Page 150 - รายวิชาภาษาไทย(พท31001)
P. 150

150 | ห น า



                            
                              
                       1.  ใหผูเรียนสังเกตการใชคําราชาศัพทจากสื่อสารมวลชน เชน หนงสือพิมพ วิทยุและโทรทัศน
                                                                               ั
                          
                                                     
                                                         
               โดยเฉพาะขาวพระราชสํานักแลวจําการใชใหถูกตอง เพื่อนําไปใชเมื่อมีโอกาส
                       2.     รวบรวมคําราชาศัพทหมวดตางๆ เพื่อทํารายงานสงครู หรือเพื่อนําไปใชเมื่อมีโอกาสให
                                                      
                                                           ํ
                                                                                                     ํ
                                       ั
                 
               ผูเรียนหาหนังสือพิมพรายวนมา 1 ฉบับแลวคนหาคาราชาศัพทแตละประเภทมาเทาที่จะได อยางละคาก็
               ตาม  พยายามหาคําแปลโดยใชพจนานุกรมหรือถามผูรูก็ไดนําไปอานใหเพื่อนฟงแลวตอจากนั้นจึงนําไป
                  
                                           
               ใหครูชวยตรวจและขอคําวิจารณเพิ่มเติม

                           
                       
               คําศัพทที่ใชสําหรับพระภิกษุสงฆ
                                   ิ
                       เนื่องจากพระภกษุ เปนผูทรงศีล และเปนผูสืบพระพุทธศาสนา การใชถอยคา จึงกําหนดไวเปนอีก
                                                                                       ํ
               หนึ่ง เฉพาะองคสมเด็จพระสังฆราช ซึ่งถือเปนประมุขแหงสงฆนั้นกําหนดใชราชาศัพทเทียบเทาพระราช
               วงศชั้นหมอมเจา แตถาพระภกษุนั้นเปนพระราชวงศอยูแลวก็คงใหใชราชาศัพทตามลําดบชั้นที่เปนอยูแลว
                                        ิ
                                                                                          ั
               นั้น

                                                                             ิ
                                 ํ
                                                                                          ิ
                                              ิ
                                        ั
                       การใชถอยคา สําหรบพระภกษุโดยทั่วไป มีขอควรสังเกต พระภกษุใชกับพระภกษุดวยกันหรือ
               ใชกับคนธรรมดา จะใชศัพทอยางเดยวกันตลอด ผิดกับราชาศัพทสําหรบกษัตรยและพระราชวงศคนอื่น
                                                                            ั
                                                                                  ิ
                                              ี
               ที่พูดกับทานหรือพูดถึงทานจึงจะใชราชาศัพท แตถาพระองคทานพูดกับคนอื่นจะใชภาษาสุภาพธรรมดา
                                                         
               เชน
                       มีผูพูดถึงพระวา “พระมหาสุนทรกําลังอาพาธอยูที่โรงพยาบาล”
                         
                                   
                                                               
                                                       
                                                          
                                                   
                                                                              
                                           
                       พระมหาสุนทรพูดถึงตัวทานเองก็ยอมกลาววา “อาตมากําลังอาพาธอยูโรงพยาบาล”
                                                                
                       มีผูพูดถึงพระราชวงศพระองคหนึ่งวา “พระองคเจาดิศวรกุมารกําลังประชวร”
                                                     
                         
                                                              
                                
                       พระองคเจาเมื่อกลาวถึงพระองคเองยอมรับสั่งวา “ฉันกําลังปวย”


               ตัวอยางคําราชาศัพทสําหรับพระภิกษุบางคํา
                                   
                       คํานาม          –   ภตตาหาร(อาหาร)   ไทยทาน(สิ่งของถวาย)  อาสนะ(ที่นง)
                                                                                                     ั่
                                           ั
                                         กุฏิ(ที่พักในวัด) เภสัช(ยารักษา โรค)  ธรรมาสน(ที่แสดงธรรม)
                                                                                               ิ
                                                   ิ
                       คําสรรพนาม      –  อาตมา(ภกษุเรียกตนเองกับผูอื่น)         ผม,กระผม(ภกษุเรียก
                                           ั
                                                       ิ
                                         ตวเองใชกับภกษุดวยกัน)      มหาบพิตร       (ภกษุเรียกพระมหา
                                                                                       ิ
                                         กษัตริย)        โยม(ภกษุเรียกคนธรรมดาที่เปนผูใหญกวา)
                                                                ิ
   145   146   147   148   149   150   151   152   153   154   155