Page 155 - เจ้าแม่กวนอิม 84 ปาง
P. 155

155


                                                       ปางที่ 77


                                                    นา มอ ออ ลี เย


                                                            ั
                                                                                        ็
                                                          ิ
                           พระอวโลกิเตศวรมหาโพธสตว ปรากฏพระวรกายเปนรูป
                                                               ์
                                                                      ั่
                                                     ์
                         พระสมันตภัทรโพธสตว ทรงประทับนงขัดสมาธบนคันธหตถ                         ์
                                                ิ
                                                 ั
                                                                                 ิ
                                                                                             ั
                                                            ้
                                            ้
                                              ั
                                                               ็
                               ั
                          ้
                                                  ์
                                                                      ้
                                                           ้
                    ทรงรอยรตนะเพื่อใหสตวโลก  ไดรูเหน  ไดเพียรพยายามในการปฏิบัติ
                                                                     ่
                                                                 ้
                                           ่
                                        เพือการบรรลุธรรมไดอยางสมบูรณ             ์

            ความหมายของพระคาถา นา มอ ออ ลี เย

                                                        ็
                                                                                              ิ
                                                                                   ิ
                                                      ี
                                      ึ
            น ำ มอ ออ ลี เย หมำยถง   คำถำบทน้เปนกำรนอบน้อมสรรเสรญพระอรยะ และกล่ำว
                              ิ
                ึ
                          ิ
                                                                          ึ
                                                      ็
            ย ้ำถงกำรปฏบัตธรรม ต้องละควำมเปนตัวตนของเรำ จงจะสำมำรถ ไม่ให้เกิดควำม
                 ิ
            นกคดได้
              ึ

                                           ์
            คาถาบทน้เปนสาธยายมนตสรรเสรญพระอรยะ และกลาวย ้าถึง
                          ็
                                                                           ่
                                                     ิ
                                                               ิ
                        ี
                                ้
            การปฏิบัติธรรมตองละความเปนตัวตน บุคคล  เรา-เขา
                                                ็
            จึงจะสามารถไมใหเกิดความนกคิดอันเปนบอเกิดแหงความทุกขได
                                                          ็
                               ่
                                                              ่
                                                                        ่
                                  ้
                                                                                     ์
                                               ึ
                                                                                        ้
                                                                        ็
                                    ่
                                                   ้
                    ึ
                                                                                    ้
            ความนกคิดติดยึดไมเกิด  ความเขาใจถึงธรรมก็จะเปนที่หวังได
                           ็
                        ี
                                          ่
            ธรรมบทน้เปนการย ้าใหเรงรบสวดทองธารณี
                                                      ่
                                             ี
                                       ้
                                                         ้
                                                      ้
                                                             ้
                                        ้
            มีความตื่นตัวโดยเรว  แกความผิดแลวตังตนใหม               ่
                                  ็
            เสาะแสวงหาพระธรรมรกษาโรคทางจิตกวาดลางความหลงผิด
                                        ั
                                                                  ้
                                                                                    ้
                                                                      ิ
                                                 ่
                                                    ื
            ถาสามารถระลึกถึงพระธรรมอยูเนองๆ ไมวาในกิรยาใด เสมอตนเสมอปลาย
             ้
                                                            ่
                                                              ่
                                                                       ่
                                                                   ่
            กระทั่งบรรลุในความไมมีตัวตน  ความนกคิดไมโปรงสบายเขาถึงธรรมก็ไมมีหวัง
                                       ่
                                                                                  ้
                                                                                                  ่
                                                           ึ
   150   151   152   153   154   155   156   157   158   159   160