Page 22 - พระราชประวัติ รัชกาลที่ 5
P. 22
พระราชกรณียกิจด้านการเลิกทาส
พระราชกรณียกิจอนส าคัญยิ่ง ที่ท าให้พระองค์ทรงได้รับพระสมัญญาว่า “สมเด็จพระปิยมหาราช” ก็
ั
คือ “การเลิกทาส”สมัยที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้า ฯ เสด็จขึ้นเสวยราชสมบัตินั้น ประเทศไทยมีทาส
เป็นจ านวนกว่าหนึ่งในสามของพลเมือง ของประเทศ เพราะเหตุว่าลูกทาสในเรือนเบี้ยได้มีสืบต่อกันเรื่อยมาไม่
ี
มีที่สิ้นสุด และเป็นทาสกันตลอดชีวิต พอแม่เป็นทาสแล้ว ลูกที่เกิดจากพอแม่ที่เป็นทาสก็ตกเป็นทาสอกต่อ ๆ
่
่
กันเรื่อยไป
กฎหมายที่ใช้กันอยู่ในเวลานั้น ตีราคาลูกทาสในเรือนเบี้ย ชาย 14 ต าลึง หญิง 12 ต าลึง แล้วไม่มีการ
ลด ต้องเป็นทาสไปจนกระทั่ง ชายอายุ 40 หญิงอายุ 30 จึงมีการลดบ้าง ค านวณการลดนี้ อายุทาสถึง 100 ปี
ก็ยังมีค่าตัวอยู่ คือชาย 1 ต าลึง หญิง 3 บาท แปลว่า ผู้ที่เกิดในเรือนเบี้ย ถ้าไม่มีเงินมาไถ่ตัวเองแล้ว ก็ต้องเป็น
ทาสไปตลอดชีวิต
ในการนี้พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้า ฯ ได้ตราพระราชบัญญัติขึ้น เมื่อวันที่ 21 สิงหาคม พ.ศ.
2417 ให้มีผลย้อนหลังไปถึงปีที่ พระองค์เสด็จขึ้นเสวยราชสมบัติ จึงมีบัญญัติว่า ลูกทาสซึ่งเกิดเมื่อปีมะโรง
พ.ศ.2411 ให้มีสิทธิได้ลดค่าตัวทุกปี โดยก าหนดว่า เมื่อแรกเกิด ชายมีค่าตัว 8 ต าลึง หญิงมีค่าตัว 7 ต าลึง เมื่อ
ลดค่าตัวไปทุกปีแล้ว พอครบอายุ 21 ปีก็ให้ขาดจากความเป็นทาสทั้งชายและหญิง
