Page 7 - นาวิกศาสตร์ กันยายน ๒๕๖๓
P. 7

น.อ.พิพัทธ์  พุกงาม




                             เสาธงที่ป้อมวิชัยประสิทธิ์






                ในวันท ๘ กันยำยน พ.ศ.๒๔๘๒ ได้มีประกำศ
                      ี
                      ่
            รัฐนิยมฉบับที่ ๔ เรื่องกำรเคำรพธงชำติ เพลงชำติ และ
            เพลงสรรเสริญพระบำรม เพ่อให้คนไทยเรำยึดถือเป็น
                                   ื
                                ี
            หลักปฏิบัติ  ดังมีข้อควำมในประกำศว่ำ ด้วยรัฐบำลได้
                               ิ
                                       ิ
            พิจำรณำเห็นว่ำ ธงชำต เพลงชำต และเพลงสรรเสริญ
            พระบำรมี เป็นสิ่งส�ำคัญประจ�ำชำติ พึงได้รับควำมเชิดชู
            เคำรพของชำวไทยทั้งมวล
                จนถึงวันที่ ๑๔ กันยำยน พ.ศ.๒๔๘๕ ทำงรำชกำร
            จึงก�ำหนดให้ข้ำรำชกำรหยุดยืนเคำรพธงชำติในเวลำ
            ๐๘.๐๐ นำฬิกำ ดังมีรำยละเอียดในหนังสือที่มีถึงหน่วย

            รำชกำรต่ำง ๆ ว่ำ                                    หน้ากองบัญชาการกองทัพเรือ พระราชวังเดิม
                “ด้วยทำงกำรได้พิจำรณำเห็นว่ำ ธงชำติเป็นส่งเชิดช  ู  เมื่อวันที่ ๒๐ พฤศจิกายน พ.ศ.๒๔๙๙
                                                  ิ
                        ิ
            เกียรติของชำต ชำติท่เป็นเอกรำชย่อมต้องมีธงประจ�ำ
                              ี
                                  ิ
                          ั
                                        ิ
                          ้
                                        ่
                                           ี
                                                 ู
            ชำตของตน ฉะนน ธงชำตจึงเป็นสงท่เคำรพค่กับชำต  ิ     ส�ำหรับข้ำรำชกำรกระทรวงกลำโหมน้น ก็ให้ท�ำกำร
                ิ
                                                                                           ั
                                                  ึ
            และกำรเคำรพธงชำติถือเป็นวัฒนธรรมส่วนหน่ง ชำต ิ  เคำรพในเวลำดังกล่ำว แถวทหำรซ่งอยู่กับท่ให้ท�ำกำร
                                                                                              ี
                                                                                       ึ
            จะเจริญม่นคงถำวรอยู่ได้ก็ต้องอำศัยประชำชน ซ่งม ี  เคำรพตำมระเบียบ ถ้ำมีแตรก็ให้เป่ำเพลงเคำรพในโอกำส
                    ั
                                                     ึ
                                                  ื
                                         ี
                                              ั
            ควำมพร้อมเพรียงและมีวัฒนธรรมด ฉะน้น เพ่อท่จะ   เดยวกน ทหำรซงอยตำมลำพง หรอกำลังปฏบตกำรใด ๆ อย  ่ ู
                                                     ี
                                                            ี
                                                                                     �
                                                                                   ื
                                                                                ั
                                                                                             ิ
                                                                                            ั
                                                                                          ิ
                                                                      ่
                                                                      ึ
                                                                ั
                                                                              �
                                                                         ู
                                                                         ่
                                   ้
                                   ี
            เชิดชูวัฒนธรรมในประกำรน อีกท้งเพ่อรักษำชำติให้   ไม่ว่ำจะอยู่ท่ใด หรือก�ำลังเดินอย ให้หยุดและท�ำควำมเคำรพ
                                           ื
                                        ั
                                                                    ี
                                                                                  ู่
            มั่นคงเป็นปึกแผ่นสมเป็นอำรยชำติ ทำงกรมโฆษณำกำร   ทันท ถ้ำมีแตรก็ให้เป่ำเพลงเคำรพด้วย และในเวลำท�ำกำร
                                                               ี
            จะได้ก�ำหนดให้มีกำรบรรเลงเพลงชำติในเวลำ ๐๘.๐๐    เคำรพนั้นให้หันหน้ำไปทำงสถำนที่ที่มีกำรท�ำพิธีชักธง
            นำฬิกำตรง ซ่งเป็นเวลำท่สถำนท่รำชกำรทุกแห่งชักธงชำต  ิ     ส่วนท่กองทัพเรือนน แต่เดิมเสำธงรำชนำวีตงอยู่
                      ึ
                               ี
                                    ี
                                                                              ้
                                                                                                  ั
                                                                                                  ้
                                                                              ั
                                                                    ี
            ข้นสู่เสำ ฉะน้นทุก ๆ วันในเวลำ ๐๘.๐๐ นำฬิกำ ให้บรรดำ   หน้ำกองบัญชำกำรกองทัพเรือ พระรำชวังเดิม จนถึงวันท   ี ่
                      ั
              ึ
            ข้ำรำชกำรตลอดทั้งในส่วนกลำง และส่วนภูมิภำคทุกคน  ๒๖ กันยำยน พ.ศ.๒๕๑๔ ในสมัยของพลเรือเอก จรูญ
                ิ
                          ื
            ยืนน่งระวังตรง เพ่อแสดงควำมเคำรพธงไตรรงค์เป็นเวลำ   เฉลิมเตียรณ อดตผ้บัญชำกำรทหำรเรือในขณะน้น
                                                                                                    ั
                                                                           ู
                                                                         ี
            ๕ วินำที หรือจนกำรบรรเลงเพลงชำติ หรือสัญญำณอื่น ๆ   (๗ เมษำยน พ.ศ.๒๕๐๙ - ๓๐ กันยำยน พ.ศ.๒๕๑๔) ได้ม  ี
            ในกำรชักธงชำติให้จบลง”                         กำรสร้ำงเสำก๊ำฟข้นใหม่ท่ด้ำนในป้อมวิชัยประสิทธ์
                                                                                ี
                                                                          ึ
                                                                                     นาวิกศาสตร์   5
                                                                                     ปีที่ ๑๐๓  เล่มที่ ๙  กันยายน ๒๕๖๓
   2   3   4   5   6   7   8   9   10   11   12