Page 39 - การวิจัยด้านวนวัฒน์

ั
การบนทึกขอมูล และวิเคราะหผล


่
ั้
ิ
ั
1. บันทึกขอมูลชวงระยะเวลาตงแตเร่มการขยายพนธุทั้ง 2 วิธีจนกระทังกลาไผเริมแตกยอดกิง
่

่

ุ
หรือรากพรอมหาเปอรเซนตของความสาเร็จในการขยายพนธแตละวิธี ทั้งจากการใชและไมใชฮอรโมน

ั
ํ
็

เรงราก
ู
ุ
ั

2. ยายชําทอนพนธลงถงเพาะชําและดแลรักษากลาไม พรอมบันทึกการเจริญเติบโตตอไป
ุ
ั
ภายหลงการยายชําแลวจนครบ 1 ป

ํ
่
3. เปรียบเทียบความสาเร็จจากการขยายพนธโดยการชําปลองและการชํากิง โดยใชและไมใช 

ั
ุ
่
ื
ั
ุ
ฮอรโมนเรงราก พรอมสรุปผลการทดลอง เพอหาวิธีการขยายพนธทีเหมาะสมตอไป
่

ผลการศึกษา
ั
ุ
ํ
จากการสารวจแหลงการกระจายพนธของไผบงใหญ (Dendrocalamus brandisii) พบมากใน


ั
ั
ู
ิ


ุ
จงหวัดกาญจนบุร และทําการคัดเลอกแหลงพนธได 4 แหลง พรอมบันทึกขอมลพกัด ความสูงจาก

ื
ี

ํ
ุ
ํ
ระดบนาทะเล จานวนลาแก (อายมากกวา 2 ป) จานวนลาออน (อาย 1 ป) และตดลาอายไมเกิน 2 ป
ุ
ํ
้
ํ
ํ
ั
ั
ุ
ํ
ุ
ั
ื
ํ
ั
ั
่
ํ
จํานวน 2 ลํา/กอ จํานวน 8 กอ เพอนามาทดลองการขยายพนธ หลงจากทําการตดลาไมไผแลว
ู

ํ
ี
ํ
่
ั
จะบันทึกขอมลความยาวของลา ความโตเฉลยของลา ความยาวปลอง และจานวนทอนพนธ ในแตละลา
ุ
ํ
ํ
่
้
รวม 16 ลํา/แหลง ซึงตองใชไมไผในการทดลองรวมทั้งสิน 64 ลํา


ื
ั
ั
ุ
สาหรบไผซางหมน (Dendrocalamus sericeus) ซึงจะพบการกระจายพนธมากทางภาคเหนอ
่
ํ
ํ

และทําการคัดเลือกแหลงพนธจากจงหวัดเชยงใหม 3 แหลง และจากจังหวัดลาปาง 1 แหลง พรอม
ุ

ี

ั
ั
บันทึกขอมลเชนเดียวกนกบไผบงใหญ
ู
ั
ั
้
ู

ื
ี
ิ
ั
ุ
สวนอีก 3 ชนดพนธไดแกไผหมาจ หรอไผหวานอางขาง (Dendrocalamus latiflorus), ไผเลยงหวาน

(Bambusa nana) และไผกิมซุง (B. beecheyana) ซึ่งเปนไผตางถิ่นนําเขามาปลูกจากตางประเทศ





อาจกาหนดใหแหลงพนธทีจะใชในการทดลองการขยายพนธเพยง 1-2 แหลง กเพยงพอแลวเนืองจาก
่

ี
่
ํ
ั
็
ั
ุ
ี
ุ
ุ

ิ
ตนกําเนดแหลงพันธุ ทีนาเขามามีจากด ทําใหไมคอยมีขอแตกตางทางพนธในแตละแหลงมากนก
ั
ํ

่
ํ
ั
ั
สรุปผลการทดลองขยายพันธุไผบงใหญโดยการชาปลอง (ตารางที่ 2)
ํ


ํ
ั
ุ
่

่
กิงพนธไผบงใหญทีไดจาก 4 แหลง จากการชาปลองโดยไมใชสารเรงรากและใชสารเรงราก

รวมถึงการชํากิงโดยใชสารเรงรากและไมใชสารเรงราก (ภาพที 37) พบวา
่
่
ํ

1. จานวนกิงทีแตกแขนงจากการชาปลองโดยไมใชสารเรงรากได 66 กิง (จากจานวน 515 ปลอง)

ํ
่

่
่

ํ

่

หรืออัตราการแตกกิง 12.81% โดยมีอัตราการแตกกิ่งของแตละแหลงพันธุระหวาง 7.04 -17.09% และ

่
่



ใชสารเรงรากได 90 กิง (จากจํานวน 523 ปลอง) หรืออัตราการแตกกิง 17.20% โดยมีอัตราการแตกกิง

่

ของแตละแหลงพันธุระหวาง 8.19 – 28.18%

32