Page 89 - ปกิณกะสาระ บุญส่ง - ปริยา นิลแก้ว
P. 89
จิปาถะสาระ ๘๓
็
เปนสมบัติติดตัวตนเองไปในภพต่อไป.
ุ
และพระอาจารย์ยังได ้กล่าวไว ้ในหน้า ๑๕ ว่า การเจริญมรณานสติ
่
ชือว่าเปนผู้ไม่ประมาทในชีวิต คิดจะท ากิจอันใด เช่น จะทาบุญกุศลก็รีบท า
็
ั
จะรักษาศีลก็รีบรกษา จะเจริญภาวนาก็รีบตั้งใจท าเจริญภาวนาเพื่อให ้จิตใจ
ของตนสงบ จะได ้ไม่ตายไปก่อนที่จะได ้สร้างคุณงามความดี หากบุคคลใดได ้
ุ
็
้
เจริญมรณานสติ เวลาทาสมาธิ จิตใจจะไม่ฟุงซ่าน สงบ ได ้เรว เพราะได ้ระลึก
ถึงความตายบ่อย ๆ ก็จะทาให ้บุคคลน้นได ้สร้างคุณงามความดีได ้มากตาม
ั
ั
ก าลังความ สามารถของตน จึงเปนผลประโยชน์แก่ชีวิตของบุคคลน้น ที่ได ้
็
็
ุ
เกิดมาเปนมนษย์
อย่างไรก็ตาม ยังมีคนจ านวนไม่น้อยที่คิดว่า การท าความดีด ้วยการ
่
ทาบุญท าทาน ก็สามารถลบล ้างบาปที่ได ้ท ามาได ้ จึงใครนาเสนอโอวาทของ
พระราชภาวนาวิสุทธิ์ ในเรื่องบุญที่ถูกต ้อง ดังน ี้
แท ้ที่จริงแล ้ว...บุญ...หรือ...ปุญญ...แปลว่า...ช าระ หมายถึงการทา
ให ้หมดจดจากมลทิน หรือเครื่องเศร้าหมอง อันได ้แก่ โลภะ โทสะ และโมหะ
ตามพระไตรปฎก เราสามารถสร้างบุญได ้ ๓ อย่างคือ ทาน ศีล ภาวนา
ิ
๑. ทาน คือการให ้ เช่น การตักบาตร ถวายทรัพย์ ปจจัย ถวายสังฆทาน
ั
ั
บริจาค เปน ้น ถื อเปนจาคะ หรือ การให ้ นบเปนบุญอย่างหนึ่ง แต่มีการให ้
็
็
็
ต
ั
่
็
็
็
บางประเภทที่ไม่นบเปนบุญ เช่น สุรา และ มหรสพ เปนการให ้สิงที่เปนกาม-
คุณ
๒. ศีล คือความประพฤติที่ไม่ละเมิด หรือรักษาความส ารวมทางกาย วาจา
ใจ การรักษาศีลส าหรบฆราวาส ได ้แก่ ศีล ๕ และอุโบสถศีล (๘ ข ้อ)
ั
ั่
ั่
๓. ภาวนา คือการอบรมจิต การนงสมาธิเรียกว่า สมถะภาวนา ส่วนการนง
วิปสสนา (สติร้ถึง รูป...นาม) เรียกว่า วิปสสนาภาวนา
ั
ู
ั
...บุญ...ยังมีอีก ๗ อย่าง ตามอรรถกถา หรือข ้อปลีกย่อยนอกเหนือ จากพระ
ิ
ไตรปฎก นบถัดไปเป ็นล าดับที่ ๔ – ๑๐ ดังน ี้
ั
็
๔. อปจายนะ ความเปนผู้นอบน้อม ต่อผู้ที่ควรนอบน้อม
๕. เวยยาวัจจะ ความขวนขวายในกิจ หรืองานที่ควรทา
๖. ปตติทาน การให ้บุญที่ตนถึงแล ้วแก่คนอื่น เช่น การอุทิศส่วนกุศล การ
ั
้
กรวดนา
๗. ปตตานโมทนา การยินดีในบุญที่ผู้อื่นถึงพร้อมแล ้ว เช่น เห็นผู้อื่นทาบุญ
ั
ุ
ตักบาตร เมื่อเราพลอยปลื้มปติยินดี กล่าวอนโมทนา เพียงเท่านี้ก็ได ้บุญ
ิ
ุ
แล ้ว
่
๘. ธัมมัสสวนะหรือการฟงธรรม ไม่ว่าจะฟงโดยตรงหรือจากสือวิทยุ โทรทัศน์
ั
ั
และอื่น ๆ
่
๙. ธัมมเทศนา หรือ การแสดงธรรม เมือได ้ศึกษาธรรมะ แล ้วถ่ายทอดให ้แก่
ผู้อื่น นบเปนบุญประการหนึ่งด ้วย
็
ั
ั่
๑๐. ทิฏฐชุกรรม คือการท าความเห็นให ้ตรง หรือ สัมมาทิฎฐิ นนเอง
