Page 87 - ปกิณกะสาระ บุญส่ง - ปริยา นิลแก้ว
P. 87

จิปาถะสาระ                                                           ๘๑


                    มนษย์เราทุกคนต่างปรารถนาให ้ชีวิตเต็มไปด ้วยความสุข แต่เหตุไฉน
                      ุ
                                                                  ี่
            หลายคนมักมีความร้สึกว่า “ชีวิตช่างเปนทุกข์มากกว่าสุขเสียนกระไร”(รวมทั้ง
                                             ็
                              ู
                                            ู
                                     ่
                                  ่
                          ็
            ข ้าพเจ ้าเองก็เปนอีกผู้หนึงทีมีความร้สึกดังกล่าวเช่นกัน)
                    จากการรบฟงพระท่านเทศนาเกี่ยวกับเรื่องชีวิตมนษย์และการได ้อ่าน
                                                               ุ
                           ั
                              ั
                                    ็
                                       ่
                                           ่
            จากเอกสารต ารา ต่าง ๆ  เปนสิงทีนารบมาเตือนตนให ้พิจารณาคือ ความทุกข์
                                          ่
                                             ั
                         ุ
            ที่เกิดขึ้นกับมนษย์เรา มักมีสาเหตุจากความประมาทห ้าประการ
                    (๑) ประมาทในเวลา  เพราะมนษย์มักพูดอยู่เสมอว่า “ไม่มีเวลา”
                                                ุ
            โดยไม่มองผู้อืนซึงมีเวลาวันละ ๒๔ ชัวโมง เช่นเดียวกับตนว่าท าไมเขาจึงหา
                            ่
                         ่
                                             ่
            เวลาทาได ้  อาทิ  การไปตรวจสุขภาพได ้  ออกก าลังกายได ้  รวมกิจกรรมทา


                                                                   ่
            ความดีได ้ ไปดูแลพ่อแม่หรือผู้มีพระคุณได ้ ศึกษาหาความร้ได ้ เข ้าสมาคมกับ
                                                                ู
                                    ั
            คนอื่นได ้ หาความบันเทิงพกผ่อนได ้ และอื่น ๆ อีกหลายอย่าง ค าพูดอีกอย่าง

            คือ “ยังไม่ถึงเวลา”  อ ้างว่าต ้องมีภาระที่ต ้องทามากมาย  แทบจะกระดิกตัวไม่
                                                            อ

            ได ้เลย  ก็ไม่ทราบว่า เมื่อไรจึงจะถึงเวลาที่จะทา  คนที่ ้างเรื่องไม่มีเวลาและ
                         ั

            ยังไม่ถึงเวลาน้น  บางทีกว่าจะคิดได ้ก็สายไปเสียแล ้ว      คือไม่มีเวลาที่จะทา
            จริง ๆ  (หมดเวลาเสียแล ้ว)
                    (๒) ประมาทในวัย    การประมาทในวัยไม่เหมือนกับการประมาทใน
                                                 ู
            เวลา  คนพวกนี้ไม่พูดว่าไม่มีเวลา  แต่จะพดคล ้ายกับยังไม่ถึงเวลา  และเวลา
            ที่เขาอ ้างถึงน้นคือ “อายุ”    บางคนก็คิดว่าอายุยังน้อยอยู่    ยังมีเวลาอีกนาน
                        ั
            คนพวกนี้มักท าตัวให ้สะดวกสบาย  สนกสนานไปวันๆ  หลายคนที่มักคิดว่าตัว
                                              ุ
            เองยังแข็งแรง   ไม่ค่อยดูแลรักษาสุขภาพเท่าที่ควร    ทานอาหารที่ไม่ค่อยมี
            ประโยชน์ต่อร่างกาย บางคนประพฤติตัวตามยุคสมัยที่คิดว่าศิวิไล ไม่ค านึงถึง
            ความถูกต ้องตามครรลอง    เพราะคิดว่านนคือความสุข  ซึงทีแท ้มนคือความ
                                                ั่
                                                               ่
                                                                  ่
                                                                      ั
                                                    ่
                                                                        ่

            สุขจอมปลอม    ไม่มีการสะสมความดีและทาสิงดีๆ  การวางแผนชีวิตทีดี  และ
                  ่
            อื่นๆ ซึงไม่เคยตระหนกเลยว่า   คนที่อายุยังน้อยหลายคนที่ไม่มีโอกาส(เวลา)
                               ั
                                                 ่

            ที่จะทาความดีหรือสิงดีๆได ้เลย  ส่วนคนทีอายุมากหรือสูงวัยก็เช่นกัน บางคน
                              ่
                                            ุ
                                               ็
                                                                 ี้

                                        ็
                        ู
            มักราพึงว่า “ร้งี้ข ้าทาเมื่อตอนเปนหนมเปนสาวเสียก็ดี  ตอนนหูตาก็ไม่ไหว

                                            ่

            แล ้ว”  เห็นไหม เพราะความประมาทในวัย ที่ไม่ทาเสียแต่เนิ่นๆ  อยากกระซิบ
            ท่านผู้สูงวัยทั้งหลายว่า อย่าหลงดีใจกับค ายกย่อง เปรียบเปรย ในความไม่แก่
                                                            ่
            (ที่ได ้รับการยกย่องว่าดูแข็งแรงนะ)  แท ้จริงเราต ้องใครครวญในการพิจารณา
            สังขาร มากกว่า
            (๓)  ประมาทในการงาน   คนบางคนทางานแบบขอให ้มีงานท าเท่าน้น ไม่

                                                                           ั
            มีใจรก  คนพวกนี้จะท างานอย่างไม่มีความสุข  เพราะความคิดที่เกิดขึ้นก่อนมี
                 ั
            งานทาคือ  “งานอะไรก็ไ ้เอาไว ้ก่อน”   ซึงในที่สุดก็เปนคนที่ท างานอะไรได ้
                                                            ็
                                  ด

                                                  ่


            ไม่นาน  เปลี่ยนงานบ่อย  เพราะทางานใดก็ไม่ถูกใจ    บางคนเลือกท างานที่มี

                                                                         ื่
            เงินตอบแทนสูง  แต่พอทาไปๆ  ก็ต ้องออกจากงาน  เนื่องเจากเหนอยมาก
                                        ี้
                                          ั่
                                                 ั

            เพราะไม่คิดว่าจะเหนอยขนาดน(นนคือหนกไม่เอา) บางคนทางานทุจริตที่ได ้
                               ื่
            เงินมาก แต่ในที่สุด ้องติดคุกติดตาราง นี่แหละเรียกว่าประมาทในการงาน   มี
                             ต
   82   83   84   85   86   87   88   89   90   91   92