Page 66 - จรัมบุญ
P. 66
ี
ี
�
ให้เจริญ ปราบศัตรูท่มาประทุษร้าย ถึงกับกู้ชาติสาเร็จเป็นท่สุด
ี
ี
�
ั
และท่ดีท่สุดของการศึกษาสมัยกระดานดาน้น คือประชาชนมีความ
ื
พร้อมเพรียงกันในการป้องกันชาติ และซ่อสัตย์สุจริตต่อกันเป็น
อย่างดียิ่ง เด็กๆ ไม่เหยียดหยามผู้ใหญ่ เคารพคารวะต่อบุคคลผู้เจริญ
โดยวัย โดยชาติ และโดยคุณธรรม
ู
่
ื
ิ
เมอความเจรญของชาวต่างประเทศเข้ามาส่ประเทศไทย
ี
เราต้องพยายามต้อนรับและเลือกเอาแต่ส่งท่ไทยเห็นว่าดีมีประโยชน์
ิ
ส่งท่เห็นว่าจะเกิดโทษไทยก็ละเลยเสียไม่สนใจ ต่อมาก็สละท้งหมด
ิ
ี
ิ
�
ื
ี
แม้ศีลธรรมประจาชาติ คือเร่องเก่ยวแก่ธรรมทางโรงเรียนไม่เก่ยวข้อง
ี
เช่นหนังสือพุทธจริยา สุภาษิตต่างๆ อันเกี่ยวแก่ศีลธรรมก็ถูกยกเลิก
ี
ี
โดยปริยาย เพราะทางโรงเรียนให้คะแนนเก่ยวแก่ศีลธรรมน้อยท่สุด
�
น้อยจนนักเรียนไม่เห็นเป็นสาคัญ เหมือนเด็กๆ สมัยน้ ผู้ปกครอง
ี
จะให้เงินใช้ ๑๐ สตางค์ ๒๐ สตางค์ เด็กไม่เห็นเป็นส�าคัญ พากัน
ขว้างทิ้งเสียฉะนั้น
ั
ถ้าพบคนอายุมากต้งแต่ ๖๐ ข้นไป เพ่อพูดถึงการศึกษา
ื
ึ
เขารู้สึกว่าแม้การเรียนของเขาน้อย แต่ประโยชน์ในด้านศีลธรรม
ั
ิ
ึ
ี
ั
้
่
ู
อนเกดจากการศกษานนมมาก โดยเป็นความร้ทประทบใจ
ั
ี
อย่างแน่นแฟ้น และยังเป็นเคร่องยับย้งใจไม่ให้ก่อกรรมทาช่ว
ั
ื
ั
�
เป็นอย่างดีอีกด้วย
ถ้าจะเอาความรู้มาพูดกันแล้ว เราก็สู้นักเรียนสมัยน้ไม่ได้
ี
เขาเรียนมาก เรียนอย่างกว้างขวาง เขาเรียนเอาความรู้ความเข้าใจ
ื
ั
ส่วนนักเรียนโบราณหาความเข้าใจยากมากเม่อเวลาเรียน แต่คร้น
ั
โตข้นความรู้ท่เรียนมาน้นปรากฏเตือนใจข้นเอง ในกรณีบางส่ง
ึ
ิ
ึ
ี
บางอย่าง
40 จรัมบุญ
