Page 92 - ปกิณกะสาระ บุญส่ง - ปริยา นิลแก้ว
P. 92
๘๖ จิปาถะสาระ
ี
ความหลังของผู้เฒ่า(วัย ๗๖ ในป ๒๕๖๓)
ั
็
กักตัวเองอยู่ในบ ้าน ตามกติกาของ โควิด-๑๙ ท าสวน ดูทีวี ท่องเนต ฟง
ู
เทศน์ อ่านหนงสือ เล่นเกม ร้องเพลง ฯลฯ จนไม่ร้จะทาอะไร นึกครืมใจใส่
้
ั
อารมณศิลป ์ เขียนกลอน ได ้ ๑ เรื่อง คือชีวิตของตัวเอง(คนชนบท) ดังน!
ี้
์
่
โชคดีจง..เจดสิบหกปที่มีชีวีอยู่ ได ้ร้ได ้เห็นไ ้ท าสิงหลากหลาย
ี
ด
ั
็
ู
่
ั
็
นับเปนสิงมีคุณค่าอย่างมากมาย ไม่เสียหลายที่ดั้นด ้นจนปจจุบัน
่
แสนสุดปลื้มได ้ดื่มนมจากอกแม่ ที่แนแนนมผงไม่เคยฉน
ั
่
ั
อาหารเสริมไม่เคยลิมแม ้สักวัน ้าวบดกล ้วยด ้วยรสน้นอร่อยจริง
้
ข
โตขึ้นหน่อยค่อยเรียนร่าจาแม่พ่อ กขค พออ่านได ้ไม่ยากยิ่ง
อีกคุณครูท่านสอนใ ้ได ้ใช ้ จริง ไม่มีสิงที่เรียกขานกันไอที
ห
่
เล่นสนุกคลุกเคล ้ากับเพื่อนเพื่อน ไม่แชเชือนกับของเล่นหลากสรรพ์สี
้
ไม่ต ้องซือไม่ ้องหาได ้มาฟรี ของดีดีเฉกเช่นเล่นทอยตังค์(แดง)
ต
็
ดีดลูกแก ้วเปนอีกเกมเกษมยิ่ง ทิ้งลูกข่างช่างสะใจในมนต์ขลัง
้
โดดนาคลองกับเพื่อนพ้องลองพลัง สนกจังกับขี่ควายในท ้องนา
ุ
เพียงวิทยุถ่านเปนลังช่างฟังเพราะ เพลงเสนาะละครสนกสุขจริงหนา
ุ
็
่
้
ข่าวฟาฝนข่าวการเมืองเรื่องธรรมดา มีสาระไม่นาเนาเท่าปจจบัน
้
ั
ุ
็
่
ั
ู
หนงสือพิมพ์เปนสิงพิมพ์ที่มีค่า ให ้ความร้นอกต าราค่ามหันต์
ั
้าสิบตังค์เท่าน้นแต่คุณอนนต์ ห่อของกันอีกถุงพบกับเช็ดไคล
ั
ั
ห
่
ั
ั
หนงกลางแปลงสิงแสดงของชาวบ ้าน หากมีงานแล ้วมีตังค์หนงโรงใหญ่
จ่ายสามบาทดูสนกแสนสุขใจ เที่ยวอวดใครต่อใครให ้อยากดู
ุ
ั
ู
แม้อาหารการกินหาไม่ยาก เก็บผักจากข ้างร้วครัวสุดหร
้
ปลาก็ง่ายหาได ้จากนาคลองคู ไม่หดหู่วุ่นวายจิตสารพิษเลว
ั
การเล่าเรียนเขียนอ่านน้นสนก ไม่ถูกรุกให ้เก่งกาจฉลาดเฉลียว
ุ
ู
เรียนกับครูก็เรียนร้ได ้มากเชียว ไม่ต ้องเที่ยวกวดวิชาพาเหนื่อยใจ
ชายหญิงเรียนร่วมกันฉนท์มิตรเพื่อน ไม่แชเชือนทาจิตใจให ้หวั่นไหว
ั
ไม่ค่อยร้ว่าความรักเปนอย่างไร เพราะคิดว่าไม่ถึงวัยที่ควรเปน
็
ู
็
ั่
ั
ั
การเดินทางไปไหนไหนสมัยน้น ด ้วยจกรยานปนไกลไกลไม่ยากเข็ญ
เพราะสบายด ้วยรางกายรับลมเย็น ให ้ล าเค็ญจากพิษควันน้นไม่มี
่
ั
้
ื
พัฒนากล ้าแกร่งแข็งแรงขึ้น จึงพลิกฟนให ้ชีวีมีศักดิ์ศรี
็
มีงานการให ้ทาเปนอย่างดี จนวันนี้ได ้ประสบพบเหตุการณ์
ว่าโอ ้หนอความเปลี่ยนแปลงช่างแรงนก ได ้ประจกษสิงแปลกใหม่เกินไขขาน
์
่
ั
ั
ธรรมชาติพลิกชีวีทุกวันวาร เหมือนประจานความเลวร้ายในมนษย์
ุ
๋
๋
้
๋
้
เดียวนาท่วมเดียวลมแรงนาแข็งเหลว เดียวไฟเปลวลุกลามให ้สุดสุด
ุ
เดียวโรคร้ายท าลายล ้างอย่างโทรมทรด เหมือนจะฉุดให ้โลกนี้พินาศลง
๋
ขอเพียงหวังพึ่งในพระตรัยรัตน์ ช่วยขจัดใจมนษย์หลุดลุ่มหลง
ุ
่
รักษาสิงแวดล ้อมให ้ยืนยง ท าให ้โลกมั่นคงนิรันด์กาล.
