Page 65 - นาวิกศาสตร์ มีนาคม ๒๕๖๔

�
ี
ทางทะเลของประเทศมหาอานาจ (เน้นท่นอกเขตเศรษฐกิจ ปัญหาความขัดแย้งในภูมิภาคอาเซียนแบบสร้างสรรค์
�
จาเพาะของไทย) จากผลการศึกษาเอกสารวิจัย วปอ. เร่อง เช่น การลาดตระเวนร่วมในช่องแคบมะละกา
ื
ี
ั
ยุทธศาสตร์ความม่นคงทางทะเลของไทย รองรับการขยาย ยุทธศาสตร์ท่ ๓ ยุทธศาสตร์การสร้างความ
ั
อิทธิพลทางทะเลของจีนในทะเลจีนใต้และมหาสมุทร ร่วมมือด้านความม่นคงทางทะเลกับอาเซียนในการรักษา
�
่
ิ
ี
ี
อนเดย ของ พลเรอโท ชอฉตร กระเทศ ซงเป็นงานวจยทม ี ผลประโยชน์ร่วมทางทะเลและการรักษาดุลอานาจกับ
ั
ึ
่
ื
ั
่
ิ
ั
การนาเอาหลักการภูมิรัฐศาสตร์ของไทยท่ประเทศม ี ประเทศมหาอานาจ เช่น การจัดต้งกองกาลังทางเรือ
�
ี
�
�
ลักษณะทะเลชายฝั่งยาวเป็นศูนย์กลางระบบขนส่งทาง ของอาเซียนเพ่อคุ้มครองผลประโยชน์ หรือต่อต้าน
ื
ทะเลอาเซียน และระบบขนส่งทางทะเลโลกท่แบ่งเขต ภัยคุกคามร่วมกันของอาเซียน
ี
ตะวันออก (แปซิฟิก) และตะวันตก (มหาสมุทรอินเดีย) ๑.๓ ข้อเสนอเชิงนโยบายที่ ๓ คือ หลักการ Five
พบว่าท้งจีน สหรัฐอเมริกา และอินเดียได้ดาเนินยุทธศาสตร์ Principles of Peaceful Coexistence
ั
�
ื
และนโยบายทางการทหารท่ให้ความสาคัญแก่ภูมิภาค เปนขอเสนอในการกาหนดนโยบายพนฐานในการ
ี
�
�
้
็
้
อินโดแปซิฟิก โดยเสริมสร้างก�าลังทางเรือ เช่น การเคลื่อน เจรจาต่อรองเพ่อผลประโยชน์ร่วมกันของประเทศไทย
ื
กาลังจากฝั่งตะวันตกไปตะวันออก การเสริมสร้างฐานทัพหน้า กับประชาคมอาเซียนและประเทศมหาอานาจ ซ่ง
�
ึ
�
ของ จีน อินเดีย สหรัฐอเมริกา และการฝึกร่วมกับประเทศไทย กองทัพเรือ (คุ้มครองผลประโยชน์ของชาติทางทะเล)
�
และชาติอาเซียนในมหาสมุทรแปซิฟิก ทะเลจีนใต้ เอเชีย และ ศรชล. (การใช้ประโยชน์จากทะเล) ต้องทาแผน
่
ุ
ั
ื
ั
ตะวันออกเฉียงใต้ และมหาสมุทรอินเดีย ท้งน้จาก สนบสนนในการพฒนาความร่วมมอด้านความมนคง
ี
ั
ั
�
ี
�
ั
ี
ตาบลท่ต้งของประเทศไทยท่มีความสาคัญอย่างมาก ทางทะเลและด้านเศรษฐกิจในการแสวงหาผลประโยชน์
ต่อผลประโยชน์แห่งชาติของประเทศมหาอานาจซ่งม ี ทางทะเลร่วมกันของประชาคมอาเซียนและประเทศ
ึ
�
�
ั
ี
ศักย์สงครามท่สูงกว่าไทย ดังน้นประเทศไทยต้องร่วมมือ มหาอานาจ โดยเป็นหลักแห่งการอยู่ร่วมกันของกลุ่ม
�
ิ
กับทุกชาติในอาเซียนในการสร้างพลังอานาจต่อรอง ประเทศในภูมิภาค โดยริเร่มจากนายกรัฐมนตรี โจวเอินไหล
กับสหรัฐอเมริกา จีน และอินเดีย เพื่อเป็นอ�านาจในการ ของจีน นายกรัฐมนตรี ชวาหระลาล เนห์รู ของอินเดีย
ต่อรองในลักษณะอาเซียนต่อประเทศมหาอานาจในการ และนายกรัฐมนตรี อู นุ ของเมียนมาโดยมีการลงนาม
�
ั
่
้
่
แกปัญหาความขดแย้งทมการใชกาลงทหารของประเทศ ร่วมกนทกรงปักกงในปี ค.ศ.๑๙๕๔ (พ.ศ.๒๔๙๗)
ิ
ี
ุ
่
ี
ี
ั
�
ั
้
ี
้
ี
มหาอานาจในพ้นท่ผลประโยชน์ร่วมของอาเซียน โดย โดยหลักการนประเทศจนไดใช้ในการพัฒนาความสมพนธ์
้
ื
ั
�
ั
ี
ื
ิ
ุ
ั
�
ุ
กาหนดเป็นยทธศาสตร์ทางเรอแบบเชงรกต่อประเทศ ท้งในเร่องการเศรษฐกิจและความม่นคงกับประเทศกาลัง
�
ื
ั
มหาอ�านาจ ดังนี้ พัฒนาจนถึงปัจจุบัน โดยหลักการนี้มี ๕ ประการ ได้แก่
ู
ิ
่
ื
่
ี
ิ
ยุทธศาสตร์ท่ ๑ การเพมขดความสามารถ ๑) การเคารพซงกันและกนในเรองอธปไตยและบรณภาพ
ี
ึ
่
ั
กองทัพเรือในการปฏิบัติการร่วมกับชาติในอาเซียนเพ่อ แห่งดินแดน (Mutual respect for sovereignty and
ื
คุ้มครองเส้นทางขนส่งทางทะเลและผลประโยชน์ร่วม territorial integrity) ๒) ไม่รุกรานซ่งกันและกัน
ึ
ในทะเลจีนใต้และมหาสมุทรอินเดีย (Mutual Non-Aggression) ๓) ไม่แทรกแซงกิจการ
ี
ยุทธศาสตร์ท่ ๒ การทูตทางเรือ Naval ภายใน (Non-interference in each other’s internal
Diplomacy แบบเชิงรุก เช่น การสร้างความสัมพันธ์ affairs ๔) ความเสมอภาคและผลประโยชน์ร่วมกัน
ท่ดีกับผู้บังคับบัญชาระดับสูงของจีน สหรัฐอเมริกา อินเดีย (Equality and Mutual Benefit) และ ๕) การอยู่ร่วมกัน
ี
และระหว่างอาเซียน และการมีส่วนร่วมในการเข้าไปแก้ไข อย่างสันติ (Peaceful Coexistence)
นาวิกศาสตร์ 63
ปีที่ ๑๐๔ เล่มที่ ๓ มีนาคม ๒๕๖๔