Page 30 - นาวิกศาสตร์ เมษายน ๒๕๖๔
P. 30
พลเรือโท สมัย ใจอินทร์ สมัยที่ยังเป็นนักศึกษาปริญญาเอก มหาวิทยาลัย ยู เอ็ม ไอ เอส ที เมืองแมนเชสเตอร์
ั
ั
หมัดมวยมาต้งแต่เด็ก ๆ เคยติดตาม พันเอก ทองเติม คุมสติไม่วู่วาม ให้ชกด้วยสมอง และทุกคร้งก่อนข้นชก
ึ
ื
ื
ึ
ั
พบสุข นายสนามมวยลุมพินีช่อดังในยุคน้นซ่งเป็น ครูเลิศฯ จะใช้สมุนไพรทาหน้าผมให้หนังหนาเพ่อไม่โดนศอก
ั
ั
�
คุณลุงเข้าไปดูมวยบ่อย ๆ เลยทาให้ม่นใจว่าไอ้หูแบบน ้ ี คู่ต่อสู้จนแตกง่าย ๆ จนกระท่งผมไปอยู่กับครูมวย
เป็นหูของนักมวยชัด ๆ คนท่สองคือ ครูเกริกชัย มณีจักร และได้ฝึกวิชามวย
ี
“ใช่ครับพี่ ผมเคยชกแถวบ้านมาเกือบ ๔๐ ครั้ง” เพ่มข้น และเปล่ยนช่อให้ผมใหม่เป็นรุ่งสมัย ท่านบอกว่า
ื
ี
ึ
ิ
ิ
ึ
ั
สมัยฯ พูดย้ม ๆ “พ่ก็เป็นนักมวยเก่าเหมือนกันหรือครับ” ชีวิตบนเวทีจะได้รุ่งเรือง ซ่งก็เป็นจริงตามน้น เพราะ
ี
ี
“ไม่ได้เป็นหรอก แต่ชอบด โดยเฉพาะเม่อก่อน ในท่สุดผมก็ได้ชกเป็นคู่เอกของเวทีเดชานุเคราะห์
ื
ู
ึ
ี
ชอบดูมาก ๆ” ถงแม้ว่าจะไม่ใช่เป็นรายการใหญ่ท่มีมวยดังจากกรงเทพฯ
ุ
ผมตอบตามตรง ไปชกก็ตาม”
ึ
ี
ี
“คุณลุงของพ่เป็นนายสนามมวยลุมพิน พันเอก ครูมวยคนแรกของผมล่วงลับไปแล้ว ซ่งหากว่า
ั
ี
ิ
ื
็
ทองเตมฯ สมยก่อนดงมาก เราเป็นหลานกเลยตามเข้า ท่านยังอยู่ผมเช่อว่าท่านคงดีใจ และภูมิใจท่ปลุกปั้น
ั
ี
ี
้
สนามมวยบ่อย ๆ แล้วก็ไปหัดมวยที่ค่าย พล.๑ จนพอมี ลูกศิษย์จนก้าวหน้ามาถึงวันน เหมือนท่ครูเกริกชัยฯ
ี
ึ
วิชาติดตัวอยู่บ้าง” ทุกวันน้ซ่งยังมีชีวิตอยู่ภาคภูมิใจ และมีความสุขทุกคร้ง
ั
“อ้อ... ครับ” ที่ผมขึ้นไปกราบท่าน ส่วนเพื่อน ๆ นักมวยร่วมค่ายของ
สมัยฯ พยักหน้ารับทราบ ผมก็ลาโลกไปเกือบหมดด้วย สาเหตุสาคัญคือการใช้ชีวิต
�
ู
“ของผมมีคร ๒ คนครับ ครูคนแรกของผมคือ ผิดพลาดไม่ได้โชคดีเหมือนผม”
�
ี
ี
ื
ครูเลิศ ราชวัตร เคยชกเวทีราชดาเนินสมัยยังไม่มีหลังคา อย่างไรก็ด เม่อสมัยฯ รู้ว่าผมมีอดีตท่พอจะไปกันได้
ทานเปนมวยนครสวรรค สอนวชายางสามขม กาหนดวธียน กับเขา คือเขาเป็นนักมวย ส่วนผมเป็นนักดูมวย เราจึง
ื
์
�
ิ
ุ
่
ิ
็
่
ึ
การวางเท้าเพอให้นาหนกขาหน้ากบขาหลง การหมนวน สนิทสนมกันเร็วข้นกินข้าวด้วยกันบ่อยคร้ง ซ่งก็ไม่น่า
้
�
ึ
ื
่
ุ
ั
ั
ั
ั
ให้คู่ต่อสู้เข้าหาอาวุธของเรา” แปลกเลย เพราะสโมสรนายทหารก็เล็กนิดเดียว แถม
สมัยฯ เว้นระยะไปนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ นายเรอเอกพรรคกลนก็มีอย่ไม่กคน ไม่นงด้วยกนแล้ว
ั
่
ั
ิ
ื
ู
่
ี
ั
ุ
“ครูเลศฯ สอนวิชาให้ต้งแต่ผมอาย ๔ - ๕ ขวบ จะไปนั่งกับใครที่ไหน
ิ
แล้วพาผมตระเวนชกตามเวทีงานวัดในช่อสมัยศึกอยู่ คร้นต่อมาไม่นาน ผมก็บังเอิญมีเร่องให้ต้อง
ั
ื
ื
�
หลายปี ท่านฝึกสายตาผมโดยใช้ลูกมะกรูดสอนให้ผม ข้นไปหาสมัยฯ ท่กองออกแบบกลจักร ซ่งน้องเขาทางานอย ู่
ี
ึ
ึ
นาวิกศาสตร์ 28
ปีที่ ๑๐๔ เล่มที่ ๔ เมษายน ๒๕๖๔
