Page 9 - ศาสนากับความพอเพียง
P. 9
ิ
ถายึดโยงโดยเอาเศรษกจพอเพียงเปนที่ตั้งนั้นจะเห็นวาหลักคำสอนพุทธก็มีความ
พอพียงอยูดวยเชนกัน อย างเชนบทพิจารณาอาหาร
ปะฏิสังขา โยนิโส ป ณฑะปาตัง ปะฏิเสวามิ เรายอมพิจารณาโดยแยบคาย แล วฉัน
บิณฑบาต
เนวะ ทวายะ, ไมให เป นไปเพอความเพลิดเพลิน
ื่
สนุกสนาน
นะ มะทายะ, ไมให เป นไปเพื่อความเมามัน เกิดกำลัง
พลังทางกาย
นะ มัณฑะนายะ, ไมให เป นไปเพอประดับ
ื่
นะ วิภูสะนายะ ไมให เป นไปเพอตกแต ง
ื่
ยาวะเทวะ อิมัสสะ กายัสสะ ฐิติยา, แตให เป นไปเพียงเพื่อความตั้งอยูไดแห ง
กายนี้
ยาปะนายะ, เพื่อความเปนไปไดแห งอัตภาพ
วิหิงสุปะระติยา, เพื่อความสิ้นไปแห งความลำบากทางกาย
พรัหมะจะริยานุคคะหายะ, เพื่ออนุเคราะห แห งการประพฤติพรหมจรรย
อิติ ปุรานัญจะ เวทะนังปะฏิหังขามิ, ดวยการทำอย างนี้ เราย อมระงับเสียไดซึ่ง
ทุกขเวทนาเก า คือความหิว
นะวัญจะเวทะนัง นะ อุปปาเทสสามิ, และไมทำทุกขเวทนาใหมให เกิดขึ้น
ยาตรา จะ เม ภะวิสสะติ อะนะวัชชะตา จะ ผาสุวิหาโร จาติ,
อนึ่ง ความเป นไปโดยสะดวกแห งอัตภาพนี้ดวย ความเป นผู หาโทษมิไดดวย และความเป นอยู โดย
ผาสุกดวยจักมีแกเรา
จะเห็นไดว าบทสวดนี้ทั้งมีเหตุผลในการฉันบิณฑบาต ไมไดเพื่อความเพลิดเพลิน แต เพื่อ
ความอยูรอดมีเรี่ยวแรงปฏิบัติ มีภูมิคุมกันในเรื่องการกระทำบาปและระงับทุกขเวทนา
่
ื
และมีความพอประมาณใหเปนไปเพียงเพื่อความตั้งอยู ไดแหงกายนี้ และมีเงอนไขความร ู
คือการฉันอาหาร ไมตองปฏิบัติทุกข กริยา และมีคุณธรรมในเรื่องความขยันหมั่นเพียร
อดทน ไมโลภ ไมตระหนี่
