Page 97 - ปกิณกะสาระ บุญส่ง - ปริยา นิลแก้ว
P. 97
จิปาถะสาระ ๙๑
เพลงสอนใจ
โลกคือละคร ปล่อย
ผู้ประพันธ์ : ไพบูลย์ บุตรขัน ผู้ประพันธ์ : ธวธชัย ชูเหมือน
ั
โลกนี้นี่ดูยิ่งดู ยอกย ้อน เปรียบ ใครจะชิงใครจะชังมันกช่างหัวเขา
็
ั
เหมือนละคร ถึงบทเมื่อตอนเร้าใจ แค่ตวเรารู ้เราช่างเขาประไร
ั
บทบาทลีลาแตกต่างกันไป ถึงสูง ใครจะชักใครจะแช่งใครจะแกล ้งใครจะหยน
็
็
เพียงใดต่างจบลงไปเหมือนกัน กให ้ช่างหัวมันกให ้ปล่อยเขาไป
ใครจะชมใครจะเชิดว่าประเสริฐเลิศหรู
เกิดมาต ้องตายร่างกายผุพัง ตัวเรารู ้เราอยู่ปล่อยเขาชมไป
ผู้คนเขาชัง คิดยิ่งระวังไหวหวั่น ใครจะรักใครจะเกลียดใครจะเสียดใครจะสี
ต่างเกิดกันมาร่วมโลกเดียวกัน ก็เรารู ้ตัวดีปล่อยเขาทาไป ้
เกิดเปนมนุษย์สินสุดแค่ตาย
็
ถือผิวชังพรรณบ ้างเหยียดหยาม เอาอะไรมากมายในความอนตตา
ั
กันเหลือเกิน โลภไปทาไมช่วงชิงแข่งขัน
สุดท ้ายเหมือนกนต ้องไปปาช ้ า
ั
่
โลกนี้คือละครบทบาทบางตอน จะเอาอะไรแค่รักโลภโกรธหลง
ชีวิตยอกย ้อนยบเยิน ชีวิตบางคน ไม่มีความมั่นคงบนกิเลสตัณหา
ั
็
รุ่งเรืองจาเริญ แสนเพลิน เกิดแก่เจบตายใยจะไปยึดมั่น
เหมือนเดินอยู่บนหนทางวิมาน สรรพสังขารล ้วนอนิจจา
ปล่อยวางมันเสีย ทุกโขติณณา
่
โลกนี้นี่ดูยิ่งดูเศร้าใจ ชัวชีวิตวัย ใครจะเมินใครจะมอง ใยจะต ้องไหวหวั่น
ั
ใครจะใส่ร ้ายกน ใยจะต ้องสนใจ
หมุนเปลี่ยนผันไปเหมือนม่าน
ิ
เปดฉากเรืองรองผุดผ่องตระการ ใครจะดีใครจะเลว มันก็เรื่องของเขา
ใครจะนินทาเรา ใยจะต ้องทุกข์ใจ
ิ
็
คร้นแล ้วไม่นานปดม่านเปนความ
ั
เศร้าใจ ใครจะล ้อใครจะด่า ใยจะต ้องว่าตอบ
ใครไม่สนใครไม่ชอบ ใยจะต ้องใส่ใจ
ใครจะคิดใส่ความใยจะต ้องวุ่นจิต
หากตัวเราไม่ผิดจะไปคิดทาไม
เกิดเปนมนุษย์สินสุดแค่ตาย
้
็
ประดุจดังต ้นไม ้ล ้มทับโลกา
หมดลมเมื่อไรหาประโยชน์ใดเล่า
ล ้วนต ้องถูกเผาหามไปปาช ้ า
่
ชีวิตยงมีสร ้างความดีไว ้เถิด
ั
ได ้ไม่เสียชาติเกิด ได ้ไม่ต ้องอายหมา
่
อันว่าความตายคือสัจธรรมของเทียง
้
สินสรรพส าเนียงเน่าเหม็นขึนมา
้
จะเอาอะไร...จะเอาอะไรกันนกหนา
ั
ิ
จบบรบูรณ ์
