Page 143 - การวิจัยไม้กฤษณา

การพัฒนาการเกิดกฤษณา

เกี่ยวข้องกับ Included-Phloem ซึ่งเป็นกลุ่มของเนือเยื่อพาเรงไคมา
้
(Parenchyma Fiber) และซีฟทิวบ์ (Sieve Tube) ที่ช่วยในการสมานแผลที ่
�
เกิดกับไซเลม (Xylem) และเป็นส่วนที่มีการสะสมน้ามันกฤษณา Nobuchi
�
and Somkid (1991) กล่าวถึงเซลล์ Parenchyma เป็นตัวการสร้างสารทาให้
ั
เกิดไม้หอมในต้นกฤษณาโดยมีการเปลี่ยนแปลงช้นแรกในการเกิดแผลคือ
การลดลงของแป้งและมีการสะสมของน้าตาลอมเหลืองในเซลล์พาเรงไคมา
�
�
(Parenchyma) ใน 14-30 วัน หลังจากเกิดแผล ซึ่งหยดสีน้าตาลอมเหลืองนี ้
�
เป็นสารพวกฟีนอล (Phenol) ไม่ใช่น้ามันหอม ขบวนการสร้างสาร
มาปกป้องบาดแผลของต้นกฤษณานีเป็นลักษณะขบวนการตอบสนอง
้
ทางสัณฐานวิทยาและการเปลี่ยนแปลงทางเมตาโบลิซึมส์ (Metabolic

Response) ต้นไม้ท่วไป Yamanaka (1989) รายงานถึงต้นสนญี่ปุ่น (Japanese
ั
�
้
�
�
Cypress) เมื่อลาต้นถูกเชือราหรือแมลงเข้าทาลายต้นสนจะสร้างน้ายาง
ออกมาจากท่อสร้างน�้ายางในชั้นของไซเลม (Xylem) และโฟเอม (Phloem)
ั
็
ั
่
่
มาสะสมทีบาดแผลใน 9-11 วน และส่วนเซลล์พาเรงไคมาเตมวยทีมีอาย ุ
น้อยที่สุด (Youngest Mature Parenchyma Cells) มีลักษณะทางสรีระวิทยา
้
ที่ง่ายต่อการกระตุ้นให้ขยายและแบ่งเซลล์ นอกจากนี Abe (1989) และ
้
Ingram and williams (1986) กล่าวถึงขบวนการเมื่อเชือราเข้าทาลายไม้
�
�
้
ั
ต้นไม้จะป้องกันตนเองด้วยการสร้างสารเคมีขึนมายับย้งการเข้าทาลาย
่
เช่น ยางไม้ Tyloses, Gum เพือปิดบาดแผลและสารเคมีที่เป็นตวยบย้ง
ั
ั
ั
(Allelopathic Chemical) ทาให้เนือไม้เกิดการเปลี่ยนสี (Discoloration) ร่วมกับ
้
�
้
การขาดธาตุอาหารมาหล่อเลียง การขาดอากาศ การจาแนกแลกเปลี่ยน
�
�
้
ออกซิเจนและคาร์บอนไดออกไซด์ในเนือไม้ ทาให้เนือไม้เปลี่ยนเป็น
้
้
สีเหลืองอ่อนหรือสีน�้าตาลอ่อนปนด�า หลังจากเชือราเข้าท�าลายได้ 6 เดือน
�
้
ในเวียดนามมีรายงานว่าการที่เชือราเข้าทาลายต้นไม้ทาให้เกิดการสร้าง
�
136 การวิจัยไม้กฤษณา