Page 16 - 4.มารยาทไทย
P. 16
ั
ี
้
ั
้
้
ผูมมำรยำทจะตองระมดระวงในกำรใชวำจำ
็
ื่
1. ตองระวังมิใชวำจำเท็จ อันเปนเหตุให้คนทั้งหลายคลายความเชอถือ เพราะความ
้
้
ิ
็
็
ิ
่
ึ
็
ี่
เทจนั้นจะปรากฏขึ้นมิวันใดก็วันหนง ถ้ามีผู้จ าได้ก็จะเหนไปว่ากรยาวาจาทบุคคลพูดเทจ
้
ี
่
่
่
ุ
่
ี
้
ุ
อย่างสภาพเรยบรอยนั้นเปนเสมือน เปลือกทหมหอรางกายอยูภายนอก แตภายในไม่มีอะไร
็
่
ดเลย เหมือนกับต้นกล้วยเรยบรอยข้างนอก แตภายในไม่มีแก่น
ี
่
ี
้
ื
้
2. ไมใชวำจำยยงสอเสยดให้ผู้อนแตกราว หรอระหองระแหงกัน ควรหลีกเสยอย่าง
ื่
ี
ุ
่
้
่
ี
ุ
ี่
้
เด็ดขาด การสนทนาทดย่อมไม่กล่าวถึงใครในแงราย ให้กล่าวถึงเรองทไม่พาดถึงบคคล
ี่
ี
่
ื่
ี
ี่
ิ
ในทางที่จะท าให้เขาเสยหาย ควรพูดสนทนาในทางทจะเกดความร ู ้
ื
็
ี
ี
่
่
3. ไมกลำววำจำหยำบคำยเสยดสดูถูก หรอขัดคอผู้อื่น จะท าให้ขัดเคืองกันและเปนการ
้
ู
นาละอายส าหรับผ้ทแสดงวาจาเชนนั้นออกมา เพราะจะท าให้ผู้ได้ยินได้ฟงรไปถึงว่าผู้พูดมี
่
่
ู
ั
ี
่
การอบรมมาอย่างไร
4. ตองพยำยำมใชคำพูดทเหมำะสมทควรและถูกหูผูทเรำพูดดวย การพูดวาจาไพเราะ
้
่
ี
ี
่
้
ี
่
้
้
้
็
ู
็
่
่
ี
ย่อมเปนทนยมชมชอบแก่ผ้ได้ยินได้ฟงมากและยังใหประโยชนแก่ตนเองใหเปนทนับถือ
ี
้
ิ
์
ั
ู
้
ิ
ของคนทั้งหลาย ถ้าเข้าใจพูดอาจยังผ้น้อยใหมีแก่ใจท ากจการด้วยความจงรักภักด ี
ี่
5. ยอมไมพูดเสยงดังจนเกนไป หรอพูดพลางหัวเราะพลางในกลุ่มคนทตนรวม
่
ื
ี
่
ิ
่
สนทนาด้วย จะท าให้ผู้พูดเสยบุคลิกลักษณะของสภาพชน
ี
ุ
ื
6. คูสนทนำท่ดีนนมิใชจะเปนผูพูดอยำงเดียว หรอฟังอย่างเดียวจะต้องปฏิบัติให้
่
็
ั
่
้
้
ี
่
ี
พอด คือรจักพูดให้ผู้ฟงพอใจและเปนนักฟงที่สนใจ
็
ู
ั
ั
้
ื
ิ
7. สภำพสตรยอมมควำมสำรวมกำยอยูเปนนจ ไม่สงเสยงอ้ออง ไม่ท าสนทหรอหยอก
ี
ิ
่
ี
ุ
ี
่
็
่
ึ
ื
ิ
ี
ล้อกับบุรษในที่ลับและที่เปดเผย ไม่พูดจาหยาบคาย ไม่หัวเราะสงเสยงดัง พูดดังเกนงามจน
ุ
่
ิ
็
เปนจุดเด่นให้คนอื่นหันมาจ้องมอง
