Page 79 - จรัมบุญ
P. 79
คงเป็นอย่างที่ชาวบ้านพูดกันว่า ส้มเขียวหวานผลเดียว ๒ คนผัวเมีย
ื
ั
ั
กินวันเดียวไม่หมด เวลาเช้ากินคนละกลีบเท่าน้นก็ช่นใจไป ๒ - ๓ ช่วโมง
ี
ี
ู
ิ
ิ
โกสยะเศรษฐผ้นกมลกษณะเป็นอย่างนน วนหนงอยากกน
ึ
ั
ั
้
ั
็
้
ี
่
ขนมเบื้อง จึงปรารภกับภรรยาว่าควรท�าอย่างไร ภรรยาเป็นคนใจใหญ่
คิดว่าต้งแต่สมรสร่วมกันมาไม่เคยได้ยินสามีปรารภว่าจะรับโน่นกินน
ั
ี
่
วนนอศจรรย์ยงนก จงตอบสามว่ายนดจะทาให้กน และทาให้มาก
ี
�
ี
ิ
ิ
ึ
ั
้
ี
ั
�
่
ิ
ั
เพื่อแจกจ่ายแก่เพื่อนบ้านเรือนเคียงด้วย
ั
โกสิยะพูดว่า ไม่ต้องถึงอย่างน้น เสียของเปล่าๆ เราจะรู้ได้อย่างไร
ว่าชาวบ้านจะกระหายขนมเบื้องแข่งขันกับเรา ถ้าเขาไม่กินหรือกินเรา
�
ก็เสียของเปล่าโดยใช่เหตุ ใครอยากกินก็หากินเอาเอง เธออย่าทาใจใหญ่
จนคับโครงเลย ดีไม่ดีชาวบ้านเขาจะด่าว่าอวดรวย
ภรรยาพูดคล้อยตามว่า ถ้าอย่างนั้นเราท�าให้พอแก่คนในบ้าน
ื
ของเรา ลูกหญิงลูกชายข้าทาสชายหญิง ให้ได้กินขนมเบ้องท่วถึงกัน
ั
ทุกคน อย่างนี้จะดีไหม
โกสิยะพูดว่า เธอคิดอะไรมีแต่ทางเปลืองและทางลาบาก
�
�
เราจะต้องการอะไรแก่พวกน้น ถ้าเราทาให้เขากิน หากเกิดความติดใจ
ั
�
ข้นมา เขามารบกวนให้เธอทาอีก ก็มีแต่ลาบากและส้นเปลือง
ึ
ิ
�
ื
ิ
ั
�
เม่อพวกน้นยังไม่เคยกิน ก็อย่าเพ่งให้รู้รสดีกว่า อย่าต้องให้ลาบาก
และสิ้นเปลืองเลย
�
ภรรยาเกิดความหนักใจ จะแนะนาอย่างไรเศรษฐีก็ไม่เห็นดีด้วย
จึงพูดให้แคบเข้ามาว่า ถ้าอย่างนั้นเราท�าให้พอกินเฉพาะลูกหลานเรา
ี
ื
คนอ่นไม่เก่ยวข้อง ท่านจะเห็นชอบด้วยไหม ถ้าเห็นชอบด้วยจะได้
เตรียมการต่อไป
53
จรัมบุญ
