเพียงน้ ภิกษุทั้งหลำย

เพรำะไม่รู้ถึง ไม่แทงตลอดซึ่งอริยสัจจ์ ๔ อย่ำงเหล่ำไหนเล่ำ อย่ำงคือ อริยสัจจ์คือ

ทุกข์ อริยสัจจ์คือเหตุให้เกิดทุกข์ อริยสัจจ์คือควำมดับไม่เหลือแห่งทุกข์ อริยสัจจ์คือ

ทำงด�ำเนินให้ถึงควำมดับ ไม่เหลือแห่งทุกข์ ภิกษุทั้งหลำย เพรำะไม่รู้ถึง ไม่แทงตลอด

ี
ซึ่งอริยสัจจ์ ๔ ประกำรเหล่ำน้แล เรำและพวกเธอทั้งหลำยจึงได้ท่องเที่ยวไปแล้วใน

สังสำรวัฏ ตลอดกำลยืดยำวนำนถึงเพียงน ้ ี

ควำมชรำมี(ซ่อน)อยู่ในควำมหนุ่ม ควำมเจ็บไข้มี(ซ่อน)อยู่ในควำมไม่มีโรค

ควำมตำยมร(ซ่อน)อยู่ในชีวิต

่
ี
็
ฉวีวรรณจึงไม่บริสุทธิ์ผุดผ่องเสียแล้ว และกำยกเหียวย่นหย่อนยำน มตัวค้อม
ี
ื
ิ
ไปข้ำงหน้ำอินทรีย์ทั้งหลำยก็เปล่ยนเป็นอย่ำงอ่นไปหมด ทั้งตำ หู จมูก ล้น กำย ดังน ้ ี
ี
โธ่เอ๋ย ควำมแก่อันชั่วช้ำเอ๋ย อันท�ำควำมน่ำเกลียดเอ๋ย กำยที่น่ำพอใจ บัดน้ก ็

ถูกควำมแก่ย่ำยีหมดแล้ว แม้ใครจะมีชีวิตอยู่ตั้งร้อยปี ทุกคนก็ยังมีควำมตำยเป็นที่ไป
�
�
ื
ในเบ้องหน้ำ ควำมตำยไม่ยกเว้นให้แก่ใครๆ มันย่ำยีหมดทุกคน
อำนนท์ ตถำคตได้บอกแล้วมิใช่หรือ ว่ำสัตว์จะต้องพลัดพรำกจำกของรักของชอบใจ

ทั้งส้น สัตว์จะได้ตำมปรำรถนำในสังขำรน้แต่ที่ไหนเล่ำ ข้อที่สัตว์จะหวังเอำส่งที่เกิด
ิ
ี
ิ
แล้ว เป็นแล้ว มีปัจจัยปรุงแต่งแล้ว มีกำรแตกดับเป็นธรรมดำ ว่ำส่งน้อย่ำฉิบหำยเลย
ิ
ี
ดังน้ ย่อมไม่เป็นฐำนะที่มีได้ เป็นได้
ี