Page 35 - การวิจัยด้านวนวัฒน์



ภาพที่ 26. กิ่งหรอหนอใหมที่แตกจากการชําปลอง (2 ขอ)
ื

ํ

ิ
่
ิ่
4. การปกชากงแขนง : เปนวิธีที่มีความสําเร็จสูงกับไผที่มีรากอากาศที่โคนกง เชน ไผตง ไผบงใหญ
ั
่
หรอไผเปาะ สาหรบไผซาง หรอไผซางนวล ควรจมโคนกิงดวยน้ายาเรงรากเพอชวยใหการแตกรากงาย
่
ํ
ื
ื

ื
ํ
ุ

ั
ํ
่
ู
ู
้
ขึน ฤดกาลทีเหมาะสมในการปกชาแขนงคือ ชวงปลายฤดฝน ระหวางเดือนกนยายนถึง ธนวาคม โดย
ั
ํ
ํ
ี
้
ิ
้
้
เลอกกงที่มีเสนผาศนยกลาง 1-1.5 นว และมีรากอากาศเปนสนาตาลหรอนาตาลอมเหลอง ตดปลายกิง
ู
ื
ื
ั
ื
่
ิ่

่
่
ุ
ออกใหมีความยาวประมาณ 80 ซม. (3-4 ขอ) ทําการบมตาโดยการคลมโคนกิงทีตดมาดวยฟางขาว
ั

ิ
้
ํ

หรอหญาแหง รดนาใหชมและปดทับดวยกระสอบปานประมาณ 2-3 วัน กิ่งที่เร่มแตกรากจะมีปุมสขาว
ื

ุ
ี
ํ
ํ
ิ
แตกออกมา จึงนากิงไปชาในถงเพาะชาขนาด 5 x 8 น้ว ที่มีวัสดุชาเปนดินรวนผสมขี้เถาแกลบ หรือ
ุ
ํ
่
ํ
ุ
ขยมะพราว (ภาพที 27-28)

่

ภาพที่ 27. การชํากิ่งแขนงเพ่อจําหนายของ ภาพที่ 28. การชากิงแขนงในถงเพาะชาและวัสดชา
ํ
่
ุ
ื
ุ
ํ
ํ



ู
็
ํ
ในบางแหงจะใชวิธีตอนกิงแขนงแทน แตตองดแลความชนใหเหมาะสมอยเสมอจะใหผลสาเรจเกือบ

่
ู
้
ื


่
่
ื
่
่
่

100% ทีเดียว การตอนกิงมีวิธีการเลอกกิงแขนงทีจะใชตอนเชนเดยวกันกับการชากิงแขนง เมือเลอกกิง
่
ื

ี
ํ
ื
ื
่
ที่ตองการไดแลว จะทําการเล่อยดานลางของกิ่งพนธุเขาไปประมาณ 1/3 ของโคนกิง เพอสะดวกในการ

่
ั

28