Page 36 - การวิจัยด้านวนวัฒน์




ี
่


ตัดกิ่งภายหลังที่ออกรากแลว กิ่งจะไมเสยหาย แตตองระวังไมใหเลอยเขาไปในตนไผ เพราะจะทําใหตน
ื
่
็
่
่

หักได การตอนกิงอาจทาสารเรงรากหรือไมกได เนืองจากไผทีมีรากอากาศโดยปกติจะมีความสามารถ
ํ
้
ั

ี

ู
ิ

ุ
ุ
่
ในการแตกรากดอยแลว จากนนจึงนาถงพลาสตกขนาด 3 x 5 นิ้ว ทีใสขยมะพราวทีแชน้าจนชุมและบีบน้า
ํ
ํ
่
ออกแลว และมดปากถงใหแนน มาผากลางและหุมทีโคนกิงมดใหแนนดวยเชอกฟาง ใชเวลาประมาณ

ุ

่

ั
ั
ื
่
้


ุ
ิ
ํ
่
ํ

็
ุ
ั
ํ
2 – 4 สัปดาห กสามารถตดไปชาลงถงได ควรใชถงเพาะชาขนาด 5 x 8 นวทีมีวัสดชาเปนดนรวนผสม
ุ
ิ
้
ื


็
ื
ขีเถาแกลบหรอขุยมะพราว (ภาพที่ 29-30) และบํารงดแลตอไปอีกประมาณ 3-4 เดอน กพรอมทีจะ
ู
่
ุ

่
นาไปปลกตอไปไดแลว รวมระยะเวลาตงแตเรมปกชาหรอตอนกิงแขนงจนนาไปปลกไดประมาณ 6-8 เดือน
ื


ั
ู
ู
ํ


ิ
ํ
ํ
้

่

ภาพที่ 29. การตอนกิ่งไผที่มีกิ่งระดับต่ํา ภาพที่ 30. การตอนกิ่งไผที่มีกิ่งระดับสูง

่
่
การตอนอีกรูปแบบหนึงทีเริมนิยมนํามาใชในการขยายพนธไผ เนืองจากมีอัตราการแตกรากด ี
่
่
ุ
ั
และสะดวกในการปฏิบัติคือ การตอนโดยการผาบริเวณที่มีกิ่งไผและฉีกผิวไผลงมาประมาณ 1 คืบ
ื
่
่
ั
ื
เพ่อสะดวกในการหุมวัสดุตอนกิง (ภาพที 31-32) แลวจึงทําการผูกเชอกฟางใหกิงไผดังกลาวแนบตดกบ
ิ
่
ิ
ํ
ํ
ลาไผเหมือนเดม (ภาพที่ 33-34) ทําใหสะดวกในการตอน และสะดวกในการตัดกิ่งตอนไปชาเมื่อ
กิงตอนติดรากแลว รวมถึงใหอัตราการแตกรากทีดกวาการตอนโดยทัวไป (ภาพที 35 และตารางที 1)
่
่
่
่
่
ี


ภาพที่ 31. การตอนโดยการผากิงไผและผิวไผ ภาพที่ 32. ฉีกผิวไผสวนที่ติดกบกงไผลงมา
ั
ิ่
่
ประมาณ 1 คืบ
29