Page 140 - จรัมบุญ
P. 140
ิ
ี
แรกก็บอกว่าไม่เป็นไรๆ แต่เวลาน้มันเร่มจะเป็นเล็น จะไล่เจ้าของบ้าน
ื
ออกเสียแล้ว น่เป็นเพราะว่าเราเห็นว่าเล็กว่าน้อย มันกลายเป็นเร่องใหญ่
ี
ี
�
ึ
ื
ั
ข้นมา มันกาลังจะเหลือท่จะแก้เหมือนกัน เพราะฉะน้นในทุกเร่อง
ี
ึ
ี
อย่าเห็นว่าเล็กว่าน้อย โดยเฉพาะปัญหาต่างๆ ท่เกิดข้นกับผู้ท่อยู่
ู
ในบงคบบญชาของเรา เช่นเป็นเจ้าอาวาส ปัญหาของพระลกวด
ั
ั
ั
ั
เป็นผู้บังคับบัญชา ปัญหาของผู้ท่อยู่ใต้บังคับบัญชา จะต้องเห็นว่า
ี
เป็นปัญหาใหญ่เสมอด้วยปัญหาของเรา หรอใหญ่กว่าปัญหาของเรา
ื
แล้วเราก็จะต้องปฏิบัติในหลักท่เรียกว่าขายความสุขของตัวเอง
ี
ื
ซ้อความสุขของพระเณรในวัด ซ้อความทุกข์ของผู้อยู่ใต้บังคับบัญชา
ื
ไม่ใช่ว่าขายความทุกข์ของตัวเองให้กับลูกน้อง แล้วซ้อเอาความสุข
ื
ของลูกน้องมาใส่ตน ต้องอย่าเห็นว่าเป็นเร่องเล็กน้อย ปัญหาต่างๆ
ื
อุปสรรคข้อขัดข้องต่างๆ มันมีด้วยกันทั้งนั้น แต่รีบแก้ไขเสีย เรียกว่า
ตัดไฟแต่ต้นลม ถ้าขืนคิดว่าไม่เป็นไรๆ นิดๆ หน่อยๆ พอมันนานเข้า
จะยุ่ง เหมือนกับต้นไม้ที่ขึ้นบนเจดีย์ โบสถ์ วิหาร ศาลาการเปรียญ
ี
แก้ไขเสียแต่ต้นตอนมันยังเล็กๆ ถ้าคิดว่าไม่เป็นไรๆ พอแหงนไปดูอีกท
อ้าว ต้นมันใหญ่เสียแล้วเกิดปัญหา แล้วอีกนัยยะหนึ่ง อปฺปมตฺตสฺส
แปลว่าอย่าเห็นแก่เล็กแก่น้อย ถ้าเห็นแก่เล็กแก่น้อยยศศักด์เส่อม
ื
ิ
บางคนล้มละลายหายนะมาเยอะต่อเยอะแล้ว มามากต่อมากแล้ว
เพราะเป็นคนเห็นแก่เล็กแก่น้อย บัณฑิตกล่าวว่าความเห็นแก่เล็ก
แก่น้อยนั้นเป็นมารดาของทุจริตทั้งหลายทั้งปวง ไม่ว่าจะเป็นคอรัปชั่น
ฉ้อราษฎร์บังหลวง ล้วนแล้วแต่เกิดมาจากความเป็นผู้เห็นแก่เล็กแก่
น้อยทั้งหมด
ผู้ที่หวังความเจริญด้วยเกียรติยศ อิสริยยศ บริวารยศควรที่จะ
ได้พิจารณาหลักธรรมทั้ง ๗ ประการนี้ แล้วก็ปฏิบัติไปตามขบวนการ
่
็
้
ิ
่
ึ
่
ั
ของมน ยศกจะถงไมเจรญขน แตกไมเสอม แตถาหากวาละทงคณธรรม
ึ
็
่
้
่
ื
ิ
้
่
ุ
114 จรัมบุญ
