Page 21 - ดนตรีพื้นบ้าน ภาคกลาง

อีกทั้งยังเปนการใหเวลาสําหรับนักดนตรี ไดเตรียมความพรอมกอนท ี่

จะเริ่มประชันทั้งทางดานรางกายและจิตใจ หลังจากนั้นก็จะบรรเลงดวยเพลง

อัตรา 3 ชั้น เชน เพลงจรเขหางยาว เพลงสี่บท เพลงบุหลัน เพลงพมาหาทอน

ตอดวยเพลงเถา เพลงทยอย จนถึงการเดี่ยวเครื่องดนตรีประเภทตางๆ แลวจึง

จบดวยเพลงลา โดยรูปแบบของวงปพาทยที่ใชประชันนั้น นิยมใชวงปพาทยไม 

แข็งเครื่องคู เพื่อใหแสดงออกถึงอัตลักษณในการบรรเลงเครื่องดนตรีแตละชนิด

อาทิ ระนาดเอกซึ่งมีการใชเทคนิค การเก็บ สะบัด สะเดาะ ขยี้ บรรเลงสอด

แทรกอยูในทวงทํานองของบทเพลงนั้นๆ โดยลีลาในการดําเนินทํานองจะอาศัย

เทคนิคการบรรเลงแบบ “คาบลูกคาบดอก” เปนหลักสําคัญ

ในสมัยรัชกาลที่ 4 ซึ่งเปนยุคเฟองฟูมากของดนตรีไทย ดวยพระบาท

สมเด็จพระจอมเกลาเจาอยูหัวทรงโปรดใหเลิกพระราชก าหนดที่หามมีละครผ ู

หญิงนอกจากในวังหลวงซึ่งเปนจารีตเดิมตั้งแตในสมัยกรุงศรีอยุธยา ท าให วัง

เจานายขุนนางตางๆ มีวงปพาทยมากขึ้นและนิยมการประชันขันแขง ปรากฏ

หลักฐาน เมื่อคราวฉลองพระที่นั่ง อาภรภิโมกขปราสาท เมื่อเดือน 5 ขึ้น 1 ค า ป 

มะโรง พ.ศ. 2539 วามีวงปพาทยเครื่องใหญเขามาบรรเลงถึง 13 วง ไดแก


ฃวงของพระบาทสมเด็จพระปนเกลาเจาอยูหัว วงของกรมหลวงวัชรินเทเวศร


วงของกรมหลวงสรรพศิลปะปรีชาวงของกรมหลวงสาธิราชสนิท วงของสมเด็จ

เจาฟูมหามาลา วงของกรมหมื่นมเหศวรศิววิลาส วงของหมอมเจาประเสริฐศักด ิ์

วงของสมเด็จเจาฟูาพระยาพิชัยญาติ วงของเจาพระยายมราช วงของพระยา

มนตรีสุริยะวงศ วงของพระยาเสนาภูเบศร วงของพระยาสุรินทรราชเสน
ี

วงของเจาหมื่นสรรเพธภักด ี