Page 43 - Son Kitap

SEN YETER Kİ İSTE

Küçüklüğümden beri müzik ve notalarla ilgilenmeye bayılırdım. Arkadaşlarım ve ailem
hep müziğin zor olduğunu söyleyip, bana hep gülerlerdi. Sadece annem “Müzik ruhun
gıdasıdır” derdi. Müziği çok sevememe rağmen annemin bu dediklerinden bir şey an-
lamazdım. O da “Kızım müzik dinlemek ruhumuza çok iyi gelir. Psikologlar hastalarını
müziklerle iyileştirir” derdi. Bu sözleri hep bana destek olmuştur.

Pes etmedim. Aylarca uğraşıp biriktirdiğim harçlıklarımla kendime bir gitar aldım.
Artan paramla da bir gitar kursuna yazıldım. Artık gitarımı çok güzel çalabiliyordum.
Bir gün yolda giderken bir çocuk yanıma yaklaşıp, “Ben senin hayranınım” dedi. Es-
kiden gitarımla video çekip, hesabımda paylaşıyordum. Ama hesabımı kapatmıştım.
Haberim olmadan videolarım çok fazla izlenmiş ve ben ünlü olmuştum.

Şaşkın bir şekilde kıza baktım. İkimizde susmuştuk. Kız, “Fotoğraf çektirelim mi?”
dedi. Ben de “Neden olmasın ki?” dedim gülümseyerek. Sonra küçük kız teşekkür edip
yanımdan ayrıldı. Bu olay beni çok mutlu etti. Eve geldiğimde anneme ve babama sa-
rıldım. Babam bu heyecanıma şaşırarak, “Ne oldu kızım?” dedi. Ben de “Baba ben
ünlü olmuşum.” dedim. Babam “Bu yaşta mı?” dedi. Ben de “Neden olmasın, küçükler
ünlü olmaz mı?” dedim. Babam çok duygulandı. Bana sarıldı. Ben de ona sarıldım.
Sonra gidip anneme sarıldım.

Kimsenin yapamayacağı bir şey yoktur. Yeter ki iste, yeter ki çalış…