Page 159 - เจ้าแม่กวนอิม 84 ปาง
P. 159

159


                                                       ปางที่ 79


                                                     ซอ พัน ลา เย


                                                                          ิ
                   พระอวโลกิเตศวรมหาโพธสตว ไดทรงแสดงกิรยาอาการบรรยายใหเหน
                                                                                                 ้
                                                           ้
                                                       ์
                                                    ั
                                                  ิ
                                                                                                    ็
                                                                             ั
                                         ์
                                                                                ้
                                                                     ั
                                                                    ่
                               พระองคก าลังปลดประสาทตาทีรบรูป รบรูมองเหน
                                                                                        ็
                                      ทรงประทับนงบนดอกบัวทองพันกลีบ
                                                      ั่

            ความหมายของพระคาถา ซอ พัน ลา เย



                                                   ิ
            ซอ พัน ลำ เย         หมำยถง   ผู้ปฏบัตต้องกำรส ำเรจเปนธรรมกำยอันบรสทธได้
                                          ึ
                                                       ิ
                                                                                              ิ
                                                                                                    ิ์
                                                                                                ุ
                                                                     ็
                                                                         ็
                                                                             ี
                                                                                            ็
                   ็
                              ิ
            โดยเรวกว่ำปกต จะต้องช ำระประสำททำงตำให้สะอำดเสยก่อน เพื่อเปนอุบำยให้
                                               ู
                                                                                                 ็
                                                                             ็
            สรรพสัตว์ละประสำทตำและรปภำยนอก  เพื่อกำรมองเหนธรรมวิสัยอันเปนอนต
                                                                                                       ุ
                            ็
            ตระ(ดวงตำเหนธรรม) ได้อย่ำงแท้จรง
                                                      ิ
                                                                                              ็
            เพื่อแนะนาชกชวนใหสตวโลก   ลดละประสาทตาและรูปภายนอก อันเปนความหลง

                          ั
                                     ้
                                          ์
                                      ั
                                                                                     ่
                         ้
                                                                                           ้
                   ้
                                                                                              ิ
                                 ็
                                                           ้
                                                  ่
            ผิด   ตองใหมองเหนในสภาวะแหงตน  เขาใจในจิตภายในตนอยางแทจรงประโยคน้                              ี
            เปนการแนะใหเหนถึงมหามรรคโดยตรง  ใหผูปฏิบัติธรรมมีทางจะแสวงหาไดไม                             ่
                                                                                                      ้
              ็
                             ้
                                                                 ้
                                ็
                                                               ้
                   ้
            หลงเขาที่ผิด
   154   155   156   157   158   159   160   161   162   163   164