Page 61 - นาวิกศาสตร์ สิงหาคม ๒๕๖๓
P. 61

ั
                                                                      �
                                                                                        ื
            อ้างสิทธิครอบครองหมู่เกาะท้งหมด โดยอ้างทาง     Cloma นักสารวจชาวฟิลิปปินส์ เม่อปี ค.ศ.๑๙๔๗
                                                                          ี
                                               �
                                              ี
                                                                                                  ี
            ประวัติศาสตร์เช่นเดียวกับจีน โดยเน้นท่สาคัญ คือ    แต่ภายหลังได้เปล่ยนเหตุผลไปใช้การอ้างพ้นท่เขต
                                                                                               ื
                                            �
            มีหลักฐานว่าคนจีนได้ปรากฏตัว และมีอานาจอธิปไตย  เศรษฐกิจจาเพาะ (EEZ ) ท่ครอบคลุมบางส่วนของหมู่เกาะ
                                                                              ี
                                                                   �
            เหนือบริเวณน้นมาก่อนชนชาติใดกว่าสองพันปีมาแล้ว  ปัจจุบันฟิลิปปินส์ได้ส่งทหารเข้ายึดครอบครอง ๘ เกาะ
                        ั
                 ั
                          ั
                          ่
                                       ึ
                                                               ั
                                                                                 ิ
                                                  ้
                                               ื
                                                  ิ
            ในสมยราชวงศ์ฮน และได้อ้างถงแม่ทัพเรอเจงเหอ     รวมท้งได้พยายามก่อสร้างส่งปลูกสร้าง ท่าเรือ และ
            เช่นเดียวกัน นอกจากนั้นยังมีหลักฐานแสดงความเป็น  สนามบิน
                                            ั
            เจ้าของเกาะสมัยรัฐบาลพรรคก๊กมินต๋งท่มีจอมพล        มาเลเซีย อ้างสิทธิเหนือหมู่เกาะเป็นบางส่วน
                                               ี
            เจียงไคเช็ค เป็นนายกรัฐมนตรี ทั้งที่ยังอยู่แผ่นดินใหญ่   โดยการประกาศเขตไหล่ทวีปในปี ค.ศ.๑๙๗๙ และ
                                                             ื
            และย้ายไปอยู่กรุงไทเปแล้ว ปัจจุบันไต้หวันได้ยึดครอง  เม่อได้ยอมรับอนุสัญญากฎหมายทะเลปี ค.ศ.๑๙๘๒
                                                                                       �
            เกาะที่ใหญ่ที่สุดคือเกาะ Itu Aba หรือ Taiping โดย   ได้ประกาศเขตเศรษฐกิจจาเพาะ ทาให้สามารถขยาย
                                                                               �
                           �
            ได้ส่งทหารไปประจาการบนเกาะ มีการสร้างฐานทัพ และ  อาณาเขตทางทะเลครอบครองเกาะในหมู่เกาะได้ ๑๒
            สงอานวยความสะดวก รวมทงสถานเรดาร์ตรวจการณ์      เกาะ เม่อปี ค.ศ.๑๙๘๓ และได้ส่งทหารเข้ายึด Swallow
                                    ั
                                         ี
             ่
             ิ
                                                                 ื
                                    ้
                �
            พื้นน�้า และอากาศ                              Reef หลังจากน้นก็ได้เข้าครอบครองพ้นท่รอบ ๆ ปัจจุบัน
                                                                                       ื
                                                                       ั
                                                                                          ี
                เวียดนาม เรียกช่อหมู่เกาะน้ว่า “เตรืองชา”     มีทหารเข้าประจ�าอยู่ประมาณ ๓ - ๖ เกาะ มีการพัฒนา
                                         ี
                               ื
            (Truong Sa) เคยอ้างสิทธิเหนือหมู่เกาะท้งหมดโดยใช้  ท้งส่งอานวยความสะดวก และอาวุธยุทโธปกรณ์ทางทหาร
                                             ั
                                                            ั
                                                              ิ
                                                                �
                                                                                        ึ
                                                                              ี
            หลักฐานทางประวัติศาสตร์ในการครอบครองตั้งแต่สมัย  และการเป็นแหล่งท่องเท่ยวบนเกาะ ซ่งรวมท้งสนามบิน
                                                                                             ั
                                                                                      ี
                                                              ี
                                                                             �
                                                                             ้
                                                                                   ื
                                                            ั
            ราชวงศ์ Nguyen ช่วงศตวรรษที่ ๑๗ - ๑๙ แต่ต่อมา  ท้งน้มีการให้สัมปทานนามันในพ้นท่อ้างสิทธิให้กับบริษัท
            ภายหลังการรวมชาติได้มีการพัฒนาระบบเศรษฐกิจ     สหรัฐอเมริกาด้วย
            ในปี ค.ศ.๑๙๘๐ ส่งผลให้รัฐบาลก�าหนดนโยบายในการ      บรูไน อ้างสิทธิเหนือหมู่เกาะตามหลักการของ
                                           �
                                                   ื
            ปฏิรูปประเทศท่มีช่อว่า “Doi Moi” ทาให้มีการต่นตัว   อนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วยกฎหมายทะเล ปี ค.ศ.
                         ี
                           ื
            ในการรักษาผลประโยชน์ของชาติทางทะเล และได้      ๑๙๘๒ เฉพาะโขดหิน ๒ แห่ง คือ Lousia Reef และ
                                                                           ู
                                                                                         ี
                                                                                          ั
               ี
            เปล่ยนแปลงการอ้างสิทธิเหนือพ้นท่ทับซ้อนในทะเลจีนใต   ้  Rifleman Reef บรไนเป็นชาตเดียวท่ยงไม่ได้ส่งทหาร
                                       ี
                                                                                    ิ
                                    ื
            จากการอ้างสิทธิโดยใช้หลักฐานทางประวัติศาสตร์มาเป็น    ขึ้นไปยึดครองที่ตนอ้างว่าเป็นสิทธิ
                                                                   ี
                                                                                                   ื
            การอ้างโดยใช้หลักของอนุสัญญาสหประชาชาติว่าด้วย     เท่าท่กล่าวมา สรุปสภาวะในทะเลจีนใต้ได้ว่าพ้นท ี ่
                                                                         ี
            กฎหมายทะเล ค.ศ.๑๙๘๒ เพ่อใช้ในการอ้างเขตเศรษฐกิจ  ท้งหมดเป็นพ้นท่ทับซ้อนกันของหลายชาติโดยมีจีน
                                                            ั
                                                                      ื
                                  ื
                                                                                        ั
                                                ี
            จาเพาะ (EEZ) ของตน โดยครอบคลุมพ้นท่หมู่เกาะ    และไต้หวัน อ้างว่าตนต่างเป็นเจ้าของท้งหมดโดยเหตุผล
             �
                                              ื
                      ั
            สแปรตลีย์ท้งหมด ท้งน้ตลอดช่วงระยะเวลาท่ผ่านมา  ทางประวัติศาสตร์ส่วนท่เหลือเป็นการอ้างทางกฎหมาย
                                                                              ี
                               ี
                                                 ี
                             ั
            เวียดนามได้ส่งทหารเข้าไปยึดครองเกาะต่าง ๆ จ�านวน   โดยยึดถือผลประโยชน์ของชาติเป็นหลักท่จะขยายออก
                                                                                           ี
            ๒๔ เกาะ                                        ไปให้มากทสดเท่าทจะทาได้ ในการนสาหรบหม่เกาะ
                                                                                          �
                                                                                         ้
                                                                                             ั
                                                                     ุ
                                                                                         ี
                                                                                                 ู
                                                                    ี
                                                                           ่
                                                                           ี
                                                                              �
                                                                    ่
                   ิ
                ฟิลปปินส์ เคยอ้างสิทธิเหนือหมู่เกาะเป็นบางส่วน   สแปรตลีย์ แต่ละชาติยกเว้นบรูไนได้ส่งทหารเข้ายึด
                                                  ื
            ด้วยเหตุผลทางภูมิศาสตร์และประวัติศาสตร์ เน่องจาก  ครอบครองตามจานวนท่แจ้งแล้ว ทาให้เกิดปัญหาขัดแย้ง
                                                                             ี
                                                                                     �
                                                                        �
            หมู่เกาะอยู่ใกล้สุดโดยห่างจากเกาะพาลาวันเพียง ๑๒๐   กรณีพิพาทเสมอมา
                                                                   ี
                                                                               ื
            ไมล์ทะเล เหตุผลส�าคัญคือ การค้นพบและความใกล้ชิด      ตามท่กล่าวไว้แล้ว เน่องจากทะเลจีนใต้เป็นเส้นทาง
                                                                               ั
                                                                              ี
            (Discover and Proximity) โดยหลักฐานการค้นพบ    คมนาคมหลักของโลกท่ส้นท่สุดในมหาสมุทรแปซิฟิก
                                                                                  ี
                                                            ี
            หมู่เกาะและโขดหิน ประมาณ ๕๐ แห่ง ของ Thomas    ท่เช่อมมหาสมุทรอินเดีย ผ่านเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
                                                              ื
                                                                                     นาวิกศาสตร์   59
                                                                                     ปีที่ ๑๐๓  เล่มที่ ๘  สิงหาคม ๒๕๖๓
   56   57   58   59   60   61   62   63   64   65   66