Page 62 - นาวิกศาสตร์ เดือน พฤศจิกายน ๒๕๖๑
P. 62
ี
ุ
่
ิ
ุ
็
้
ี
ี
่
ั
“ยงทกอย่างทพวกคณเหน ไมต้องฟงผมบอกอกแลว!” ท่จะบินฝ่าดงกระสุนและห่าการยิงของข้าศึกเข้าไป
ประโยคน้นเกิดข้นเพราะจอห์นสันมองเห็นปืนต่อส ู้ ยังเป้าหมายเพื่อปลดระเบิด
ั
ึ
อากาศยานของข้าศึกเรียงรายเต็มไปหมด จนดูเหมือนว่า เมื่อ เฮลส์ เวนท์ บินเข้าไปอยู่ในระยะห่างประมาณ
ี
แทบไม่มีจุดไหนเลยที่ปราศจากอาวุธของพวกเยอรมนี ๕ ไมล์ จากเหมืองนามัน ปีกของเคร่องบินก็เก่ยวเอา
�
้
ื
ี
ั
บนพ้นดิน “กองฟาง” ท่ใช้ในการพรางท่ต้งปืน สายบอลลูนที่พวกเยอรมนีปล่อยขึ้นมาจนขาดกระเด็น
ื
ี
ั
ื
ื
ถูกเปิดออก เผยให้เห็นฐานปืน ปตอ. ตั้งจังก้า หันปาก แต่เคร่องยังคงบินต่อไปได้ จนกระท่งเม่อเหลือ
กระบอกขึ้นสู่ฟ้า ระยะทางเพียง ๓ ไมล์ เฮลส์ เวนท์ ก็ถูกกระสุนเข้าที่ปีก
ในเวลาไล่เลี่ยกัน “บอลลูน” ติดระเบิดถูกปล่อยข้น และส่วนหัว ท�าให้มีไฟลุกพรึบขึ้นอย่างรวดเร็ว
ึ
ื
ไปเป็นเคร่องกีดขวางกลางอากาศ ทาให้นักบินอเมริกัน บาร์เก้อรกับจอห์นสันจึงตัดสินใจปลดระเบิดท้ง
�
ิ
ต้องเลี้ยวหลบและบังคับเครื่องด้วยความยากล�าบาก เพื่อให้สามารถบินน�า B-24 ที่ตามมาด้านหลังได้ต่อไป
หลมในทงนาท่ม “ปืนกลแท่นค” ซ่อนอยถูกเปิดออก ทั้ง ๆ ที่ เฮลส์ เวนท์ ก�าลังได้รับความเสียหายและ
ู่
ี
ี
ุ
ู่
ุ่
�
ี
ึ
พร้อม ๆ กับท่พลประจาปืนหันปากกระบอกข้นฟ้า ตกอยู่ในอันตรายจนไม่น่าท่จะบินต่อไป แต่ท้งบาร์เก้อร
ั
ี
ิ
ึ
�
�
่
สลุตกระสุนเข้าหาเป้าหมายซ่งกาลังบินเข้ามาในระดับตา และจอห์นสันก็ไม่สนใจกับส่งใด พวกเขาบินผ่านทุ่งนา
ั
ี
ช่วงเวลาน้นจึงเป็นเสมือน “หายนะ” และความตาย ซ่งเป็นท่โล่งทางด้านล่าง ซ่งสามารถใช้เป็นท่ลงจอด
ึ
ี
ึ
ของขบวนบินที่จู่โจมเข้ามา ฉุกเฉินได้ พร้อม ๆ กับที่บาร์เก้อรร้องบอกนักบินผู้ช่วย
เพราะบนท้องฟ้าเต็มไปด้วยกลุ่มควันจากกระสุน ของเขา
ต่อสู้อากาศยานท่ระเบิดออกเป็นดอกเห็ด จนแทบจะ “บินต่อไป ! บินต่อไป !”
ี
ิ
่
ิ
ิ
หาที่ว่างไม่เจอ เปลวเพลงเรมขยายลามเป็นวงกว้างไปจากบรเวณปีก
แต่กระนั้นก็ตาม ฝูงบินทิ้งระเบิดของอเมริกันยังคง “เฮลส์ เวนท์” เหมือนกับลูกไฟที่บินได้ ก่อนที่มันจะถูก
มุ่งหน้าต่อไปอย่างกล้าหาญบ้าระห�่า กระสุน ปตอ. พุ่งเข้าใส่อีกชุดหน่งเม่อใกล้จะถึงเหมืองนามัน
�
ื
ึ
้
ิ
�
อากาศยานบางลาเร่มมีควันพวยพุ่งออกมา อันเป็นเป้าหมาย
เมื่อตกเป็นเป้าจากการยิง ลูกเรือซึ่งอยู่บน B-24 ที่ตามมาข้างหลัง เล่าว่า
ลูกเรือและนักบินบาดเจ็บล้มตาย เม่อกระสุน “ผมมองเห็นเฮลส์ เวนท์ ปีกซ้ายเอียงต�่าลง ขณะที่
ื
พุ่งทะลุเข้าไประเบิดในเครื่อง ไฟลุกท่วมเคร่องบินท้งลา ผมไม่คิดว่าจะมีใครรอดชีวิต
�
ั
ื
ิ
�
ู
ี
่
ี
็
ิ
ี
“แผนอลมเนยม” ทเปนลาตวของเครองบนฉกขาด อยู่ในห้องนักบินที่ไฟก�าลังลุกท่วมได้”
่
่
ั
ื
ราวกับกาบกล้วยท่ถูกฟัน B-24 หลายลาเร่มมีไฟลุกท่วม แต่การท่เฮลส์ เวนท์ ยังบินต่อไป แสดงให้เห็นว่า
ิ
�
ี
ี
ื
ื
อย่างน่าสะพรึงกลัว จะต้องมีคนบังคับเคร่อง เพ่อนาหน้าพวกเราไปยังเป้าหมาย
�
แต่ที่เลวร้ายที่สุดก็คือ ด้วย “ความสูง” ที่พวกเขา “ผู้พันบาร์เก้อรเป็นคนแข็งแรง แต่ผมก็ไม่อยากเช่อ
ื
ื
�
ี
�
ี
ื
บินอยู่ในขณะนั้นไม่มีทางท่คนบนเคร่องจะกระโดดร่ม ว่าเขาจะสามารถทาเช่นน้นได้กับเคร่องบินท่กาลังถูก
ั
ออกไปได้เลย ไฟลุกท่วม
ิ
กระนั้นก็ตาม “บาร์เก้อร” และ “จอห์นสัน” ยังคง เฮลส์ เวนท์ เชิดหวข้นไปจากระดบเดมประมาณ
ั
ึ
ั
บังคับม้าอากาศฉายา “เฮลส์ เวนท์” ของพวกเขามุ่งตรง ๓๐๐ ฟุต ก่อนที่ลูกเรือประมาณ ๓-๔ คน จะกระโดดร่ม
ั
ไปข้างหน้า โดยไม่สนใจกับอันตรายท่เกิดข้น ท้ง ๆ ท ่ ี ออกมา จากน้นเคร่องบินท้งลาก็เอียงตัวตะแคงปีก
�
ึ
ั
ั
ี
ื
ในใจของทั้ง ๒ คนคิดเหมือน ๆ กันว่า มันคงเป็นไปไม่ได้ ลงสู่พื้น
60 นาวิกศาสตร์ ปีที่ ๑๐๑ เล่มที่ ๑๑ ประจำ�เดือน พฤศจิก�ยน ๒๕๖๑
