Page 35 - ศึกษาพระธรรมโรม NEXUS Online
P. 35

4
                                                       - ศึกษาพระธรรมโรม -

                    ดังที่เปาโลได้กล่าวมาแล้วในบทที่ผ่านมา ธรรมบัญญติไม่สามารถทำให้ชาวยิวนั้นชอบธรรมได้ แต่โดยทางความ
                                                               ั
             เชื่อเท่านั้น และศิลามุมเอกนั้นคือองค์พระเยซูคริสต์ซึ่งผู้ที่ยอมรับพระองค์จะไม่ได้รับความอับอาย


             3.  วิถีแห่งความชอบธรรม (10:1-21)


             โรม 10:1-4            1 พี่น้องทั้งหลาย ความปรารถนาในจิตใจของข้าพเจ้าและคำวิงวอนขอต่อพระเจ้าเพื่อคน

                                   อิสราเอลนั้น คือขอให้เขาได้รับความรอด  ข้าพเจ้าเป็นพยานให้เขาว่า พวกเขามีความ
                                                                        2
                                                                                     3
                                   กระตือรือร้นที่จะปรนนิบัติพระเจ้า แต่ไม่ได้เป็นตามปัญญา  เพราะว่าเขาไม่รู้จักความชอบ
                                   ธรรมของพระเจ้า แต่อุตส่าหตั้งความชอบธรรมของตนขึ้น พวกเขาจึงไม่ยอมอยู่ในความชอบ
                                                           ์
                                                   4
                                   ธรรมของพระเจ้า  เพราะว่าพระคริสต์ทรงเป็นจุดจบของธรรมบัญญัติ เพอให้ทุกคนที่ม ี
                                                                                                   ื่
                                   ความเชื่อได้รับความชอบธรรม


                                                                                                            ์
                    เปาโลเน้นย้ำถึงความชอบธรรมที่แท้จริงนั้นมาจากพระเจ้า แต่การถือว่าตนเองชอบธรรมนั้นเกิดจากมนุษย ใน
             ข้อที่ 4 “จุดจบ” ในภาษาเดิมมีความหมายว่า “ผลสำเร็จ” เพราะพระคริสต์นำไปสู่ความชอบธรรม และเป็นการ

                                                               ู้
             “สิ้นสุด” ในแง่ของธรรมบัญญัติด้วย เพราะการถูกนับเป็นผชอบธรรมนั้นเป็นไปทางความเชื่อ และสิ่งนี้ไม่ได้ล้มล้าง
             ธรรมบัญญัต  ิ

             โรม 10:5-13           5 โมเสสได้เขียนเรื่องความชอบธรรมที่มาทางธรรมบัญญัติว่า “คนที่ประพฤติตามธรรม

                                                                        6
                                   บัญญัติ ก็จะมีชีวิตอยู่โดยธรรมบัญญัตินั้น”  แต่ความชอบธรรมที่มาทางความเชื่อว่าอย่างน ี้
                                                                                                         7
                                   ว่า “อย่านึกในใจของตัวว่า ใครจะขึ้นไปบนสวรรค?” (คือจะเชิญพระคริสต์ลงมา)  “หรอ
                                                                              ์
                                                                                                              ื
                                                                                            8
                                                                                                              ่
                                   ใครจะลงไปยังที่ลึก?” (คือจะเชิญพระคริสต์ขึ้นมาจากความตาย)  แต่ความชอบธรรมวา
                                                                                                              ึ่
                                   อย่างไร? ก็ว่า“ถ้อยคำนั้นอยู่ใกล้ท่านอยู่ในปากของท่าน และอยู่ในใจของท่าน”  (คือคำซง
                                                                            9
                                   ก่อให้เกิดความเชื่อที่เราทั้งหลายประกาศอยู่นั้น)  คือว่าถ้าท่านจะยอมรับด้วยปากของท่าน
                                   ว่าพระเยซูทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้า และเชื่อในใจว่า พระเจ้าได้ทรงให้พระองค์เป็นขึ้นมา

                                                           10
                                   จากความตาย ท่านจะรอด  เพราะว่าการเชื่อด้วยใจก็นำไปสู่ความชอบธรรม และการ
                                                                 11
                                   ยอมรับด้วยปากก็นำไปสู่ความรอด  เพราะมีข้อพระคัมภีร์ว่า “ทุกคนที่เชื่อในพระองค์จะ
                                                       12
                                   ไม่ได้รับความอับอาย”   พวกยิวและพวกกรีกนั้นไม่ต่างกัน เพราะว่าองค์พระผู้เป็นเจ้าองค ์
                                                                                                              ่
                                   เดียวทรงเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าของทุกคน และประทานอย่างบริบูรณ์แก่ทุกคนที่ทูลขอตอ
                                   พระองค์  เพราะว่า ผู้ที่ร้องออกพระนามขององค์พระผู้เป็นเจ้าจะรอด
                                           13


             กล่าวคือจะยิวหรือคนต่างชาติก็ไม่แตกต่างกันในเรื่องความรอด

             โรม 10:14-17          14 แตพวกที่ยังไม่เชื่อในพระองค์ จะทูลขอต่อพระองค์ได้อย่างไร? และพวกที่ยังไม่ได้ยินถง
                                       ่
                                                                                                              ึ
                                   พระองค์ จะเชื่อในพระองค์ได้อย่างไร? และเมื่อไม่มีผู้ประกาศ เขาจะได้ยินถึงพระองค ์
                                   อย่างไร?  และถ้าไม่มีใครใช้พวกเขาไป เขาจะไปประกาศได้อย่างไร? ตามที่มีคำเขียนไว้ใน
                                           15
   30   31   32   33   34   35   36   37   38   39   40