Page 149 - สอนสนุก สร้างสุข สไตล์สาธิตปทุมวัน เล่ม 2
P. 149
สอนสนุก สร้างสุข สไตล์สาธิต (ปทุมวัน) เล่มที่ 2 147
จุดประสงค์ของผู้ไหว้ได้นั้น ต้องขึ้นอยู่กับความตั้งใจและจริงใจของ
ผู้ไหว้อย่างแท้จริงมิใช่ทำแบบ “ขอไปที”
การไหว้ นับ เป็นภูมิปัญญาไทยที่มีคุณค่าอย่างลึกซึ้ง
จากบรรพบุรุษได้ส่งทอดถึงลูกหลานในปัจจุบันเพราะการที่เรา
ยกมือไหว้บุคคลต่างระดับกันนั้นมีนัยยะแฝงอยู่ดังที่ มัชฌิมา สุขคง
กล่าวไว้ในบทความเรื่อง อานุภาพแห่งการไหว้ ว่า “...เรายกมือ
ไหว้พระโดยให้นิ้วหัวแม่มือเสมอหน้าผากเพราะท่านเป็นผู้ให้สติปัญญา
สอนให้ดับทุกข์ เรายกมือไหว้บิดามารดาโดยนิ้วหัวแม่มือเสมอปลาย
จมูกเพราะท่านทั้งสองเป็นผู้ให้ลมหายใจแก่เรา เรายกมือไหว้
ครูบาอาจารย์เสมอปากเพราะท่านใช้ปากในการอบรมสังสอนเรา
ส่วนการไหว้คนเสมอกันนั้นเราประนมมือเพียงอกซึ่งตรงกับใจ เพราะ
ความเป็นเพื่อนย่อมเกิดจากการคบกันที่ใจ” จะเห็นว่าการไหว้มีความ
หมายลึกซึ้งมากกว่าการแสดงออกทางกายที่เรามองเห็น หากเราสังเกต
ให้ดีจะเห็นว่าผู้ที่ทำกิริยาน้อมไหว้นั้นจะมีสีหน้า แววตาที่สดใสและ
รอยยิ้มบาง ๆ เจืออยู่บนใบหน้าของบุคคลผู้นั้นเสมอ นั่นอาจเป็นพลัง
บางอย่างที่มีอานุภาพยิ่ง
นัยยะอีกประการหนึ่งที่แฝงอยู่ในการไหว้ของคนไทยนั้น
อาจต้องเชื่อมโยงกับการออกกำลังกายแบบโยคะ ซึ่งการไหว้แบบไทย
มีลักษณะที่สอดคล้องกับ ท่าสุริยนมัสการ โดยมีลักษณะเริ่มต้นที่
เหมือนกันคือการไหว้ นั่นคือการประนมมือระดับอกแล้วก้มศีรษะ
ลง ในศาสตร์ของโยคะถือเป็นท่าไหว้ครู ว่าที่ร้อยตรี สุธนิน บัญญัติปิยพจน์
