Page 74 - จรัมบุญ
P. 74
สารีบุตรและโมคคัลลานะ ๒ สหายนี้ นับว่ามีอัธยาศัยดีมาก
ไม่ลืมบุญคุณของผู้มีคุณคืออาจารย์ ก่อนที่จะจากอาจารย์ที่ให้ความรู้
ั
แก่ตนน้นจึงเข้าไปกราบลาอาจารย์แจ้งความจริงว่า ได้พบธรรมของ
ั
พระสมณะโคดมบรมศาสดา และได้พบทางดับทุกข์เพราะธรรมน้น
ึ
จงขอลาอาจารย์ไปสมครเป็นสาวกของพระสมณะโคดม เพราะแน่ใจ
ั
ว่าจะได้โมกขธรรมที่นั่น การไปครั้งนี้ข้าพเจ้าทั้ง ๒ ขอกราบเรียนว่า
จะขอเชิญอาจารย์ไปเฝ้าพระพุทธเจ้าด้วย เพ่อสมัครตนเป็นศิษย์ของ
ื
สมณะโคดมร่วมกัน
สัญชัยปริพพาชก ได้ฟังคาแนะนาศิษย์ท้งสองน้น เสียวใน
ั
�
�
ั
ั
ี
ทรวงอกเหมือนถูกแทงด้วยหอก เสียใจเป็นอย่างมากท่ศิษย์ท้ง ๒
จะจากสานักไปเข้าสมัครเป็นสาวกของพระสมณะโคดม การไปของ
�
ศิษย์ทั้ง ๒ ครั้งนี้ ท�าให้ฐานะของส�านักปริพพาชกทรุดลงแทบหมดสิ้น
เสื่อมทั้งลาภสักการะ เสื่อมทั้งความเคารพนับถือ เพราะสารีบุตรและ
โมคคัลลานะมาจากสกุลที่มั่งคั่ง มีทรัพย์มาก มีโภคะมาก เป็นสกุล
พราหมณ์มหาศาล เม่อมาเป็นปริพพาชกผู้คนนับถือมาก ต่างมา
ื
ื
เอ้อเฟื้อเผ่อแผ่แก่พวกปริพพาชกเป็นอย่างดี คนในสกุลของสารีบุตร
ื
และโมคคัลลานะก็อุปถัมภ์ สภาพของสัญชัยเฟื่องฟูด้วยลาภและ
สักการะไม่ขาดแคลน
แต่สัญชัยปริพพาชก เป็นคนมีมานะมาก ไม่ยอมเห็นด้วยกับศิษย์
ใช้ปฏิภาณของตนพูดกับศิษย์ทั้ง ๒ ว่า การไปเข้าลัทธิพระโคดมนั้น
ั
ึ
ุ
เหมือนจระเข้อยู่ในต่ม จะเติบโตได้อย่างไร จงถามศิษย์ท้ง ๒
ี
ั
เป็นนัยว่า คนในโลกน้ คนฉลาดมากหรือคนโง่มาก ศิษย์ท้ง ๒
ั
ึ
ตอบวาทะของอาจารยวา คนโงมากกวาคนฉลาด อาจารยสญชยจงพด
ู
ั
่
่
่
์
์
ฝากความฉลาดของตนในยามท่ศิษย์จะจากไปว่า “ถ้าอย่างน้น
ี
ั
48 จรัมบุญ
