Page 67 - จรัมบุญ
P. 67
หนังสือท่ยับย้งใจไม่ให้ก่อกรรมทาเข็ญท่น่ากลัวท่สุดน้น คือ
ั
ี
�
ี
ั
ี
หนังสือพระมาลัย เป็นสมุดข่อยเล่มใหญ่มาก มีตู้ลายทองขนาด
ยกคนเดียวได้ สาหรับใส่โดยเฉพาะ เวลาอ่านต้องยกมาท้งตู้
ั
�
ั
้
ี
เอาหนังสือออกจากตู้แล้ววางบนตู้น้นอ่านต่อไป หนังสือพระมาลัยน
ส่วนมากอ่านตามวัด ถ้าเอาเข้าบ้านต้องมีงานศพจึงเชิญเข้าบ้านได้
หมายความว่าต้องมีคนตายจึงเอาหนังสือพระมาลัยเข้าบ้าน เพ่อให้
ื
พระสวดพระธรรม ชาวบ้านจึงเรียกว่าตู้พระธรรม คือตู้หนังสือ
ื
ั
ื
่
ั
ี
่
พระมาลยนนเอง ทเอาหนงสอนมาในงานศพ เนองด้วยหนงสอ
ั
ี
้
ื
่
ั
พระมาลัยนั้นมีพระธรรม ๗ คัมภีร์อยู่ข้างหน้า เพื่อให้พระอ่านทาน
เวลาสวดในงานศพถือว่าเป็นการทดแทนบุญคุณผู้มีพระคุณด้วย
การสวดพระธรรม
ั
หน้าต้นหนังสือพระมาลัยน้น นอกจากเขียนพระธรรม ๗ คัมภีร์
ไว้แล้ว ยังเขียนภาพเทพยดา มาร พรหม ยมยักษ์ กินนร ครุฑ ฤๅษี
ชีไพร นั่งพนมมือฟังพระสวดพระธรรมอีกด้วย ภาพที่มีประจ�านั้นคือ
ภาพพระภิกษุ ๔ รูป นั่งพนมมือสวดพระธรรม เป็นการเทศนาโปรด
ผู้ฟังให้ได้ระลึกถึงสังขารอันตกอยู่ในอนิจฺจ� ทุกฺข� อนตฺตา เตือนใจ
ั
ให้เห็นความจริงของสังขารอันจะเป็นเช่นน้น ไม่มีทางใดจะหลบ
ั
ให้พ้นได้ ต้งแต่ยังเป็นเด็ก เคยได้ยินพระสวดพระธรรมในบ้าน
ี
เสียงแว่วมาแต่ไกล เป็นเสียงท่เยือกเย็นจับหัวใจ กลัวผีเป็นท่สุด
ี
เพราะเสียงพระธรรมน่นเตือนใจ แต่โบราณเร่มสวดแต่หัวคาจด ๒ ยาม
ิ
�
่
ั
เสียงพระธรรมนั้นยิ่งดึกยิ่งวังเวงใจ แล้วก็หลับไปพร้อมกับเสียงนั้น
เมื่อพระกลับวัดแล้ว ชาวบ้านที่รักสนุกก็เริ่มสวดต่อ แต่ไม่ได้
สวดบทพระธรรม เขาสวดบทมาลัย เริ่มต้นว่า
41
จรัมบุญ
