Page 82 - จรัมบุญ
P. 82
ในห้องนอน ปิดประตูลงกลอนขังตัวเองคิดว่าจะนั่งนอนกินให้สบายใจ
ขนมเจ้ากรรมไม่ยอมให้กินติดกันเป็นก้อนใหญ่ มันเหนียวเหมือน
ดวงใจอันตระหนี่ของเศรษฐีเช่นเดียวกัน มีเงินตั้ง ๘๐ โกฏิ ไม่เคย
ให้ใครเลยแม้แต่น�้ามันสักหยดเดียว มีเงินไม่ได้ซื้อของ มีทองไม่ได้ใช้
ี
ื
ื
เสียดายไว้เพ่อประโยชน์แก่ใคร ในท่สุดก็ตกเป็นของคนอ่นและ
พูดกับเศรษฐีว่า ให้เอาขนมนี้ไปถวายพระพุทธเจ้ากับสาวก ๕๐๐ รูป
�
ี
�
ท่พระวิหารเชตวัน เศรษฐีได้ทาตามคาแนะนาน้น จึงไปเฝ้าพระพุทธเจ้า
ั
�
ั
พร้อมด้วยภรรยา ได้ถวายขนมน้นแด่พระสงฆ์ ๕๐๐ รูปมีพระพุทธเจ้า
เป็นประธาน
ื
�
พระภิกษุสงฆ์มีจานวนต้งร้อยๆ ฉันขนมเบ้องไม่หมด ถึงกับ
ั
ี
ต้องนาไปเทท้งข้างซุ้มประตู ท่น้นประชาชนเรียกว่าซุ้มขนมเบ้องต่อมา
ื
ิ
ั
�
สมเด็จพระบรมศาสดาทรงแสดงธรรม โปรดโกสิยะให้ได้มรรคผล
ี
่
พระธรรมเทศนาได้เป็นประโยชน์แก่ประชาชนเป็นอันมาก การท
พระโมคคัลลานะปรับความเข้าใจกับจอมขี้เหนียวได้ ชะรอยท่านจะใช้
ลัทธิไม่ชูงวงเข้าสู่สกุลตามที่พระพุทธเจ้าทรงแนะน�าไว้
๒. ไม่พูดค�ำอันเป็นเหตุให้โต้เถียงกัน
เร่องน้เป็นสาคัญในเร่องคาพูด เพราะคนเราจะเป็นมิตรกัน
ื
ื
ี
�
�
�
ู
็
กเพราะคาพด จะเป็นศัตรกันกเพราะคาพด โบราณกล่าวไว้ว่า
ู
ู
�
็
ปากเปรี้ยวยกกระบุงแกลบ ปากหวานยกไม้ซุง มีอธิบายว่าคนปาก
ร้ายจะวานใครยกกระบุงแกลบเขาก็ยกไม่ไหว คือไม่เต็มใจช่วยยกให้
้
ุ
ั
ส่วนคนปากหวานนนจะออกปากวานใคร อย่าว่าแต่กระบงแกลบเลย
แม้ท่อนซุงใหญ่โตก็ยังยกไปได้ด้วยความเต็มใจช่วย สุนทรภู่พูดไว้น่า
ฟังว่า
56 จรัมบุญ
