Page 44 - ปกิณกะสาระ บุญส่ง - ปริยา นิลแก้ว
P. 44
๓๘ จิปาถะสาระ
ั
หากถือเอาความแก่ในมิติทางธรรม ความแก่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดน้น
แล ้ว เพราะถ ้าหากไม่แก่ได ้ที่ก็เกิดไม่ได ้ ทารกทุกคนที่เกิดมาได ้ต ้องมีความ
ด
่
แก่จนไ ้ที เช่น แก่เก ้าเดือนหรือสิบเดือน ทารกที่อยู่ในครรภ์แปดเดือน ย่อม
ี้
แก่กว่าทารกที่อยู่ในครรภ์เพียงสามเดือน นคือความแก่ที่ติดมากับความเกิด
ความจริงสังขารร่างกายแก่ลงทุกวันตามกฎของธรรมชาติ แต่เมื่อตัว
ู
ั
ั
เจ ้าของสังขารน้นเกิดความร้สึกส าคัญมั่นหมายว่ากูแก่คร้งหนึ่ง ก็ยึดมั่นถือมั่น
ั
ั
ข
คร้งหนึ่ง ความทุกข์ก็เกิดตามมาคร้งหนึ่ง ในทางตรงกัน ้ามหากไม่มีความ
ร้สึกส าคัญมั่นหมายว่าตัวกูหรือของกูขึ้นมา แม ้สังขารรางกายจะชราภาพไป
่
ู
แค่ไหนก็เป ็นไป ไม่ใช่เรื่องของกู ไม่มีความวิตกกังวล สะทกสะท ้าน เปนทุกข์
็
แต่อย่างใด แม้ความเจ็บและความตายก็เช่นกัน จะท าให ้เกิดทุกข์ได ้ก็ต่อเมื่อ
ร้สึกว่า กูเจบ หรือร้สึกว่ากูจะต ้องตาย จึงพากันกลัวแก่ กลัวเจบ และกลัวตาย
็
็
ู
ู
็
ั
ู
แต่พอจิตว่างจากความร้สึก ตัวกูหรือของกูที่จะมาเปนฐานรองรบความแก่
ความเจ็บ และความตาย ความทุกข์ก็ไม่ปรากฏ
แก่อย่างไรไม่เปนทุกข์ แก่อย่างไม่มีอะไรจะแก่ ทุกอย่างที่ปรากฏให ้
็
็
่
ใครต่อใครได ้เห็นเปนเพียงสมมติเท่าน้น ไม่มีอะไรจริงแท ้แนนอน ทุกอย่าง
ั
เปนเพียงมายาภาพที่ผ่านมาแล ้วผ่านไป การรับร้หมดทุกอย่างด ้วยสติปญญา
ั
ู
็
ว่ามันเปนของมนเช่นน้นเอง ไม่มีใครห ้ามได ้ ไม่มีใครฉดร้งไว ้ได ้ แต่สังขาร
ั
ั
ุ
็
ั
ั
ร่างกายไหลเรื่อยไปตามกฎธรรมชาติ ที่ถูกก าหนดด ้วยเหตุปจจัยที่เรียกว่า
ั
่
ั
ธัมมนิยามตา คือสรรพสิงถูกก าหนดด ้วยเหตุปจจัย ตามกฎแห่งอิทัปปจยตา
คือต ้องอาศัยกันและกันเกิดขึ้น
เมื่อมองเห็นความจริงอย่างประจักษว่าความเปนไปตามกฎธรรมชาติ
์
็
ที่ไหลเรื่อยไปน้น ไม่มีใครจะบังคับได ้ก็เปน อนิจจตา ทุกขตา อนตตา ก็
ั
ั
็
่
็
ประจกษชัดต่อไปว่า ไม่มีอะไรนายึดถือเลย จับตรงไหนเจบตรงน้น แบก
์
ั
ั
ั
ั
ตรงไหนหนกตรงน้น สุดท ้ายก็ได ้แต่ปล่อยวางทุกอย่างลง
เมื่อมองเห็นพิษภัยของความยึดมั่นถือมั่น ด ้วยสติปญญาอย่างแจ่ม
ั
่
แจ ้งแล ้วก็เข ้าถึงสิงอตัมมยตา ที่หลวงพ่อพุทธทาสให ้ค าแปลไว ้อย่างเด็ด
่
ขาดว่า กูไม่เอากับมึงแล ้วโว ้ย แล ้ววางสิงทั้งหลายลง ด ารงชีวิตแบบผู้เบา
็
ตลอดไป ดังที่พระพทธเจ ้าและพระอรหันต์ทั้งหลายได ้เสด็จนาเปนตัวอย่าง
ุ
่
่
แล ้ว ดังทีเราถวายพระนามว่า สุคโต ซึงแปลว่า ผู้ไปแล ้วด ้วยดี คือไปแบบผู้
เบา เบากาย เบาใจ ไม่มีทุกข์ใดๆ มาเกาะติดอีกต่อไป เมื่อถึงเวลาแก่ก็ไม่
็
็
ทุกข์เพราะความแก่ เมื่อถึงเวลาเจบก็ไม่เปนทุกข์เพราะความเจ็บ เมื่อถึงเวลา
็
ตายก็ไม่ต ้องเป ็นทุกข์เพราะความตาย เพราะไม่มีอะไรจะแก่ ไม่มีอะไรจะเจบ
ั
ั
และไม่มีอะไรจะตาย ทุกอย่างเคลื่อนคล ้อยเลื่อนไหลตามเหตุปจจัยน้น
ร่างกายเรามีกระบวนการความชราอย่างไร
ข
่
่
มี ้อความที่นาสนใจซึงผู้เขียนที่ไม่ออกนามได ้โพส ลงในเว็บไซท์
https://www.sanook.com/ men/705/ ไว ้ดังนี้
