Page 91 - ปกิณกะสาระ บุญส่ง - ปริยา นิลแก้ว
P. 91
จิปาถะสาระ ๘๕
์
อารมณ์กวีศิลป
่
เมื่อชีวิตอยูในวัยสูงอายุ ชอบเขียนกลอนในยามว่างหรือได ้พบเห็นอะไรๆ ที่
่
็
ทาให ้สะดุดใจ ซึงเปนวิธีผ่อนคลายอย่างหนึ่ง ก็แปลกๆ ดี! ลองอ่านดู...
ยามชรา
บ
ไปส่งภรรยาหาหมอที่โรงพยาบาลแล ้วก็กลับ ้าน อยู่รอไปรับกลับ(อีกหลาย
์
ชัวโมง) ก็มานงคิดทบทวนถึงชีวิตในยามชราตอนน อารมณกวีศิลปพาไป....
้
ี
ั่
์
อายุเราก็เฒ่าแก่แย่ลงแล ้ว
หาวี่แววพึ่งใครใครคงยากหนอ
ช่วยเหลือกันเพียงสองต ้องไม่ท ้อ
จงอย่ารอความหวังจากผู้ใด
มีชีวิตชิดใกล ้ไม ้ใกล ้ฝง
ั่
อย่าคาดหวังสิงใดที่จะได ้
่
เพราะลิขิตของกรรมที่ทาไว ้
ต ้องยอมรับปรับไม่ได ้ให ้ปล่อยวาง
คิดอะไรให ้เพลิดเพลินเจริญจิต
ทุกอย่างหยุดไม่คิดชีวิตว่าง
สองปูย่าต ้องอยู่ได ้ไม่อ ้างว ้าง
่
อย่าระคางวุ่นวายใจให ้เศร้าตรม
สวดมนตร์ไหว ้พระทาสมาธิ
ไม่อุตริคิดไกลไกลไม่เหมาะสม
ั
ปจจุบันนนแหละที่รื่นรมย์
ั่
ั
ต ้องยอมรับปรบให ้สมกับอัตตา.
เมื่ออายุ ๗๕ ป ี
่
ี
็
ี
เจดสิบห ้าปที่เรามีชีวีอยู ่ สีสิบแปดปที่ครองคู่ด ้วยกันหนา
ร่วมทั้งสุขทั้งทุกข์กันเรื่อยมา ตามประสาปุถุชนคนเดินดิน
มีโซ่ทองคล ้องใจชายทั้งสาม ที่งดงามด ้วยการงานและคู่ถวิล
พร้อมหลานสีให ้ปูย่าได ้สมจินต์ ชืนชีวินใ ้สดใสหทัยสราญ
ห
่
่
่
สามสิบปกว่าอยู่มาด ้วยหัวโขน ช่างเบาใจได ้ถ่ายโอนให ้ลูกหลาน
ี
่
ด ้วยความหวังจะอยู่ไปให ้ได ้นาน สอดผสานสิงทีสร้างอย่างพอเพียง
่
ไม่ได ้คิดทาอะไรให ้ยุ่งยาก ไม่ล าบากกับอัตตาที่ไม่เที่ยง
พยายามท าตนให ้ไม่ล าเอียง เพื่อหลีกเลี่ยงความยึดถือคือปล่อยวาง.
ั
ุ
ปมาโทมัจจุโนปทัง ชีวิตมนษย์เรานแสนสั้นนก
ี้
ู
่
ุ
พระพทธองค์ทรงสอนสังไว ้นานโข ควรร้จักรักษาไว ้ให ้ยืดขยาย
ุ
ุ
ให ้พวกเราจดจาไว ้ในมโน อย่ารีบให ้เสือมทรดเร่งรดท าลาย
่
้
ชีวิตจะเติบโตอย่างสุขสบาย ตั้งเปาหมายให ้อยู่นานเท่านานเทอญ
